Υπάρχουν συλλογές που ξεκινούν από μια λέξη· η Julie Kegels ξεκίνησε από ένα μήλο. Ένα Jonagold που έτρωγε κάθε βράδυ πριν κοιμηθεί έγινε τελετουργία και ύστερα αφετηρία για μια σκέψη γύρω από όσα μας τραβούν προς τα κάτω — και για το τι λέει αυτό για εμάς.
Από τον περασμένο Μάρτιο, η Βελγίδα σχεδιάστρια περιγράφει ημέρες πιο γεμάτες: περισσότερους ανθρώπους, περισσότερες συζητήσεις, περισσότερες ευθύνες. Το να χτίζει έναν οίκο διαφυλάσσοντας τη χαρά που τον γέννησε έγινε, όπως λέει, το βαρύτερο και πιο αγαπημένο μέρος της δουλειάς της. Από τη λέξη «βαρύ» άντλησε έναν σχεδόν φυσικό συλλογισμό: η βαρύτητα δεν είναι πτώση, είναι αυτό που δίνει βάρος σε ό,τι μετράει. Όσο πιο σημαντικό είναι κάτι, τόσο περισσότερο καμπυλώνει τον χώρο γύρω του. Τίποτα δεν μας τραβά προς τα κάτω, επιμένει· απλώς ακολουθούμε μια φυσική καμπύλη.
Από αυτή τη σκέψη γεννήθηκε μια γκαρνταρόμπα που υπακούει κυριολεκτικά στη βαρύτητα. Χαμηλοκάβαλα καλσόν από νάιλον, τζιν παντελόνια, ζέρσεϊ και ραμμένα κομμάτια μοιάζουν να γλιστρούν από το σώμα: ώμοι απομακρύνονται, κεντήματα εντελβάις βυθίζονται ως το πάτωμα, φορέματα βαραίνουν στο στρίφωμα σαν τραπεζομάντιλα με βάρη. Βραδινά φορέματα πέφτουν και γίνονται φούστες· από σκισμένα σουτιέν με παγιέτες απομένει μόνο το περίγραμμα μιας κούπας. Μια γκαρνταρόμπα που δεν κρύβει τον κόπο του να μένεις όρθιος, αλλά τον εκθέτει.
Απέναντι σε αυτή τη συνειδητή πτώση, ένα υλικό αντιστέκεται: η superorganza, φουσκωμένη με όσα βρίσκονται σε πτώση — χρωστική, θραύσματα από παγιέτες, χάντρες μέσα σε σακουλάκια — που περνούν μέσα από το ύφασμα και αφήνουν ίχνος πίσω από κάθε σιλουέτα. Σε όλη τη διάρκεια του σόου, γράφει ο οίκος, η πασαρέλα παρουσίαζε μια σχεδόν σχολική επίδειξη της βαρύτητας: ένα τεντωμένο ύφασμα που καμπυλώνεται μόλις τοποθετηθεί πάνω του μια μάζα.
Η συλλογή δείχνει επίσης μια ασυνήθιστη μορφή δελτίου Τύπου: ένα κείμενο σε πρώτο πρόσωπο, σχεδόν επιστολή, εκεί όπου οι περισσότεροι οίκοι αρκούνται σε μια στιλιστική περίληψη σε τρίτο πρόσωπο. Η υπογραφή «Julie Kegels» κάτω από κείμενο που μιλά για ψυχικό φορτίο, ευθύνη και επιχειρηματική ανάπτυξη όσο και για κόψιμο και ύφασμα, λέει κάτι για τη φάση που περνά η σχεδιάστρια: ένας οίκος μεγαλώνει τόσο γρήγορα ώστε η ιδρύτριά του νιώθει την ανάγκη να τον εξηγεί, σεζόν με τη σεζόν, με δικά της λόγια και όχι με εκείνα ενός γραφείου Τύπου.
Παρουσιασμένο στην Paris Fashion Week, μέσα σε ένα πρόγραμμα γεμάτο από ολοένα πιο θεαματικές προτάσεις, το Apple of the Day επιλέγει συνειδητά την ενδοσκόπηση αντί της επίδειξης. Είναι ένα ριψοκίνδυνο στοίχημα σε ένα περιβάλλον όπου η προσοχή κερδίζεται συνήθως με την εικόνα περισσότερο παρά με το κείμενο, αλλά συνεπές με μια συλλογή που, από το πρώτο έως το τελευταίο look, απορρίπτει την ευκολία του θεάματος υπέρ μιας σχεδόν κλινικής εξέτασης μιας αίσθησης τόσο καθημερινής όσο η βαρύτητα.
Μένει το μήλο: εκείνο που λέγεται ότι έπεσε στο κεφάλι του Newton και εκείνο που η Julie Kegels εξακολουθεί να τρώει κάθε βράδυ. Το Apple of the Day, εξηγεί, μιλά για την πτώση σε όλες τις μορφές της: να μην φτάνεις τον στόχο, να λυγίζεις υπό πίεση, να πέφτεις ακριβώς στη θέση σου, να ερωτεύεσαι. Αυτό την οδήγησε ξανά στο εντελβάις, ένα λουλούδι που μπορεί κανείς να συναντήσει μόνο αν ανέβει αρκετά ψηλά. Χωρίς τη βαρύτητα δεν θα υπήρχε τίποτα ενάντια στο οποίο να σκαρφαλώσουμε — και ίσως γι’ αυτό μόνο έχει νόημα η άνοδος.
Μια συλλογή που δεν ισχυρίζεται ότι λύνει τίποτα. Εκεί ακριβώς βρίσκεται η πρότασή της: να δεχτεί το βάρος αντί να προσπαθήσει να το αποβάλει, να το κάνει υλικό της ραπτικής και όχι φορτίο που πρέπει να κρύψει.
Cette publication est également disponible en :
