Για την άνοιξη-καλοκαίρι 2027, ο AFEW Rahul Mishra φαντάζεται την επιστροφή μιας νεαρής γυναίκας σε ένα οικογενειακό σπίτι στην Ινδία. Στις σαράντα σιλουέτες, η ιδέα επιβεβαιώνεται σε δύο ακριβή σημεία: στο κόψιμο του καρό και στην πτυχή που ανοίγει πάνω σε ένα τοπίο.
Ο Οίκος θέτει με σαφήνεια το σημείο εκκίνησης. Μια νεαρή γυναίκα έζησε μακριά από την Ινδία, στο Λονδίνο, στη Νέα Υόρκη ή στο Παρίσι. Επιστρέφει σε ένα σπίτι που έχει σωπάσει, όπου αναγνωρίζει όσα είχε δει στις φωτογραφίες ενός άλμπουμ: μια τηλεόραση σκεπασμένη με πλεκτό δαντελένιο τραπεζομάντιλο, μια ξύλινη ντουλάπα, το διακοσμημένο τζάμι ενός παραθύρου, ένα δάπεδο από κόκκινο οξείδιο. Ο Οίκος παρουσιάζει την κολεξιόν ως εργασία επιμέλειας της μνήμης. Διευκρινίζει ότι η νεαρή γυναίκα δεν επιδιώκει να ντυθεί όπως οι γυναίκες των φωτογραφιών, αλλά να επιλέξει τι παίρνει μαζί της από τον κόσμο τους.
Οι εικόνες της κολεξιόν επαναλαμβάνουν αυτό το σκηνικό: μια τηλεόραση με καθοδικό σωλήνα πάνω σε ένα έπιπλο, υαλόφρακτες ντουλάπες, πόρτες με αμμοβολής γυαλί, ένα κόκκινο δάπεδο. Το σκηνικό δεν λέει τίποτα για το ένδυμα. Το χρήσιμο ερώτημα είναι τι κράτησαν από αυτό τα φορέματα.
Η πιο καθαρή απάντηση βρίσκεται στο βίσι. Εμφανίζεται σε ένα κοντό πουκάμισο με μπλε καρό και μανίκια από λευκή οργάντζα, έπειτα σε ένα μπουστάκι, έπειτα σε μια πλισέ φούστα, της οποίας το στρίφωμα φέρει λευκά λουλούδια σε απλικέ. Το καρό είναι εκείνο των πουκαμίσων των οικογενειακών άλμπουμ, που ο Οίκος λέει ότι ξαναβρίσκει «σε απροσδόκητες αναλογίες». Οι κίτρινες ρίγες λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο: τουλάχιστον έξι σιλουέτες τις επαναλαμβάνουν, σε δεμένο πουκάμισο, σε σακάκι, σε ασύμμετρο χιτώνα και σε παντελόνι, με ένα λευκό φυτικό μοτίβο σε απλικέ στον ώμο ή στο στήθος. Το ύφασμα παραμένει εκείνο του σπιτιού, και είναι το κόψιμο που το μεταφέρει σε άλλη γενιά.
Η καθοριστική λεπτομέρεια είναι το πλισέ τοπίο. Αρκετές σιλουέτες φέρουν το τύπωμα ενός ουρανού, λόφων και λουλουδιών: ένα τοπ και μια πλισέ φούστα, ένα μακρύ πουκάμισο, ένα μπουφάν, ένα φόρεμα. Σε άλλες, το ίδιο τοπίο φαίνεται μόνο όταν ανοίγει το ένδυμα: στο πλάι ενός κρεμ παντελονιού και κυρίως κάτω από ένα λευκό παλτό-πουκάμισο, του οποίου το στρίφωμα ανοίγει για να αφήσει να φανούν πλισέ πάνελ. Ο Οίκος αναγγέλλει πτυχές που ανοίγουν για να αποκαλύψουν τοπία, και αυτές οι σιλουέτες το επιβεβαιώνουν. Η καρτ ποστάλ που ανοίγει την παρουσίαση προτείνει το ίδιο τοπίο, αποδοσμένο σε πούλιες.
Το κέντημα τοποθετείται με την ίδια οικονομία. Στις μαύρες σιλουέτες, ροζ, κοραλί και βυσσινί λουλούδια τρέχουν κατά μήκος μιας γραμμής από διάφανη οργάντζα, στο ντεκολτέ και στο στρίφωμα, ή κάθονται σε ένα μανίκι ή σε έναν ώμο, ενώ το υπόλοιπο μένει λείο. Αυτή η επιλογή ανταποκρίνεται σε όσα περιγράφει ο Οίκος: ένα κέντημα που εμφανίζεται κατά θραύσματα και κάποτε χάνεται μέσα στο ένδυμα. Διεκδικεί για αυτά τα μοτίβα εργασία επιπέδου υψηλής ραπτικής, κάτι που οι φωτογραφίες δεν επιτρέπουν να επαληθευτεί.
Το δεύτερο, μαύρο μισό χαλαρώνει τον δεσμό. Οι πούλιες, οι μίνι φούστες, τα σορτς και τα βολάν ανήκουν περισσότερο στη βραδινή γκαρνταρόμπα παρά σε εκείνη ενός οικογενειακού εσωτερικού, και μόνο τα θραύσματα λουλουδιών συνδέουν αυτές τις σιλουέτες με την αφήγηση. Η κρίση αυτή στηρίζεται σε εικόνες: τα υλικά, το βάρος των υφασμάτων, το φινίρισμα των κεντημάτων και η κίνηση παραμένουν εκτός εμβέλειας.
Η επιμέλεια της μνήμης διαβάζεται λοιπόν εδώ σε ένα καρό που οι αναλογίες του άλλαξαν και σε ένα τοπίο που φαίνεται μόνο όταν ανοίγει το ύφασμα. Για τα υπόλοιπα, θα χρειαστεί να δει κανείς και να αγγίξει τα κομμάτια.





Cette publication est également disponible en :
