Το παριζιάνικο μπραντς έχει τους καθιερωμένους κώδικές του, ανάμεσα σε αυγά ποσέ και ουρές αναμονής. Το Cherry Paris, διεύθυνση στο Σεν Ζερμέν ντε Πρε εμπνευσμένη από τις λέσχες τζαζ της Νέας Υόρκης, επιλέγει μια άλλη παρτιτούρα: από τις 20 Σεπτεμβρίου, κάθε Κυριακή από τις 12 έως τις 17, το γεύμα εξελίσσεται σαν ένα απόγευμα που ανεβάζει ρυθμό, από την πρώτη μπουκιά έως την τελευταία νότα.
Η επιλογή του διακόσμου δεν είναι αμελητέα σε αυτή την εξίσωση. Εμπνεόμενο από τις λέσχες τζαζ της Νέας Υόρκης και όχι από τις παραδοσιακές παριζιάνικες μπρασερί, το Cherry Paris εγκαθιστά εξαρχής ένα πλαίσιο όπου η μουσική δεν είναι απλός ηχητικός φόντος αλλά πλήρες συστατικό της εμπειρίας, στο ίδιο επίπεδο με το πιάτο. Αυτή η αισθητική επιλογή, κληρονομημένη από τη συνολική ταυτότητα του χώρου, βρίσκει σε αυτό το νέο κυριακάτικο ραντεβού μια ευκαιρία να εκφραστεί πλήρως, σε μια μορφή μακρύτερη και πιο ελεύθερη από το κλασικό βραδινό σερβίρισμα.
Η ιδέα συνοψίζεται σε μια απλή φόρμουλα: να μην αποθηκεύσουμε την ενέργεια του καλοκαιριού σε ένα ντουλάπι με πρόσχημα ότι πέρασε η επιστροφή από τις διακοπές. Στο οικείο πλαίσιό του, το Cherry Paris φαντάζεται ένα ραντεβού όπου έρχεται κανείς τόσο για μπραντς όσο και για να ξανασυναντηθεί, με τη μουσική να συνοδεύει το γεύμα ενώ τα κοκτέιλ φτάνουν στα τραπέζια και ο ρυθμός δυναμώνει σιγά σιγά με το πέρασμα των ωρών. Ένας τρόπος να παραταθούν, στην καρδιά της Αριστερής Όχθης, εκείνα τα μακριά τραπέζια που αιωρούνται χωρίς να κοιτάζει κανείς πραγματικά την ώρα. Αυτή η ελαφριά απόκλιση ανάμεσα στην κρατούσα ιδέα του μπραντς, που συχνά θεωρείται στιγμή κυριακάτικης ηρεμίας, και την υπόσχεση αυξανόμενης έντασης τοποθετεί εξαρχής το ραντεβού στα όρια δύο χρήσεων της παριζιάνικης Κυριακής, της ξεκούρασης και της εξόδου.
Στην κουζίνα, το μαγαζί αναθεωρεί τα κλασικά του είδους με τον ιταλοαμερικανικό τόνο που δομεί την ταυτότητά του από το άνοιγμα. Το Cherry Benedict σε μπριός συνυπάρχει με το τοστ αβοκάντο, τα χτυπητά αυγά ή την ομελέτα, ενώ οι σαλάτες Καίσαρα και κέιλ απευθύνονται σε πελατεία πιο προσεκτική στην ισορροπία. Για τις πιο γενναίες ορέξεις, ο κατάλογος προτείνει μπέιγκελ με παστράμι, γκριλαρισμένο τοστ με τυρί ή μπέιγκελ με καπνιστό σολομό, πριν περάσει σε πιο χορταστικά πιάτα: τρίο ζυμαρικών, μιλανέζα ή βοδινό με πιπέρι, σχεδιασμένα για όσους θέλουν να παρατείνουν το τραπέζι πέρα από ένα απλό γεύμα.
Η γλυκιά νότα κλείνει το σερβίρισμα χωρίς ποτέ να επιδιώκει το εντυπωσιακό: πανκέικς, βασκικό τσιζκέικ, τιραμισού και κουλί κόκκινων φρούτων συνθέτουν ένα τέλος γεύματος που μένει εντός των ορίων του είδους, χωρίς μεγάλη έκπληξη αλλά και χωρίς παραπάτημα. Ίσως εδώ παίζεται η πραγματική πρόταση του Cherry Paris: όχι να επανεφεύρει το μπραντς στο περιεχόμενό του, αλλά στον ρυθμό του, αντιμετωπίζοντάς το ως μια στιγμή που χτίζεται ώρα με την ώρα και όχι ως ένα πάγιο τελετουργικό ανάμεσα σε δύο ώρες. Το τρίο ζυμαρικών, ειδικότερα, δείχνει αυτή τη θέληση να προσφέρει μια χορταστική εναλλακτική σε όσους θεωρούν το παραδοσιακό μπραντς ανεπαρκώς θρεπτικό για να γεμίσει μια ολόκληρη Κυριακή, ενώ η μιλανέζα θυμίζει κι αυτή την ιταλοαμερικανική αγκύρωση που το μαγαζί διεκδικεί από τις απαρχές του.
Μένει να δούμε αν αυτή η δηλωμένη πρόοδος — από το κουταλάκι του καφέ στο ποτήρι του κοκτέιλ, από τη σιωπή του γεύματος στη μουσική που παίρνει το πάνω χέρι — θα καταφέρει να κερδίσει την πίστη ενός παριζιάνικου κοινού που έχει συνηθίσει να επιλέγει ανάμεσα στην ηρεμία ενός κλασικού μπραντς και την ταραχή ενός άφτερ. Το Cherry Paris στοιχηματίζει στο ενδιάμεσο, σε εκείνη την απροσδιόριστη ώρα όπου δεν ξέρει κανείς πια καλά αν βρίσκεται ακόμη στο τραπέζι ή ήδη στο μπαρ.
Σε μια γειτονιά όπου οι διευθύνσεις μπραντς πολλαπλασιάστηκαν τα τελευταία χρόνια, έως ότου μερικές φορές να μοιάζουν όλες μεταξύ τους, αυτό το στοίχημα στη διάρκεια και στην πρόοδο θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελέσει την πραγματική διαφοροποίηση του Cherry Paris: όχι ένα πρωτότυπο μενού, αλλά μια μορφή χρόνου που δεν μοιάζει με καμία άλλη χρονική ζώνη της εβδομάδας.
Cette publication est également disponible en :
