Ξαναπιάνοντας τη δουλειά της Αμερικανίδας φωτογράφου Francesca Woodman, η νεαρή δανική μάρκα Martin Quad δεν αναζητά τον εύκολο αισθητικό φόρο τιμής. Η συλλογή της Woodman Pt. 2, που παρουσιάστηκε στην Berlin Fashion Week με μορφή όπερας, επιχειρεί κάτι πιο ριψοκίνδυνο: να μεταφράσει σε ρούχα ένα έργο χτισμένο εξ ολοκλήρου πάνω στην εξάλειψη του σώματος.
Η Francesca Woodman δεν είναι μια αθώα αναφορά για να την επικαλεστεί κανείς στη μόδα. Η Αμερικανίδα φωτογράφος, που πέθανε στα 22 το 1981, έχτισε μέσα σε λίγα χρόνια ένα έργο στοιχειωμένο από την εξαφάνιση — αυτοπροσωπογραφίες όπου το ίδιο της το σώμα αναμειγνύεται με τους τοίχους, διπλασιάζεται, θολώνει, βγαίνει από το κάδρο τη στιγμή ακριβώς του κλικ. Η επιλογή αυτού του έργου ως μήτρας μιας συλλογής εκθέτει σε έναν προφανή κίνδυνο: να περιορίσει ένα έργο σπάνιας σοβαρότητας σε απλό αισθητικό λεξιλόγιο, καλλιτεχνική θόλωση και chiaroscuro ως πολιτιστική εγγύηση. Αυτήν ακριβώς την παγίδα προσπαθεί να αποφύγει η Martin Quad, νεαρός οίκος που ιδρύθηκε το 2023 από τον Δανό σχεδιαστή Martin Juncker, μεταφράζοντας τις μορφικές στρατηγικές της Woodman — και όχι απλώς την ατμόσφαιρά της — σε μέθοδο κατασκευής ρούχου.
Η κατευθυντήρια αρχή της συλλογής χωράει σε μία λέξη: ο καθρέφτης, νοούμενος ταυτόχρονα ως εικόνα και ως μέθοδος. Τα ρούχα διπλασιάζονται, μετατοπίζονται, αντιστρέφονται, κατακερματίζονται μέσω χειρισμών του κλασικού ραψίματος. Ένα σακάκι μπορεί έτσι να κατασκευαστεί ώστε να πέφτει πάνω από τους γοφούς αντί στο φυσικό τους ύψος· ένα παντελόνι ή μια φούστα κόβονται ασυνήθιστα ψηλά, κάτω από το στήθος· καπέλα από τσόχα κρύβουν το μισό πρόσωπο· ημιδιαφανή στρώματα μεταξωτής οργάντζας θολώνουν τις σιλουέτες. Η παραμόρφωση δεν συνίσταται ποτέ σε καθαρή και απλή κατάργηση του κλασικού ρούχου — μετατοπίζει τα σημεία αναφοράς του, παράγοντας μορφές που παραμένουν αναγνωρίσιμες ενώ φαίνονται να διαφεύγουν από τον δικό τους ορισμό.
Η συλλογή αυτή δεν είναι η πρώτη εμφάνιση του Woodman Pt. 2: αποτελεί επανερμηνεία μιας επίδειξης που παρουσιάστηκε ήδη στο Μιλάνο τον Ιούνιο, με μορφή πρωτότυπης οπερατικής χορογραφίας. Για το Βερολίνο, ο οίκος επέλεξε να επεξεργαστεί την ίδια ύλη υπό νέα οπτική, με μουσική σύνθεση που υπογράφει ο ίδιος ο σχεδιαστής σε συνεργασία με την καλλιτέχνιδα και συνθέτρια από την Κοπεγχάγη Soli City. Η σκηνογραφία, που ανατέθηκε στον Kristian Kirk (inter.agcy), και το στάιλινγκ, από τον Βερολινέζο Tim Heyduck, συμπληρώνουν ένα σύστημα που διεκδικεί ρητά την performance και το θέατρο ως φυσικά πεδία της μάρκας, περισσότερο από την απλή επίδειξη.
Η προσέγγιση αυτή εντάσσεται σε μια συνεκτική πορεία για τη Martin Quad, που έχτισε την ταυτότητά της πάνω σε παρουσιάσεις σχεδιασμένες ως αυτόνομα έργα και όχι ως απλές εμπορικές βιτρίνες — μια αυτογραμμένη όπερα με τίτλο Voici Venir Les Oiseaux!, ένα έργο για τη θνητότητα με τίτλο In Loving Memory Of…, μια παραγωγή παντομίμας που παρουσιάστηκε στην Copenhagen Fashion Week με την υποστήριξη του Danish Arts Foundation. Το ρούχο, σε αυτόν τον νεαρό οίκο, φαίνεται πάντα δευτερεύον σε σχέση με το συνολικό αφηγηματικό σύστημα που το περιβάλλει — μια ιεραρχία που αναλαμβάνεται συνειδητά και θέτει το ερώτημα αν η μόδα παραμένει εκεί ο σκοπός ή γίνεται απλό μέσο ενός ευρύτερου έργου, ανάμεσα στην performance και την εγκατάσταση.
Η στάση αυτή θα μπορούσε να αποδειχθεί τόσο η μεγαλύτερη δύναμη της Martin Quad όσο και το δομικό της όριο. Αρνούμενη να χωρίσει το ρούχο από το σύστημα παρουσίασής του, η μάρκα διατρέχει τον κίνδυνο η δουλειά της να μην επιβιώσει της ζωντανής εμπειρίας που τη φέρει — μια ευθραυστότητα που, εν τέλει, δεν απέχει πολύ από εκείνη των ίδιων των φωτογραφιών της Woodman, που σχεδιάστηκαν για να αιχμαλωτίσουν μια στιγμή ήδη σε φάση σβησίματος.
Cette publication est également disponible en :
