Για την άνοιξη–καλοκαίρι 2027, ο Κουνιχίκο Μορινάγκα ολοκληρώνει τη «Skin» με φορέματα από λέπια ηλεκτρονικού χαρτιού. Η ίδια επίδειξη τελειώνει με ένα δέρμα LED. Τα δύο δεν εκφράζουν την ίδια αντίληψη για το δέρμα.
Η «Skin» είναι η εικοστή πέμπτη παρουσίαση της Anrealage στο Παρίσι, στη Maison de la Radio et de la Musique. Η συλλογή εξελίσσεται μέσα από μια σταδιακή μεταμόρφωση: μονοκόμματες σιλουέτες κοντά στο σώμα, έπειτα ολοένα πιο περίτεχνες κατασκευές από λέπια διαφορετικών υλικών (Ultrasuede της Toray, washi, ημιδιαφανείς παγιέτες με όψη τριχώματος και τρισδιάστατα εκτυπωμένα λέπια που αλλάζουν χρώμα ανάλογα με τη γωνία θέασης).
Κορυφώνεται με έξι φορέματα κοκτέιλ και βραδινά, που θυμίζουν πανοπλίες. Το καθένα φέρει από 1.000 έως 2.000 λέπια ηλεκτρονικού χαρτιού E Ink, που ελέγχονται ένα προς ένα. Τα έντονα χρώματα εμφανίζονται, ύστερα σβήνουν ώσπου να φτάσουν στο γκρίζο της στάχτης, προτού νέα μοτίβα απλωθούν πάνω στο ένδυμα σε ολοένα πιο σύνθετους σχηματισμούς. Κάτω από την επιφάνεια, ένα πυκνό δίκτυο καλωδίων συνδέει τα λέπια, σαν τρίχες ή φτερά που θα φύτρωναν στο δέρμα. Μια τεχνητή νοημοσύνη χαρτογράφησε αυτό το κύκλωμα.
Η καθοριστική λεπτομέρεια είναι η εξής: αυτά τα λέπια δεν εκπέμπουν φως. Σε αντίθεση με ένα LED, το ίδιο το υλικό αλλάζει χρώμα, σαν κύτταρα που γεμίζουν ξαφνικά με χρωστική. Η συλλογή παραπέμπει σε επιφάνειες εμπνευσμένες από τα χρωματοφόρα, τα χρωστικά κύτταρα των ζώων, και το φόρεμα E Ink αποτελεί την πιο άμεση περίπτωση.
Ωστόσο, η επίδειξη ολοκληρώνεται με την άλλη τεχνολογία. Ένα μοντέλο εμφανίζεται μόνο του μέσα σε ένα ψηφιακό δέρμα LED, που επανέρχεται από την προηγούμενη σεζόν. Το σώμα λάμπει με τη μουσική από «Το πουλί της φωτιάς» του Στραβίνσκι, που εκτελείται ζωντανά στην εκδοχή του 1919. Το πουλί της φωτιάς παραπέμπει στον Φοίνικα του Οσάμου Τεζούκα, σύμβολο αναγέννησης που ο οίκος επιλέγει ως νήμα που διατρέχει το έργο του.
Η αντίθεση ανάμεσα στα δύο είναι το πραγματικό θέμα. Ένα δέρμα LED είναι πηγή φωτός, ενώ ένα ζωντανό δέρμα είναι μια επιφάνεια που αντανακλά και αποκτά χρώμα. Το ηλεκτρονικό χαρτί πλησιάζει λοιπόν περισσότερο την ιδέα του «δέρματος σε μεταμόρφωση» που υποστηρίζει η συλλογή, αφού το χρώμα του είναι μεταβολή του υλικού και όχι πρόσθετος φωτισμός. Το LED, από την άλλη, ταιριάζει στο φινάλε, επειδή εκεί αναλαμβάνει τον ρόλο του φωτός του φοίνικα.
Το κριτήριο είναι απλό: ένα δέρμα που αλλάζει πρέπει να παραμένει μια ευανάγνωστη επιφάνεια στο συνηθισμένο φως ενός δωματίου, και όχι μόνο στην πασαρέλα. Εκεί θα πρέπει να κριθεί το φόρεμα E Ink, έξω από την επίδειξη.
Cette publication est également disponible en :
