Στην καρδιά της Βουργουνδίας, η Hostellerie de Levernois, μέλος των Relais & Châteaux, υποδέχεται την τέχνη ως φυσική αυτονομία. Αυτή την εποχή μετατρέπει τους χώρους της σε έδαφος έκφρασης για έργα που συνομιλούν με το αμπέλι, το φως και το τραπέζι.
Υπάρχει βαθιά συγγένεια ανάμεσα στην βουργουνδιακή τέχνη του ζην και τις εικαστικές τέχνες. Και οι δύο μοιράζονται την ίδια απαίτηση: σεβασμό στον μακρύ χρόνο, εμπιστοσύνη σε εξαιρετικές πρώτες ύλες, βεβαιότητα ότι η ομορφιά δεν βιάζεται. Στο Levernois, λίγα χιλιόμετρα από τη Μπον, η Hostellerie που φέρει το όνομα του χωριού είχε πάντα αυτή τη διαίσθηση: ο ίδιος ο τόπος είναι έργο.
Αυτή την εποχή, η Hostellerie de Levernois κάνει ένα ακόμη βήμα, μετατρέποντας τον εορτασμό της τέχνης σε διακριτό πρόγραμμα. Η τέχνη καλείται εδώ όχι ως διακόσμηση ούτε ως πολιτιστικό σήμα, αλλά ως φυσικός συνομιλητής ενός οίκου που διαθέτει ήδη, στους κήπους, στους χώρους και στο γαστρονομικό του τραπέζι, μια σπάνια αισθητική συνοχή.
Η Βουργουνδία ως έδαφος στοχασμού
Η Βουργουνδία εμπνέει τους καλλιτέχνες εδώ και αιώνες. Τα τακτοποιημένα αμπέλια της, τα φώτα της που αλλάζουν ανάλογα με τις εποχές, οι ανοιχτόχρωμες πέτρες της, τα χωριά της που μοιάζουν τοποθετημένα με προσοχή στους λόφους — όλα αυτά συνθέτουν ένα μοτίβο οπτικού πλούτου που η ζωγραφική προσέγγισε χωρίς να το εξαντλήσει ποτέ. Το να υποδέχεται κανείς εδώ την τέχνη σημαίνει να συνεχίζει μια συζήτηση που διαρκεί από τον Βερμέερ και τις μικρογραφίες των Très Riches Heures.
Για την Hostellerie de Levernois, η τέχνη δεν είναι εξωτερική πολιτιστική εισαγωγή — είναι εμβάθυνση σε όσα ο τόπος ήδη προσφέρει: γαστρονομία, τέχνη του ζην, οικειότητα με τη φύση και την ιστορία.
Τέχνη και γαστρονομία, μία φιλοσοφία
Αυτό που φέρνει κοντά το μεγάλο τραπέζι και το μεγάλο έργο είναι η ίδια προσοχή στην ακρίβεια. Ένα πετυχημένο πιάτο, όπως μια ζωγραφική σύνθεση, δεν ανέχεται κανένα περιττό στοιχείο. Τίποτα δεν μπορεί να αφαιρεθεί χωρίς να καταρρεύσει το σύνολο. Επιλέγοντας να τιμήσει την τέχνη στους χώρους της, η Hostellerie de Levernois επιβεβαιώνει αυτή τη συνέχεια ανάμεσα στις τέχνες του τραπεζιού και τις εικαστικές τέχνες — δύο διαφορετικές μορφές της ίδιας φιλοδοξίας να κάνουν το καθημερινό κάτι αξιοσημείωτο.
Ίσως αυτό είναι που λέει καλύτερα ένας οίκος σαν το Levernois: η τέχνη του ζην δεν είναι πολυτέλεια χωρισμένη από τη συνηθισμένη ζωή. Είναι η πιο ολοκληρωμένη μορφή της.
Cette publication est également disponible en :
