Για την άνοιξη-καλοκαίρι 2027, η Carven δεν ανασύρει τα αρχεία της για να τα τιμήσει, αλλά για να αντλήσει από αυτά ενέργεια για δουλειά. Δύο λεπτομέρειες που κατονομάζονται στις σημειώσεις της συλλογής, μία μοναχική πέρλα και μια θηλιά χωρίς ζώνη, δείχνουν πού τοποθετεί η συλλογή τη νοσταλγία της.
Στις σημειώσεις της συλλογής, ο δημιουργικός διευθυντής της Carven, Kai Nesselrath, αφηγείται την άφιξή του στη Maison: συγκέντρωσε κάθε εικόνα και σχέδιο που βρέθηκε, μελέτησε τις γραμμές και τις σιλουέτες της Madame Carven και άκουσε τις συνεντεύξεις της και τον τρόπο που μιλούσε για τη δουλειά της. Λέει πως επιδιώκει κάτι περισσότερο από έναν φόρο τιμής: να αφυπνίσει την ενέργεια της Madame Carven και, πρώτα απ’ όλα, της Marie-Louise, «μιας γυναίκας που δουλεύει με τα χέρια της».
Ένα ένδυμα που κρατά κάτι ανολοκλήρωτο
Από εκεί προκύπτει η γραμμή της συλλογής. Η χειρονομία και η κίνηση των χεριών έχουν σημασία γι’ αυτόν, και θέλει τα ρούχα να δίνουν την εντύπωση δουλειάς σε εξέλιξη, μιας ορισμένης ατελούς κατάστασης, σχεδόν μιας ατέλειας. Οι αναμνήσεις εμφανίζονται μόνο ως ίχνη: μία πέρλα, μια άδεια θηλιά εκεί όπου θα μπορούσε να υπάρχει μια ταιριαστή ζώνη. Λέει ότι τον τράβηξαν τα τέλη της δεκαετίας του 1950 και οι αρχές της δεκαετίας του 1960, επιχειρώντας όμως να φέρει αυτή τη γλώσσα στο παρόν με ενδύματα «βιωμένα παρά νοσταλγικά», συνδεδεμένα με την καθημερινότητα του Παρισιού. Ακόμη και οι τοίχοι της πόλης ενέπνευσαν τα χρώματα.
Η αντίθεση ανάμεσα στην πολυτέλεια και τη χρηστικότητα περνά από τα υφάσματα. Ο δημιουργός θυμίζει ότι η Madame Carven, όταν ίδρυσε τη Maison της, δούλευε με ό,τι έβρισκε: υφάσματα επιπλώσεων ή υπολείμματα από ρούχα εργασίας. Ο ίδιος επιλέγει ύφασμα Panama, από βαμβάκι ή μετάξι, και ντένιμ, κομμένα σε σχήματα της δεκαετίας του 1950 και του 1960 χωρίς να χάνουν την υλική τους πραγματικότητα. Προερχόμενος από τη ραπτική, εφαρμόζει γλυπτική προσέγγιση στις γραμμές και τις αναλογίες της Carven τόσο στα φορέματα όσο και στα παλτά.
Η αξία αυτών των δύο ιχνών
Κριτήριο είναι η συνοχή ανάμεσα στην πρόθεση και τα μέσα. Εδώ η επιλογή υλικών, Panama και ντένιμ, ταιριάζει με το επιχείρημα: πολυτέλεια χτισμένη με ταπεινά υφάσματα και όχι με σπάνιες ύλες. Η μοναχική πέρλα και η άδεια θηλιά είναι πιο εύθραυστες ιδέες. Περιγράφονται, δεν παρουσιάζονται, και το κείμενο δεν επιτρέπει να ξέρουμε αν αποτελούν συγκεκριμένες επιλογές κοπής ή μια κομψή αφήγηση γύρω από τη συλλογή. Μια θηλιά χωρίς ζώνη γίνεται θέση μόνο αν επαναλαμβάνεται από ένδυμα σε ένδυμα.
Η αναφορά σε μια εφευρετική ιδρύτρια αποτελεί επίσης δήλωση της Maison: το κείμενο δεν την τεκμηριώνει πέρα από όσα λέει ο δημιουργός. Ωστόσο δίνει στη συλλογή μια λογική πιο ενδιαφέρουσα από την απλή επιστροφή στη δεκαετία του 1950, επειδή μεταφέρει το αρχείο από τη σιλουέτα στη μέθοδο. Η επανάληψη ενός σχήματος δε δεσμεύει ιδιαίτερα· η επανάληψη ενός τρόπου σύνθεσης με ό,τι βρίσκεται πρόχειρο δεσμεύει την επιλογή υφάσματος. Σε αυτό το πεδίο θα πρέπει να κριθεί η συλλογή.
Cette publication est également disponible en :
