Για την άνοιξη-καλοκαίρι 2027, η ALAINPAUL αφήνει τη σκηνή για ό,τι την ακολουθεί. Η συλλογή The Scene εμπιστεύεται σε όποιον φορά το ρούχο ένα μέρος της κατασκευής του και ανακοινώνει για πρώτη φορά ζωντανή παράσταση.
Για την άνοιξη-καλοκαίρι 2025, ο σύγχρονος χορός τροφοδοτούσε ήδη τη συλλογή της ALAINPAUL. Η σεζόν 2027 κρατά αυτή την πηγή και αλλάζει τη στιγμή: το The Scene ακολουθεί τον ερμηνευτή μετά την παράσταση. Σύμφωνα με τον Οίκο, η κωδικοποιημένη χορογραφία χαλαρώνει και το όριο ανάμεσα στη θεσμική σκηνή και τη underground σκηνή σβήνει. Οι χορογράφοι που αναφέρει, ο Hofesh Shechter, οι (LA)HORDE και η Sharon Eyal, έχουν κοινό ένα έργο που αντλεί από την ενέργεια της νυχτερινής ζωής.
Η λεπτομέρεια που δομεί τη συλλογή είναι η ρυθμιζόμενη κατασκευή. Μια oversize φούστα ταγιέρ διαθέτει πολλές θέσεις κουμπιών και ένα εσωτερικό ελαστικό σύστημα: όποιος τη φορά αποφασίζει για τη μέση και την πτώση του μαλλιού. Στα ρευστά κομμάτια, φορέματα από ελαφρύ μουσελίνα ενσωματώνουν σωλήνες, κορδόνια και stoppers, ώστε το τράβηγμα ή το χαλάρωμα του υφάσματος να μεταμορφώνει τη σιλουέτα. Τα κορδόνια, οι γλωσσίδες και τα λάστιχα της νάιλον φόρμας μεταναστεύουν σε φούστες μολύβι, αμάνικα τοπ και φορέματα, ενώ τα γυναικεία jackets φόρμας αποκτούν μανίκια μπαλόνι. Ο Οίκος αντιστρέφει και τα υλικά: ένα στεγνό και διαφανές μετάξι φτιαγμένο ώστε να μοιάζει με νάιλον, ένα ελαφρύ νάιλον που παίρνει τη ρευστότητα του μεταξιού.
Η δεύτερη αρχή προέρχεται από τη συνεργασία της ALAINPAUL με τους Imre και Marne Van Opstal για την Όπερα του Παρισιού το 2025. Έδειξε, σημειώνει ο Οίκος, ότι ένα σκηνικό κοστούμι κατασκευάζεται μόνο για το βλέμμα του κοινού. Η συλλογή αντλεί από αυτό θραύσματα trompe-l’œil: ένα πουκάμισο περιορισμένο στο μπροστινό του μέρος, ένα αμάνικο ή ένα κάρντιγκαν περιορισμένο στην ορατή του επιφάνεια, ένα διακοσμητικό plastron που κάνει τη δουλειά κοσμήματος. Το ρούχο κρατά τη μνήμη ενός κοστουμιού χωρίς να το αναπαράγει ολόκληρο. Το δερμάτινο επιγονατίδιο, σχεδιασμένο για να προστατεύει το σώμα του χορευτή, αποσπάται από τη λειτουργία του και γίνεται αξεσουάρ που φοριέται στο πόδι ή τσάντα· ένα μανίκι σακακιού μπορεί να δεθεί από πάνω, ως ζώνη ή ως τσάντα.
Αυτές οι δύο αρχές δεν πηγαίνουν προς την ίδια κατεύθυνση. Η πρώτη δίνει έλεγχο σε όποιον φορά: το κομμάτι ρυθμίζεται, σφίγγει, αφήνεται να πέσει. Η δεύτερη παραδέχεται ότι ένα κομμάτι μπορεί να υπάρχει μόνο για να το βλέπουν. Η συνύπαρξή τους είναι η κύρια ένταση της συλλογής, και το κριτήριο για να την κρίνει κανείς είναι απλό: κρατά η κατασκευή την υπόσχεση της ιδέας; Ένα τουτού περιορισμένο στη δομή του, μετατρεμμένο σε φόρεμα «χιλίων βολάν» τοποθετημένων ένα ένα γύρω από ένα εσωτερικό κορσέ, ανήκει στη δεύτερη αρχή. Η τελευταία σιλουέτα, από μεταξωτή οργάντζα υφασμένη με μεταλλική κλωστή που κρατά το σχήμα της στον χώρο με σχεδόν μηδενικό βάρος, συγκρατημένη από μία και μόνη ταινία γκρογκρέν στο στήθος, ανήκει περισσότερο στην τεχνική επίδειξη. Το denim, δουλεμένο κομμάτι κομμάτι με φθορά, αποχρωματισμό και μεταλλικό φύλλο, φέρει την πιο καθαρή ιδέα: μια συλλογική σιλουέτα συντεθειμένη από ατομικές ταυτότητες.
Η παρουσίαση επεκτείνει αυτή την έρευνα. Για πρώτη φορά, ανακοινώνει ο Οίκος, μια ζωντανή παράσταση συνδυάζει σύγχρονο χορό και τον σφυγμό της underground νύχτας: μια χορογραφία του Eric Christison, σε σύνθεση του Senjan Jansen με τη Shygirl, που ξεκινά από απομονωμένα σώματα για να συγκεντρωθεί σε μια ομάδα. Μένει να δούμε, πάνω στα ίδια τα κομμάτια, αν η ρύθμιση που προσφέρεται σε όποιον φορά είναι πραγματική χρήση ή αποτέλεσμα κατασκευής.
Cette publication est également disponible en :
