Τον Σεπτέμβριο του 2026, η AIGLE, Οίκος που ιδρύθηκε το 1853, αποκαλύπτει μια κάψουλα υπό τη διεύθυνση του Satoshi Kuwata, ιδρυτή της Setchu. Η αφετηρία της είναι το ψάρεμα: οι τσέπες του, οι προστασίες του, τα κομμάτια που προσαρμόζονται. Μένει να δούμε τι γίνεται αυτή η χρήση όταν κόβεται σαν κοστούμι.
Ο Οίκος AIGLE χτίστηκε πάνω στο ρούχο εξωτερικού χώρου και στη μπότα, κατασκευασμένη στη Γαλλία σύμφωνα με το δελτίο τύπου του. Εδώ αναθέτει την καλλιτεχνική διεύθυνση μιας κάψουλας στον Satoshi Kuwata. Η Setchu, ο οίκος που ίδρυσε, ορίζεται από την κατασκευή του ρούχου. Το δελτίο τύπου αναφέρει επίσης ότι ο Kuwata είναι νικητής του Βραβείου LVMH 2023, ένα σημείο που πρέπει να επιβεβαιωθεί πριν από τη δημοσίευση.
Ο Kuwata παρουσιάζεται ως παθιασμένος ψαράς. Δεν είναι βιογραφική λεπτομέρεια, είναι το πρόγραμμα του έργου. Από το ψάρεμα, η συλλογή κρατά ό,τι είναι χρήσιμο: τσέπες, προστασίες, αρθρωτότητα. Δεν κρατά ούτε την εικονογραφία του ψαρά, ούτε το χρώμα, ούτε τη λαογραφία.
Τα κομμάτια που περιγράφονται ακολουθούν την ίδια λογική. Ένα κάπα γίνεται παρκά. Ένα τρενς ανοίγει, μεταμορφώνεται, ανασυντίθεται. Μια φούστα δανείζεται την κατασκευή της από το τρενς, και ένα σαφάρι εξαφανίζεται μέσα στη δική του δομή. Συστήματα τρία-σε-ένα και ρυθμιζόμενοι όγκοι συμπληρώνουν τη γκαρνταρόμπα. Τα υλικά συνδυάζουν τεχνικά υφάσματα, ματ ή πιο δομημένες επιφάνειες και στοιχεία Polartec. Η παλέτα περιορίζεται σε τρεις αποχρώσεις: μαύρο, μπεζ, χακί. Αυτό που εντυπωσιάζει είναι ότι το λεξιλόγιο είναι εκείνο της κατάστασης των κομματιών και όχι του στολισμού τους: μιλάμε για ό,τι γίνονται, όχι για ό,τι δείχνουν.
Οι κώδικες της AIGLE περνούν μέσα από τη δομή και όχι από την εκτύπωση. Το σχήμα Α, αρχικό του Οίκου, γίνεται πιέτα και όγκος. Μια διπλή ρίγα προστίθεται ως γραφική υπογραφή. Το λογότυπο ξανασχεδιάζεται με μια λεπτομέρεια όριγκαμι, που ο Οίκος παρουσιάζει ως νεύμα στο σύμπαν του δημιουργού. Είναι το μοναδικό σημείο όπου η υπογραφή του Kuwata ακουμπά στην επιφάνεια. Τα υπόλοιπα είναι θέμα κοπής.
Τα κριτήρια κρίσης συνάγονται από αυτή την υπόσχεση. Μια κάπα που γίνεται παρκά προϋποθέτει επιπλέον ραφές, κλεισίματα και στρώσεις. Ένα στοιχείο Polartec κάτω από μια ραπτική γραμμή θέτει πρόβλημα όγκου και πτώσης. Το ίδιο το lookbook αναγγέλλει κομμάτια «σχεδιασμένα για να φορεθούν, να δοκιμαστούν, να μεταμορφωθούν». Είναι επομένως η επαναλαμβανόμενη μεταμόρφωση που θα πρέπει να δοκιμαστεί, περισσότερο από την εμφάνιση ενός σταθερού κομματιού.
Ως προς το ενδιαφέρον του θέματος, η κρίση έχει διαμορφωθεί. Το έργο είναι συνεκτικό: ένα τεχνικό ρούχο κατασκευασμένο σαν ραφτικό ρούχο. Η αναφορά του είναι επίσης πιο ακριβής από το γενικό «outdoor», αφού είναι το ψάρεμα που υπαγορεύει τις τσέπες, τις προστασίες και τις μονάδες. Ως προς την ποιότητα της δημιουργίας, τίποτα δεν επιτρέπει ακόμη να συναχθεί συμπέρασμα. Οι συνθέσεις, τα βάρη, τα φινιρίσματα των ραφών και οι τιμές παραμένουν άγνωστα, και κανένα κομμάτι δεν έχει χειριστεί. Δεν υπάρχει λοιπόν σύσταση σε αυτό το στάδιο.
Η κάψουλα θα κριθεί σε ένα σημείο που ούτε το κείμενο του lookbook ούτε το δελτίο τύπου τεκμηριώνουν: τι γίνεται η κοπή όταν το ρούχο ανοίγει, διπλώνει και στρώνεται.
Cette publication est également disponible en :
