Υπάρχει στη μόδα ένα είδος που σχεδόν κανείς δεν τολμά πραγματικά να ταράξει: το νυφικό. Η Dilara Findikoglu, από την πλευρά της, δεν ταράζει ποτέ τίποτα μισά.
Από τα πρώτα της αξιοσημείωτα βήματα στις πασαρέλες του Λονδίνου, η τουρκοβρετανίδα σχεδιάστρια έχει χτίσει το λεξιλόγιό της πάνω σε μια διαρκή ένταση ανάμεσα στο κορσέ και το σχίσιμο, ανάμεσα στην αυστηρότητα μιας κουτούρ τεχνογνωσίας και τη βιαιότητα μιας σχεδόν πανκ κίνησης. Οι σιλουέτες της έχουν ντύσει είδωλα της ποπ και editorials που δεν αναζητούν ποτέ τη συναίνεση. Το ότι μια τέτοια υπογραφή καταπιάνεται με τον γάμο, την πιο κωδικοποιημένη τελετή που υπάρχει, δεν είναι καθόλου τυχαίο: είναι μια λογική πρόκληση, σχεδόν αναμενόμενη από έναν οίκο που έχτισε την ταυτότητά του πάνω στην ιδέα ότι το ένδυμα οφείλει να αποκαλύπτει, όχι να συγκαλύπτει, τη γυναίκα που το φορά.
Η κάψουλα, που ονομάστηκε Bridal Party Edit, δεν προσποιείται ότι διηγείται έναν φρόνιμο γάμο. Εμπνέεται αντίθετα από τα after-party, τη στιγμή που το πρωτόκολλο χαλαρώνει και το συναίσθημα υπερισχύει της σκηνοθεσίας. Τα κομμάτια επαναλαμβάνουν τις χαρακτηριστικές σιλουέτες του οίκου, επανερμηνευμένες σε γυαλιστερή μεταξωτή τάφτα σε συνδυασμό με βολάν μουσελίνας με ακατέργαστες, σκόπιμα ατελείωτες άκρες. Παρουσιασμένη σε ιβουάρ, με χρωματικές παραλλαγές σχεδιασμένες για τις παράνυμφες, η συλλογή αναλαμβάνει ένα λεξιλόγιο όπου η παράδοση δεν αρνείται ποτέ αλλά πάντα επεξεργάζεται πάνω στο σώμα.
Dilara Findikoglu διεκδικεί μια σχεδόν ανθρωπολογική θέαση του γάμου: ένα από τα αρχαιότερα τελετουργικά της ανθρωπότητας, μία από τις σπάνιες στιγμές όπου η αγάπη εκτίθεται ανοιχτά, χωρίς ντροπή. Ο οίκος λέει ότι θέλει να «γίνει μέρος αυτού του τελετουργικού», ντύνοντας όχι την εξιδανικευμένη νύφη των περιοδικών, αλλά εκείνη που χορεύει ως το τέλος της νύχτας, εκείνη της οποίας το μακιγιάζ λίγο τρέχει, εκείνη της οποίας η χαρά ξεχειλίζει από το κάδρο. Η καμπάνια που συνοδεύει την κυκλοφορία, φωτογραφημένη από τον Pavel Golik, αναλαμβάνει αυτή την αμφιθυμία: περιγράφεται από τον ίδιο τον οίκο ως σκανδαλώδης, αισθησιακή, ακατάστατη, ιερή και αληθινή, τέσσερα επίθετα που δεν θα έπρεπε ποτέ να συνυπάρχουν σε μια κλασική νυφική επικοινωνία.
Η επιλογή αυτή εντάσσεται σε ένα ευρύτερο ρεύμα που διατρέχει τη νυφική μόδα εδώ και αρκετές σεζόν: μια γενιά νυφών απορρίπτει πια την ομοιομορφία του παραδοσιακού λευκού φορέματος και αναζητά κομμάτια που τους μοιάζουν, έστω κι αν αυτό σημαίνει να μετακινηθεί ο δείκτης προς οίκους που δεν σχεδιάστηκαν ποτέ για αυτή την αγορά. Η Dilara Findikoglu δεν είναι η πρώτη σχεδιάστρια εναλλακτικής μόδας που τολμά σε αυτό το πεδίο, αλλά το κάνει με σπάνια συνέπεια, χωρίς ποτέ να εγκαταλείπει τη συνήθη της γραμματική έντασης ανάμεσα στη δύναμη και την ευαλωτότητα.
Μένει ένα ερώτημα, σχεδόν φιλοσοφικό, που η συλλογή αυτή θέτει χωρίς ποτέ να το λύνει: μπορεί κανείς πραγματικά να ανατρέψει ένα τελετουργικό συμμετέχοντας πλήρως σε αυτό; Η κάψουλα της Dilara Findikoglu δεν αναζητά οριστική απάντηση. Προτείνει μάλλον έναν χώρο όπου η εξέγερση και η τελετή μπορούν, για μία νύχτα, να χορέψουν μαζί.
Επίσης στο Luxsure: Ο Karl Lagerfeld ανοίγει το πρώτο του καφέ, μακριά από τις πασαρέλες · Anrealage: έξι φορέματα που αλλάζουν χρώμα χωρίς φως · Elie Saab άνοιξη-καλοκαίρι 2027: η Jean Harlow, τα εσώρουχα και ένα δεμένο τρενκότ · Η DKNY εμπιστεύεται τη Νέα Υόρκη σε δύο πρόσωπα που απαντούν το ένα στο άλλο
Cette publication est également disponible en :
