Μπορεί μια αποσκευή να είναι κάτι άλλο από δοχείο; Με το Artist Case, οι RIMOWA και Faber-Castell προτείνουν μια πολύ δομημένη απάντηση: να γίνει το αντικείμενο ταξιδιού χώρος εργασίας, σχεδιασμένος για το σχέδιο όσο και για τη μετακίνηση.
Το κομμάτι, που ανακοινώθηκε σε περιορισμένη έκδοση, συνδυάζει το ασημί ανοδιωμένο αλουμίνιο της RIMOWA με ένα σύνολο εργαλείων της Faber-Castell. Κατασκευασμένο στο ιστορικό εργοστάσιο του οίκου αποσκευών στην Κολωνία, παίρνει το ραβδωτό σχέδιο των μοντέλων Classic, μια δερμάτινη λαβή και μια μορφή οργανωμένη γύρω από δύο δίσκους. Ο στόχος λοιπόν δεν είναι να μεταμφιεστεί μια βαλίτσα σε έργο τέχνης: συνίσταται στο να δοθεί λειτουργία εργαστηρίου σε μια κατασκευή ήδη γνωστή για τη βιομηχανική της ακρίβεια.
Από την αποθήκευση στην πρακτική
Στο εσωτερικό, οι δύο οίκοι συγκεντρώνουν μολύβια γραφίτη 2B με διπλή υπογραφή, 120 χρωματιστά μολύβια Polychromos, μια πλατινοεπικαλυμμένη ξύστρα και μια γόμα. Το σύνολο στοχεύει τις πολύ συγκεκριμένες φάσεις της γραφικής εργασίας: σκιτσάρισμα, σύνθεση, χρωματισμός και, τέλος, μεταφορά αυτού που επιτρέπει να ξαναρχίσεις αλλού. Αυτή η λογική συναντά τη σχέση της RIMOWA με τη χρήση και τη διάρκεια, που βρισκόταν ήδη στον πυρήνα της επιστροφής στην Κολωνία γύρω από την κατασκευή.
Η επιλογή της Faber-Castell μετατοπίζει ωστόσο το βλέμμα. Ιδρυμένος το 1761 και ακόμη οικογενειακός, ο γερμανικός οίκος φέρνει εδώ μια τεχνογνωσία της οποίας η αξία δεν μετριέται μόνο από την απόδοση ενός εργαλείου, αλλά από την ικανότητά του να συνοδεύει τη χειρονομία. Η Luxsure είχε ήδη παρατηρήσει αυτή τη συγγένεια ανάμεσα στο όργανο γραφής και την κουλτούρα του αντικειμένου με αφορμή τη συνεργασία Karl Lagerfeld x Faber-Castell.
Μια συνεργασία που στέκει χάρη στην ύλη
Η θήκη RIMOWA x Faber-Castell προσφέρεται προς 2.400 ευρώ και αναμένεται να είναι διαθέσιμη από τις 17 Σεπτεμβρίου σε μια επιλογή καταστημάτων RIMOWA και Faber-Castell καθώς και στο διαδίκτυο, σύμφωνα με τους δύο οίκους. Η τιμή αυτή το τοποθετεί στην επικράτεια του συλλεκτικού κομματιού. Αλλά αυτό που του δίνει συνοχή είναι πιο συγκεκριμένο: το αλουμίνιο καλείται εδώ να πατιναριστεί, ενώ τα μολύβια φτιάχνονται για να φθείρονται. Το αντικείμενο αναλαμβάνει έτσι τα ίχνη της χρήσης του αντί να τα σβήνει.
Αυτή η συνάντηση δύο γερμανικών βιομηχάνων δεν εφευρίσκει μια νέα χρήση του σχεδίου. Θέτει μάλλον ξανά σε κυκλοφορία μια απλή ιδέα: τα εργαλεία που αντέχουν έχουν έναν ιδιαίτερο τρόπο να κάνουν τη δουλειά πιο παρούσα. Σε μια αγορά όπου η συνεργασία μπορεί γρήγορα να γίνει μοτίβο, το Artist Case βρίσκει το ενδιαφέρον του σε αυτή τη συνέχεια ανάμεσα σε ύλη, οργάνωση και πρακτική.
Cette publication est également disponible en :
