Στο Λος Άντζελες, το βραδινό φως πιάνεται στη σκόνη των αυτοκινητοδρόμων και δεν ξεκολλά πια. Στη λεωφόρο Σάνσετ, το λυκόφως απλώνεται, φωσφορίζον, κάπως τοξικό, και κανείς δεν έχει αντίρρηση. Ο Μπρετ Ίστον Έλις έκανε τον φόβο της ένταξης σε αυτούς τους ταχείς δρόμους την πρώτη φράση του Less Than Zero. Η πόλη έχει κρατήσει αυτόν τον τρόπο να δείχνει τα πάντα και να θολώνει τα πάντα με την ίδια κίνηση.
Εκεί ο οίκος Roberto Cavalli εγκατέστησε τη συλλογή του άνοιξη-καλοκαίρι 2027, House of Prints, με υπότιτλο «Οι Μούσες στο Λος Άντζελες». Η επιλογή δεν έχει τίποτα από καρτ ποστάλ. Το Λος Άντζελες, εδώ, είναι μέθοδος υπέρθεσης.
Ο Roberto Cavalli γεννήθηκε τυπωτής, γιος ενός αποκαταστάτη πινάκων. Η φράση θα έπρεπε να αρκεί για να τοποθετήσει τον οίκο. Στον Cavalli το τύπωμα είναι τέχνη, κληρονομιά, οικογενειακή κίνηση που προηγείται της γλώσσας της μόδας. Το ντένιμ φυλάσσει το πιο ζωντανό ίχνος της: εξατομικευμένα τζιν, κομμένα, φθαρμένα, ανασυντεθειμένα, ένας κύκλος που η συλλογή συνεχίζει μέχρι να τον κάνει μέθοδο. Τίποτα εδώ δεν τοποθετείται επίπεδο. Πάνω στο ντένιμ, ένα τρισδιάστατο τύπωμα trompe-l’œil δέχεται απλικέ, με διπλό πέρασμα. Το τυπωμένο τούλι κόβεται σε λωρίδες και ύστερα ξαναπλέκεται. Ένα χρωματισμένο σατέν αφηγείται τον πύθωνα. Ένα ζωγραφικό devoré αφήνει τη λεοπάρδαλη, την τίγρη, το τατουάζ, το δέρμα σαλαχιού και το φλοράλ να τρέχουν στην ίδια επιφάνεια.
Τα τυπώματα συσσωρεύονται χωρίς ιεραρχία. Το χάος χτίζεται με πυρετό, και αυτή η κατασκευή το κάνει ζωντανό. Θραύσματα διαφορετικών δεκαετιών κρατιούνται μαζί σε ένα μοναδικό παρόν, και ο οίκος βλέπει σε αυτό το ίδιο το πνεύμα της πόλης. Ο Fausto Puglisi, δημιουργικός διευθυντής, αντιμετωπίζει το αρχείο ως ζωντανό οργανισμό: για καιρό παρεξηγημένο, καταλήγει χρόνια αργότερα να ρυθμίζεται υπό μια γωνία που δεν υπήρχε. Οι υπερβολές της δεκαετίας του 2000 επιστρέφουν χωρίς νοσταλγία. Διεκδικούνται επειδή είναι τίμια Cavalli. Σκέφτεται κανείς τον πατέρα αποκαταστάτη, αυτό το επάγγελμα που συνίσταται στο να κάνει ευανάγνωστο ό,τι είχε κοιταχτεί λάθος.
Οι όγκοι ακολουθούν την ίδια ενέργεια. Κομμάτια από ελαστικό τζέρσεϊ, σχεδόν αθλητικά, αγκαλιάζουν ένα καλιφορνέζικο σώμα που ο Puglisi θέλει ελεύθερο και χωρίς πρότυπο, ριζωμένο παντού και πουθενά. Δίπλα τους, το σιφόν μιλά μια άλλη γλώσσα, πιο ευρωπαϊκή. Το εσώφορεμα Cavalli ταιριάζει με όλα, το slip dress επίσης. Το ασύμμετρο τοπ σπάει και ύστερα ανασυντίθεται. Η απαλότητα ενός σάρι συναντά την άψογη κοπή ενός σακακιού ναπολιτάνου ράφτη. Τα 45 looks έχουν σχεδιαστεί ως συναντήσεις, όχι ως κλειστές σιλουέτες. Η συλλογή προτείνει μόνο έναν συνδυασμό ανάμεσα σε χίλιους. Οι άλλοι 999 ανήκουν σε εκείνη ή εκείνον που ντύνεται.
Στα πόδια, η δεκαετία του 1990 παρατίθεται ωμά: σαμπό με κοσμήματα, κλασικό φίδι, με τακούνι ή επίπεδα. Τα γυαλιά είναι aviators. Η τσάντα Dea, ιστορικό κομμάτι του οίκου, επιστρέφει.
Τίποτα από αυτά δεν αναζητά τη γαλήνη. Ο Cavalli διακηρύσσει μια γιορτή του σώματος, με πάρτι, φυγή, χαρά, μια ανοιχτά αποδεκτή διονυσιακή φλέβα. Είναι μια ανήσυχη πολυτέλεια, κάποτε ανησυχητική, κατ’ εικόνα της πόλης. Το σώμα δείχνεται. Ξέρει ότι το κοιτάζουν, και μέσα σε αυτόν ακριβώς τον μηχανισμό βρίσκει ευχαρίστηση στο να εκτίθεται.
Στη Σάνσετ, το λυκόφως ξαναρχίζει. Κανείς δεν έχει αποφασίσει ακόμη ποιο από τα τυπώματα θα φωτίσει πρώτο.
Διαβάστε επίσης στο Luxsure: Roberto Cavalli Ray of Paradise, το καλοκαίρι ως ηλιακό μοτίβο · Roberto Cavalli Resort 2027: η επιθυμία ως έδαφος · Roberto Cavalli x SKIMS: μια τολμηρή κάψουλα μαγιό ανάμεσα στο ιταλικό glamour και… · Η Roberto Cavalli αγκυροβολεί το μαξιμαλιστικό της glam στην Ibiza Gallery: μανιφέστο μιας dolce…
Cette publication est également disponible en :
