Μια μελέτη που η Knight Frank δημοσίευσε διακριτικά τον Ιούλιο ξεπερνά κατά πολύ το αρχικό της αντικείμενο — την υγεία της αγοράς των παρισινών καταστημάτων. Κάτω από τους αριθμούς της κενότητας και των αξιών ανά τετραγωνικό μέτρο αναδύεται ένα ευρύτερο ερώτημα: σε ποιον ανήκει ακόμη το Παρίσι, όταν μία λεωφόρος στις δύο φαίνεται πλέον σχεδιασμένη για έναν επισκέπτη που δεν ζει εκεί;
Μια λεωφόρος που δεν μοιάζει πια με τις γειτόνισσές της
Αρκεί κανείς να ανεβεί τα Ηλύσια Πεδία και μετά να στρίψει προς έναν δρόμο του 13ου διαμερίσματος για να καταλάβει τι αναδεικνύουν οι αριθμοί της Knight Frank: το Παρίσι δεν έχει πια μία μόνο εμπορική ταυτότητα, έχει πολλές, και η απόσταση ανάμεσά τους μεγαλώνει. Στην ίδια τη λεωφόρο, έντεκα νέες επωνυμίες εγκαταστάθηκαν μέσα σε έναν χρόνο, στην πλειονότητά τους από αλλού, ενώ μια πρόσφατη μεταβίβαση στον αριθμό 33 έκλεισε σε πάνω από 33.000 ευρώ το τετραγωνικό μέτρο. Αλλού, η Place Vendôme ή η Avenue Montaigne αγγίζουν τον κορεσμό, με εμπορική κενότητα που δεν ξεπερνά πια το πέντε τοις εκατό. Δεν είναι πια δρόμοι που υποδέχονται την πολυτέλεια: είναι διευθύνσεις που η πολυτέλεια επιλέγει, όπως επιλέγει κανείς ένα λιμάνι ορμητηρίου και όχι μια απλή στάση.
Το διακριτικό βάρος του περαστικού επισκέπτη
Αυτή η άνοδος της κατηγορίας δεν οφείλεται στην τύχη. Ανταποκρίνεται σε μια ευρύτερη κίνηση, εκείνη μιας πόλης της οποίας η τουριστική κίνηση συνεχίζει να αυξάνεται: εκατόν επτά εκατομμύρια επισκέπτες το 2025, σαράντα δύο εκατομμύρια στους πρώτους πέντε μήνες του 2026, αύξηση πάνω από μία μονάδα σε σχέση με έναν χρόνο πριν. Το Παρίσι προσελκύει μια διεθνή πελατεία που ανακατανέμεται καθώς άλλες περιοχές του κόσμου χάνουν σε ελκυστικότητα, και αυτή η περαστική πελατεία δεν καταναλώνει όπως μια πελατεία κατοίκων. Αναζητά την εμπειρία αντί για την καθημερινότητα, το εξαιρετικό αντί για το χρήσιμο. Οι επωνυμίες το κατάλαβαν πριν από όλους: σχεδόν τρία καταστήματα στα δέκα, στις πιο προβεβλημένες αρτηρίες, ανήκουν πλέον σε ξένες μάρκες, κυρίως ιταλικές, βρετανικές και βορειοαμερικανικές, που έρχονται λιγότερο για να πουλήσουν στο Παρίσι και περισσότερο για να δείξουν τον εαυτό τους από το Παρίσι.
Δύο ταχύτητες, μία πόλη
Η άλλη όψη αυτής της συγκέντρωσης διαβάζεται στους αριθμούς που η μελέτη δεν προβάλλει. Μακριά από τις πρώτης κατηγορίας αρτηρίες, η εμπορική κενότητα ανεβαίνει στο δώδεκα ή δεκατρία τοις εκατό σε επίπεδο πρωτεύουσας, και ορισμένοι δρόμοι που κάποτε ήταν ζωντανοί δυσκολεύονται να ξαναβρούν κατειλημμένες προθήκες. Η αντίθεση δεν είναι καινούργια, αλλά επιταχύνεται και διαβάζεται πλέον στην κλίμακα του διαμερίσματος περισσότερο παρά του δρόμου: το όγδοο εδραιώνει το καθεστώς του ως βιτρίνα της πολυτέλειας, το πρώτο, το τρίτο, το τέταρτο και το έκτο διαμέρισμα τονίζουν τη μετατόπισή τους προς το premium, ενώ οι περιφερειακές συνοικίες μένουν κατοικημένες απορροφώντας, όπως μπορούν, μια αυξανόμενη τουριστική κίνηση για την οποία δεν ήταν πάντα προετοιμασμένες.
Αυτό που γίνεται το Παρίσι, χωρίς να το αποφασίζει ακριβώς
Η Magali Marton, διευθύντρια μελετών της Knight Frank France, συνοψίζει αυτή την κίνηση με μια διατύπωση που αξίζει να σταθεί κανείς: το εμπόριο, λέει, δεν υφίσταται πλέον τις μεταλλάξεις της πόλης, τις επιταχύνει. Αυτό είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον δίδαγμα της μελέτης, πέρα από τις καμπύλες κενότητας και τις αξίες μισθώματος. Το Παρίσι δεν επιλέγει πια απολύτως τον δικό του μετασχηματισμό· τον διαπιστώνει, δρόμο με δρόμο, κατάστημα με κατάστημα, μεταφερόμενο από δυνάμεις — παγκοσμιοποιημένος τουρισμός, όρεξη των οίκων πολυτελείας για ορατότητα, χρηματιστικοποίηση των κορυφαίων θέσεων — που ξεπερνούν κατά πολύ τους ίδιους τους εμπόρους. Η πρωτεύουσα του γούστου παραμένει, προς το παρόν, κυρία της εικόνας της. Μένει να δούμε για πόσο ακόμη θα μπορεί να λέει ότι κατοικεί τους δρόμους που διαμορφώνει.
Cette publication est également disponible en :
