Για την Άνοιξη-Καλοκαίρι 2027, η Tory Burch διεκδικεί τον εκλεκτικισμό του συλλέκτη αντί για την ενότητα μιας προμελετημένης γκαρνταρόμπας. Μια συλλογή που υπερθέτει υλικά και αφηγήσεις, ανάμεσα στον αμερικανικό πραγματισμό και το χειροποίητο στολίδι.
Ένας γλυπτός κήπος ως σκηνικό
Η επίδειξη πραγματοποιήθηκε στον Sunken Garden που σχεδίασε ο Isamu Noguchi, ένα πλαίσιο που είχε ήδη διαμορφωθεί από τη δουλειά με την πέτρα και το κενό πριν εμφανιστεί το πρώτο ρούχο. Το ηχητικό υπόβαθρο, σε σύνθεση του Wladimir Schall, δανειζόταν από ανόμοια ρεπερτόρια — «Bad Moon Rising» των The Reels, «The Perfect Girl» των Mareux, «In Rhythm – Extended» των Scream and Dance, «Total Control» των The Motels — ως θραύσματα συναρμολογημένα και όχι ως συνεχές νήμα. Ένας τρόπος, ήδη, να προαναγγελθεί το πνεύμα της συλλογής: μια δηλωμένη στοίβαξη αντί για μία ενιαία γραμμή.
Το ρούχο ως αντικείμενο συλλογής
“Opulent femininity meets American pragmatism, seen through the collector’s eye”, συνοψίζει η Tory Burch για αυτή τη σεζόν, που την περιγράφει ως μια εξερεύνηση του τρόπου με τον οποίο οι γυναίκες συναρμολογούν τα πράγματα — αναζητώντας ταυτόχρονα την ομορφιά, τη χρησιμότητα και το χιούμορ της χειρονομίας του ντυσίματος. Αυτή η ψυχολογία της συσσώρευσης διαβάζεται στις σιλουέτες: αθλητικά πλεκτά, φούστες χαμηλά στο ισχίο, παντελόνια με κορδόνι, πουκάμισα με επίθετες τσέπες, που λειτουργούν ως καμβάς για μια πλούσια παλέτα και διακοσμητικές λεπτομέρειες. Τα παλτό όπερας κόβονται με την άνεση ενός trench, ενώ τα σακάκια είναι ελαφρώς εκτός άξονα.
Στα υλικά, η εξερεύνηση αφορά την υφή και τη στρωματοποίηση: μαλλιά με ανδρικό μήνυμα, ελαφρύνονται με μετάξι, χάρτινο βαμβάκι βαμμένο και πλυμένο σε στυλ tie-and-dye, ζακάρ με μοτίβο «ταπετσαρία» φοδραρισμένα με αντίθετο μετάξι και κομμένες κλωστές, πετσετέ υλικό που επανερμηνεύεται ως σενίλ, κρεπ ντε σίν γκλασαρισμένο ώσπου να αποκτήσει υγρή πτώση. Η αισιόδοξη παλέτα συνδυάζει κοραλί, τυρκουάζ, βιολετί, μέντα, κιννάβαρι και βουτυρένιο κίτρινο με βαθιά καφέ και ψυχρά ουδέτερα.
Το χέρι, δηλωμένο
Το στολίδι, αυτή τη σεζόν, δεν κρύβεται: μεταλλικά κεντήματα, φλοκαρισμένες ζακέτες «pie-crust», νήματα με πουά, ζωγραφισμένα στο χέρι φτερά δεμένα σε κασκόλ ή πον-πον. Η τσάντα Handwoven Basket Tote συνεχίζει μια συνεργασία που έχει ήδη ξεκινήσει με τους Ινδούς τεχνίτες της Marasim, σε νέα χρώματα και χειροϋφασμένα μοτίβα. Στα πόδια, ανοιχτές γόβες και μιουλ ενετικού στιλ τυλίγουν το δέρμα σαν ντραπέ· δερμάτινα κορδόνια πλέκονται στο χέρι για να σχηματίσουν σανδάλια με πίσω λουράκι, και σε ορισμένα μοντέλα η ζωγραφισμένη στο χέρι σόλα επεκτείνεται σπειροειδώς γύρω από τη φτέρνα.
Ένας κόμπος, μια ιστορία
Την ημέρα της επίδειξης, ο Οίκος αποκάλυψε επίσης τη συλλογή Bunny Knot, διαθέσιμη άμεσα στο ToryBurch.com και στα καταστήματα. Η τσάντα ώμου Bunny Knot είναι καπιτονέ με μικρούς κόμπους τοποθετημένους στο χέρι, έναν έναν, σε τέλεια ορθή γωνία — μια αφηρημένη ερμηνεία του Double T που κάνει την χειρωνακτική επανάληψη υπογραφή της. Το μοτίβο έχει την προέλευσή του σε ένα μαξιλάρι πολυθρόνας που ανακάλυψε η Tory Burch στο σπίτι της κηπουρού και φιλάνθρωπου Bunny Mellon στην Αντίγκουα: μια οικιακή λεπτομέρεια που έγινε, με μεταφορά, μια χειρονομία δερμάτινων ειδών.
Κοσμήματα, σκελετοί και ένα αθλητικό νεύμα
Το κολιέ με μαργαριτάρια, κλασικό του Οίκου, επανεφευρίσκεται με στοιβαγμένα μαργαριτάρια ρητίνης, δεμένο νάιλον και αρθρωτές σφαίρες από ορείχαλκο που ανοίγουν για να αποκαλύψουν μια πέτρα στο κέντρο τους. Τα γυαλιά ηλίου δανείζονται από την αθλητική γκαρνταρόμπα: μεταλλικοί σκελετοί «speed», επαναχρησιμοποιημένα προστατευτικά γυαλιά. Στα πόδια πάλι, ορισμένα σανδάλια καλύπτονται με φίνα, μαργαριτάρια και ψεύτικα δόντια καρχαρία, ενώ άλλες γόβες με ανοιχτή μύτη εμπνέονται από το ντραπέ του υφάσματος πάνω στο σώμα.
Λεπτομέρεια
Bunny Knot Shoulder Bag — καπιτονέ δέρμα με κόμπους τοποθετημένους στο χέρι, σε τέλεια ορθή γωνία.
Αφηρημένη ερμηνεία του Double T.
Πηγή έμπνευσης: ένα μαξιλάρι πολυθρόνας που ανακάλυψε η Tory Burch στο σπίτι της Bunny Mellon στην Αντίγκουα.
Ανάμεσα στον κήπο του Noguchi, τους τεχνίτες της Marasim και το μαξιλάρι της Αντίγκουα, η συλλογή αναλαμβάνει μια κατακερματισμένη γενεαλογία — εκείνη μιας γκαρνταρόμπας που διεκδικεί τις πηγές της αντί να τις σβήνει. Μένει να δούμε αν αυτή η αισθητική της ελεγχόμενης συσσώρευσης θα επιβληθεί ως διαρκής γραμματική του Οίκου ή ως παρένθεση μιας σεζόν που, σε κάθε περίπτωση, πήρε το μέρος της χειροποίητης χειρονομίας.
Cette publication est également disponible en :
