Στο Παρίσι, η Κορεάτισσα σχεδιάστρια Park Choon Moo αφιερώνει τη συλλογή της άνοιξη-καλοκαίρι 2027 στο «無», το κενό. Όχι μια απουσία που ζητά συγγνώμη, αλλά μια σιωπή που ντύνεται: ρούχα που κρατούν την ανάσα τους ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο.
Πρώτα μια ιδέα, έπειτα ένα ρούχο
Είναι σπάνιο μια συλλογή να παίρνει ως αφετηρία αυτό που δεν φαίνεται. Για την άνοιξη-καλοκαίρι 2027, η Park Choon Moo παρουσιάζει στο Παρίσι την PARKCHOONMOO, τη signature γραμμή της μέσα στη DÉMOO, κάτω από έναν τίτλο που χωράει σε έναν μόνο χαρακτήρα: 無, «VOID». Το κενό νοείται εκεί ως χώρος απουσίας και ακινησίας, αναρτημένος ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο. Είναι η κεντρική μεταφορά της σεζόν, αυτή μιας ακραίας ηρεμίας και μιας συγκρατημένης ομορφιάς.
Η διατύπωση θα μπορούσε να μείνει ποιητική. Εδώ γίνεται πρόγραμμα εργασίας, επειδή η σχεδιάστρια τη στηρίζει σε μια δική της προσέγγιση του μινιμαλισμού: καθαρές, λιτές μορφές, στις οποίες απαντούν γλυπτικές σιλουέτες πλήρως αποδεκτές. Ο μινιμαλισμός της PARKCHOONMOO δεν επιδιώκει λοιπόν την εξάλειψη, επιδιώκει την ένταση ανάμεσα σε ό,τι λέγεται και σε ό,τι σιωπάται.
Η κορεατική παράδοση ως αρχιτεκτονική
Η παραδοσιακή κορεατική ενδυμασία αναδύεται σε αυτή τη συλλογή, αλλά χωρίς νοσταλγική παράθεση. Το goreum, οι κορδέλες που δένονται, το dongjeong, αυτή η αντιθετική λεπτομέρεια του γιακά, οι παραδοσιακές τεχνικές πρόσδεσης: καθένα από αυτά τα στοιχεία επανερμηνεύεται ως δομική λεπτομέρεια. Ό,τι έκλεινε ή στόλιζε ένα ρούχο γίνεται ό,τι το στηρίζει. Η χειρονομία είναι λεπτή, γιατί μετατοπίζει τη μνήμη μιας ενδυμασίας προς τη σύγχρονη κατασκευή μιας σιλουέτας και ενισχύει αυτό που ο Οίκος αποκαλεί ταυτότητα της PARKCHOONMOO.
Κατανοεί κανείς τότε ότι το κενό δεν είναι εδώ ένα επικολλημένο θέμα. Ο κόμπος, ο γιακάς, η πρόσδεση είναι τόποι όπου το ύφασμα κλείνει πάνω στο τίποτα, όπου ένας όγκος στέκεται με ένα απλό παιχνίδι δεσμών. Το κενό είναι και αυτός ο χώρος που διαμορφώνει το ράψιμο.
Διαφάνεια, υπέρθεση, ραφές εκτεθειμένες
Η υπέρθεση είναι υπογραφή της μάρκας και αυτή τη σεζόν κερδίζει σε βάθος. Οργάντζα, βαμβάκι, λινό, σατέν μετάξι και πλεκτό ακουμπούν το ένα πάνω στο άλλο, σε ημιδιαφανή ή αντιθετικά υλικά, για να συνθέσουν όγκους και λεπτές ολισθήσεις διαφάνειας. Το βλέμμα δεν συναντά τοίχο υφάσματος: το διασχίζει, διστάζει, μαντεύει τι βρίσκεται κάτω από το πρώτο στρώμα.
Η παλέτα είναι σκόπιμα περιορισμένη, μαύρο, ιβουάρ και λευκό, που τρυπιέται από μια νότα κόκκινου, μια καθαρή αντίθεση σε μια ήρεμη γκάμα. Ραφές επιφανείας, patchwork, πον-πον, καπιτονέ, πιέτες και λεπτομέρειες αγκράφας αρθρώνουν στη συνέχεια το σύνολο. Και η κατασκευή επιτρέπει στον εαυτό της μια αναστροφή: το ρούχο συναρμολογείται ανάποδα, με ορατές ραφές, με τα στοιχεία που συνήθως κρύβονται εκτεθειμένα στο βλέμμα. Ωμές, ανολοκλήρωτες εκφράσεις αναμειγνύονται με επεξεργασμένες υφές και με ακριβή κατασκευή. Το αποτέλεσμα είναι μια σκόπιμη ένταση ανάμεσα στη συγκράτηση και την πολυπλοκότητα, μια αποδομημένη ευαισθησία που δεν θυσιάζει τίποτα από την αυστηρότητα της κατασκευής.
Να αφαιρείς για να λες καλύτερα
Τι μένει όταν αφαιρείς το περιττό; Το ερώτημα διατρέχει ολόκληρη τη συλλογή, που πλησιάζει την κατάσταση του «無» μέσα από τη μορφή, την ύλη και τον χώρο. Οι υπερτιθέμενες διαφάνειες, οι γλυπτικές σιλουέτες και οι επανεξεταζόμενες κορεατικές λεπτομέρειες συνθέτουν μαζί αυτό που το δελτίο τύπου περιγράφει ως σταθερή γλώσσα δημιουργίας: μινιμαλιστική αλλά εκφραστική, συγκρατημένη αλλά δυνατή.
Αυτό που κρατά κανείς, στο βάθος, είναι ένα καλά οδηγημένο παράδοξο. Το κενό, στη μόδα, είναι συνήθως υπόθεση του λευκού, της απογύμνωσης, του λιγότερου. Η Park Choon Moo το αντιμετωπίζει αντίθετα ως πάχος: το στοιβάζει, το ράβει, το αναστρέφει. Δείχνει τις ανάποδες όψεις, τις ενώσεις, όλα όσα συνήθως κρύβονται, και κάνει από αυτή την απογύμνωση μια μορφή σεμνότητας.
Μένει να δούμε τι φοράει κανείς, ακριβώς, όταν φοράει το κενό. Ίσως έναν χώρο για τον εαυτό του, ανάμεσα σε δύο στρώματα υφάσματος, εκεί όπου το βλέμμα δεν ξέρει πια καλά αν είναι προσκεκλημένο ή κρατημένο σε απόσταση.
Cette publication est également disponible en :
