«Όταν τελειώσει, τελείωσε»: η φράση, με την υπογραφή του Arthur Arbesser, συνοψίζει από μόνη της τη λογική παραγωγής που διέπει τη συλλογή του Φθινόπωρο/Χειμώνας 2026-27, με τίτλο A Revival Collection. Μια συλλογή που έχει χτιστεί εξ ολοκλήρου από τα deadstock του οίκου, χωρίς καμία εξαίρεση.
«Θέλαμε να δουλέψουμε με ό,τι ήδη έχουμε: να επανεξετάσουμε υφάσματα, να ξανασκεφτούμε σχέδια και να δώσουμε νέα ζωή σε αρχειακά στάμπες», εξηγεί ο Αυστριακός σχεδιαστής. Το να είσαι ανεξάρτητη μάρκα, διευκρινίζει, δίνει μια ορισμένη ελευθερία στον τρόπο εργασίας: οι ποσότητες παραγωγής καθορίζονται απλώς από την ποσότητα υφάσματος που απομένει για κάθε αναφορά. Η συλλογή συναρμολογεί έτσι υφάσματα από διαφορετικές σεζόν και στιγμές της ιστορίας του οίκου: το μπαρόκ στάμπα του Φθινόπωρο/Χειμώνας 22-23, τα ριγέ βαμβακερά της Άνοιξης/Καλοκαιριού 25, τα πολύχρωμα καρό και τα στάμπες βιτρό του Φθινόπωρο/Χειμώνας 24-25, ή ακόμη γεωμετρικά μοτίβα από την Άνοιξη/Καλοκαίρι 20 έως το Φθινόπωρο/Χειμώνα 25-26.
Σε αυτά τα αρχεία προστίθενται ελαφρύτερα και διαφανή υλικά — πουά, ρόμβοι και ρίγες τυπωμένα σε mesh, τούλι με πολύχρωμα καρό — δίπλα σε σατέν με στάμπα τύπου κόμπρας, βισκόζη ζακάρ με λογότυπο, βίσι, ζιγκ-ζαγκ τσαλακωμένο κρεπ, ζακάρ ροδιού και ζωικά μοτίβα. Αντί να κρύψει τη διαφορετική προέλευση αυτών των υφασμάτων, ο οίκος επιλέγει να τα συναρμολογήσει και να μεταμορφώσει τον τρόπο που γίνονται αντιληπτά: ένα μεγάλο μέρος της συλλογής είναι βαμμένο σε έτοιμο ρούχο, αλλοιώνοντας τα αρχικά χρώματα και τις στάμπες ώστε να αποκτήσουν εντελώς άλλο χαρακτήρα — ένα έντονο εμπριμέ μετάξι γίνεται μουντό καφέ, ξαφνικά φθινοπωρινό· ριγέ καλοκαιρινά χρώματα γίνονται πιο διακριτικά, πιο σοβαρά, πιο γήινα.
Οι σιλουέτες, από την πλευρά τους, παραμένουν σκόπιμα απλές: φαρδιά και γενναιόδωρα κοψίματα, σχεδιασμένα για διαφορετικά σώματα και ηλικίες, όπου οι αναλογίες παίζονται χωρίς ποτέ να περιπλέκουν την κατασκευή. Τα αξεσουάρ προσφέρουν μια θεατρική και ελαφρώς παράλογη νότα — ένα τριγωνικό καπέλο ζωγράφου από ριγέ βαμβάκι, patchwork καλύμματα κεφαλής με υπερβολικές αιχμές και το τριγωνικό σημαιάκι, γνώριμο μοτίβο του οίκου, επανεφευρεμένο ως υφασμάτινο κασκόλ.
«Ο κόσμος, όπως φαίνεται μέσα από το πρίσμα της μόδας, φαίνεται σήμερα μάλλον μουντός και συχνά μονότονος», παρατηρεί ο Arthur Arbesser. «Η απάντησή μας είναι να δημιουργήσουμε κάτι που πηγαίνει προς την αντίθετη κατεύθυνση: πλούσιο, ενεργητικό, πολύχρωμο και ίσως λίγο υπερβολικό.» Οι στάμπες υπερτίθενται, τα μοτίβα συγκρούονται, υφάσματα που δεν προορίζονταν ποτέ να συναντηθούν βρίσκονται ξαφνικά μαζί — χωρίς η συλλογή να παύει να είναι φορέσιμη: κάθε κομμάτι, διευκρινίζει ο σχεδιαστής, λειτουργεί εξίσου καλά με ένα απλό λευκό T-shirt ή ένα μαύρο παντελόνι. «Απλώς πιστεύουμε ότι δεν είναι δουλειά μας να φτιάχνουμε εκείνα τα κομμάτια.»
Ένας τρόπος, εμμέσως, να προταθεί ένας ορισμός της βιώσιμης μόδας που δεν περιορίζεται σε ένα μάρκετινγκ επιχείρημα: εδώ ο περιορισμός του υπάρχοντος αποθέματος γίνεται ο πραγματικός δημιουργικός κινητήρας, μέχρι του σημείου να υπαγορεύει — κυριολεκτικά — το μέγεθος της συλλογής. Λίγοι οίκοι δέχονται να φτάσουν τόσο μακριά σε αυτή τη λογική, όπου η εξάντληση ενός συγκεκριμένου υφάσματος σηματοδοτεί, χωρίς καμία δυνατότητα διαπραγμάτευσης, το τέλος της διαθεσιμότητας ενός κομματιού — αντίθετα με μια βιομηχανία που γενικότερα χτίζεται πάνω στην απεριόριστη αναπαραγωγιμότητα του ίδιου μοντέλου.
Cette publication est également disponible en :
