Το 1953, στο Diamonds Are a Girl’s Best Friend, η Marilyn Monroe ψιθύριζε: «Talk to me, Harry Winston, tell me all about it». Η ατάκα δεν ήταν τυχαία: επαναλάμβανε σχεδόν λέξη προς λέξη μια διαφήμιση του νεοϋορκέζικου Οίκου (Maison), η οποία διεκδικούσε τότε ότι, όταν μιλάει κανείς για διαμάντια, το όνομα που ακολουθεί είναι αναπόφευκτα το δικό του. Εβδομήντα τρία χρόνια αργότερα, η Harry Winston ξαναπαίρνει αυτή τη φράση για να βαφτίσει τη νέα της συλλογή υψηλής κοσμηματοποιίας. Η επιλογή λέει κάτι που οι πέτρες, όσο σπάνιες κι αν είναι, δεν λένε μόνες τους: ο Οίκος χτίζει τη σημερινή του νομιμοποίηση ξαναπαίζοντας το δικό του εμπορικό παρελθόν και όχι στοιχηματίζοντας μόνο στο καινούργιο.
Αυτό το παρελθόν ο Οίκος το οφείλει σε μια πρακτική προμήθειας που καθιερώθηκε τη δεκαετία του 1920, σε μια εποχή που η αγορά διαμαντιών κυριαρχούνταν ακόμη από περιορισμένο αριθμό παικτών. Ο Harry Winston στρέφεται τότε στις δημοπρασίες ιδιωτικών συλλογών, αγοράζοντας ολόκληρα σύνολα κοσμημάτων στις σημαντικότερες εκποιήσεις της εποχής, αφαιρώντας τις πέτρες από σκελετούς που θεωρούνταν παρωχημένοι, και στη συνέχεια ξανακόβοντας και ξαναστήνοντάς τες σε σύγχρονα στιλ. Η προσέγγιση, ασυνήθιστη για την εποχή, τον κάνει να εμφανίζεται τακτικά στον αμερικανικό περιφερειακό Τύπο — μια προβολή που εδραιώνει τη φήμη του πολύ πριν το Cosmopolitan τον αναγορεύσει «Βασιλιά των Διαμαντιών» το 1947, σε αναγνώριση συναλλαγών γύρω από πέτρες που έγιναν θρυλικές: το Jonker, το Lesotho, το Hope, το Taylor-Burton. Η δούκισσα του Windsor θα του γράψει, με μια διατύπωση που παρέμεινε στα αρχεία του Οίκου: «Οι φίλοι μου μού λένε ότι έχετε τόσο όμορφα πράγματα».
Είναι αυτή η ύλη — μέθοδος απόκτησης, φήμη χτισμένη πέτρα πέτρα, χολιγουντιανή μυθολογία των κόκκινων χαλιών — που η συλλογή Talk to Me παρουσιάζει μέσα από σύγχρονα κομμάτια. Η πιο αποκαλυπτική κίνηση αυτής της επιλογής δεν είναι άλλωστε μια νέα δημιουργία: είναι ένα βραχιόλι Twist της δεκαετίας του 1960, από τα αρχεία του Οίκου, που φαντάστηκαν εκ νέου για την περίσταση. Περισσότερα από εκατόν πενήντα σμαράγδια, κομμένα σε μπριγιάν, αχλάδι και μαρκίζ, ξετυλίγονται σε ένα συνεχές στριφτό μοτίβο, σφηνωμένα σε ελάχιστη ποσότητα πλατίνας και κίτρινου χρυσού δεκαοκτώ καρατίων — μια τεχνική επιλογή που αφήνει το μέταλλο σχεδόν αόρατο για να διατηρηθεί η ρευστότητα του σχεδίου. Το να ξαναμπεί σε κυκλοφορία ένα αρχειακό κομμάτι αντί να σχεδιαστεί ένα πρωτότυπο είναι ένα συντακτικό όσο και κοσμηματοποιητικό στοίχημα: δηλώνει ότι η ιστορία του Οίκου αποτελεί η ίδια κοίτασμα δημιουργικής ύλης.
Τα νέα κομμάτια της συλλογής υιοθετούν το ίδιο λεξιλόγιο αριθμημένης σπανιότητας. Ένα κολιέ συγκεντρώνει έναν οβάλ τουρμαλίνη Paraíba 29,09 καρατίων, ηλεκτρικού μπλε-πράσινου χρώματος, στην καρδιά ενός μπούστου από διαμάντια και κίτρινα διαμάντια τετράγωνης κοπής σμαραγδιού — από τα δέκα χιλιάδες εξορυγμένα διαμάντια ανακαλύπτεται ένας μόνο τουρμαλίνης Paraíba, μια αναλογία που από μόνη της εξηγεί γιατί η πέτρα παραμένει σπανιότερη από το διαμάντι πάνω στο οποίο στηρίζεται. Ένα άλλο κολιέ παρουσιάζει ένα κίτρινο διαμάντι κοπής radiant 40,81 καρατίων, κοπή που συνδυάζει τη σιλουέτα της κοπής σμαραγδιού και τη λάμψη της κοπής μπριγιάν. Ένα ζευγάρι σκουλαρίκια Cluster συνδυάζει δύο κολομβιανά σμαράγδια κοπής καμποσόν 17,79 και 17,25 καρατίων — το να συγκεντρωθούν δύο πέτρες τέτοιου μεγέθους σχεδόν πανομοιότυπες σε χρώμα και καθαρότητα αποτελεί μια άσκηση ταιριάσματος που σπάνια τεκμηριώνεται αλλού.
Αυτό που διεκδικεί η συλλογή, εμμέσως, είναι μια συνέχεια: αυτή μιας ομάδας γεμμολόγων που, ακόμη και σήμερα, γυρίζει τον κόσμο αναζητώντας πέτρες ικανές να επεκτείνουν αυτή τη γενεαλογία. Το ερώτημα που θέτει το Talk to Me ξεπερνά το απλό ημερολόγιο των λανσαρισμάτων υψηλής κοσμηματοποιίας: αμφισβητεί τον τρόπο με τον οποίο ένας εκατονταετής οίκος επιλέγει να χρονολογήσει τη δική του νομιμοποίηση — με την πέτρα της ημέρας, ή με τη συσσώρευση ενός αιώνα συναλλαγών που αφηγούνται σαν μυθιστόρημα.
Από τα δέκα χιλιάδες διαμάντια που εξορύσσονται παγκοσμίως, ανακαλύπτεται ένας μόνο τουρμαλίνης Paraíba. Η οβάλ πέτρα των 29,09 καρατίων στο κέντρο του κολιέ της συλλογής ξεπερνά αυτό το όριο στατιστικής σπανιότητας — κάτι που εξηγεί γιατί καταλαμβάνει, μέσα στο μπούστο από διαμάντια που την περιβάλλει, τη θέση που κανονικά προορίζεται για την πολυτιμότερη πέτρα ενός συνόλου κοσμημάτων.
Cette publication est également disponible en :
