Για την Άνοιξη-Καλοκαίρι 2027, ο Kobi Halperin, που υπογράφει το γυναικείο prêt-à-porter της Ungaro, παρουσιάζει τα ρούχα του σε μια ταινία με εξ ολοκλήρου ψηφιακό σκηνικό. Σε μια μαγνητοσκοπημένη δήλωση επιμένει: ο κήπος είναι ονειρεμένος, η συλλογή είναι αληθινή.
Στην παρουσίαση της Άνοιξης-Καλοκαιριού 2027, όσα αγγίζονται βρίσκονται από τη μία πλευρά και όσα ονειρεύονται από την άλλη. Κάθε ένδυμα και κάθε αξεσουάρ σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε και στη συνέχεια φωτογραφήθηκε σε μοντέλο μπροστά σε λευκό φόντο. Ο Kobi Halperin διευκρινίζει, σε μια μαγνητοσκοπημένη δήλωση, ότι η λήψη έγινε στη Νέα Υόρκη, όπου ζει. Ο κήπος, το έδαφος και τα μοντέλα της ταινίας είναι αντίθετα ψηφιακές δημιουργίες, χτισμένες από φωτογραφίες των πραγματικών κομματιών.
Το θέμα εξηγεί τη διαδικασία. Ο Φανταστικός Κήπος δεν αναπαριστά κανένα τόπο: ο Οίκος τον περιγράφει ως τον τρόπο με τον οποίο έμειναν μέσα του οι αναμνήσεις της Ινδίας, με τη βλάστηση, τα λουλούδια, τα χρώματα και τον πλούτο της αρχιτεκτονικής. Ένας τέτοιος κήπος δεν γυρίζεται σε φυσικό σκηνικό. Η τοποθέτησή του σε έναν εικονικό κόσμο του δίνει την κατάσταση που διεκδικεί, εκείνη της ανάμνησης.
Η αφετηρία είναι η Βαρανάσι. Ο Kobi Halperin παρακολούθησε εκεί τελετές γύρω από το πέρασμα από τη ζωή στον θάνατο, που επί πολύ καιρό αντιμετωπιζόταν με δέος και φόβο. Λέει ότι τον συγκίνησε η θέση των λουλουδιών στις θρησκευτικές τελετουργίες: επιπλέουν στον Γάγγη, πλέκονται σε προσφορές, συνοδεύουν την προσευχή. Σε αυτό το σοβαρό πλαίσιο έφερναν μια ομορφιά που, κατά τη γνώμη του, λείπει από τον σημερινό κόσμο και που έχει περισσότερο από ποτέ ανάγκη. Εξ ου μια συλλογή που κρατά και τις δύο όψεις του λουλουδιού: όμορφο όταν ανθίζει, συγκινητικό όταν μαραίνεται.
Σε έναν κήπο από εικονοστοιχεία, τίποτα δεν μαραίνεται. Η ευθραυστότητα επιστρέφει λοιπόν στα κομμάτια, και η συλλογή τη φέρει στο χέρι: κεντήματα, χάντρες, καλλιεργημένα μαργαριτάρια, τρισδιάστατα λουλούδια. Τα κεφαλοδέσμια, τα σκουλαρίκια, τα κολιέ και τα choker είναι έργο της Deepa Gurnani, με έναν απλό στόχο: τα λουλούδια να περάσουν από τα ρούχα στο σώμα, γύρω από τον λαιμό και μετά στα μαλλιά. Η ταινία παρατείνει αυτή τη διαδρομή κατά ένα βήμα, από το σώμα έως τον κήπο.
Η δήλωση δίνει σε αυτή τη διαχωριστική γραμμή τον λόγο ύπαρξής της. Ο Kobi Halperin εκφράζει την ανησυχία του για μια χειροτεχνική εργασία που τη βλέπει να χάνεται με τη νέα γενιά, και παρουσιάζει τη συλλογή ως απάντηση: ύφασμα αγορασμένο στην Ιταλία, τεχνογνωσία από την Ινδία, όλα συναρμολογημένα, σχεδιασμένα και φωτογραφημένα από τον ίδιο. Όλα είναι αληθινά, επαναλαμβάνει. Το ψηφιακό χρησιμεύει για να δείξει αυτά τα κομμάτια με τον πιο ισχυρό και πολυτελή τρόπο, για να φανταστεί έναν τόπο, ινδικές αρχιτεκτονικές, μοντέλα, γύρω από ό,τι υπάρχει ήδη. Συνοψίζει την επιλογή του σε τρεις λέξεις: αληθινή αφήγηση, αληθινό προϊόν, αληθινή παράδοση.
Αυτή η επιλογή αλλάζει το καθεστώς της εικόνας. Το ψηφιακό προσφέρει το σκηνικό και τα κομπάρσα, ενώ η ύλη παραμένει αυτή του εργαστηρίου. Ένα φωτογραφημένο κέντημα κρατά ό,τι ένα ψηφιακό render δεν αναπαράγει χωρίς κόπο: το ανώμαλο ανάγλυφο μιας χειροποίητης εργασίας. Το να δείχνεις την τεχνητότητα χωρίς να την συγχέεις με την ύλη είναι σπάνια επιλογή σε μια άσκηση όπου η εικόνα σύνθεσης τείνει συχνά να απορροφά τα πάντα.
Μια ταινία δεν κρίνει ούτε ένα κόψιμο ούτε την πτώση ενός υφάσματος εν κινήσει. Εκφράζει μια πρόθεση, και εδώ αυτή η πρόθεση είναι ευανάγνωστη: ένας κήπος που δεν υπήρξε ποτέ, για να υποδεχθεί ρούχα που, εκείνα, κατασκευάστηκαν.
Μια ανάμνηση δεν φυτεύεται, μεταφυτεύεται. Στην Ungaro, πραγματικά φορέματα σε έναν κήπο που δεν είχε ποτέ χώμα.
Διαβάστε επίσης στο Luxsure: Ungaro Men FW25 : L’héritage britannique réinventé · Ungaro Homme Automne-Hiver 2024 : Une Ode à la Fluidité et au Mouvement
Cette publication est également disponible en :
