Σε ένα διαμέρισμα οσμανικού ρυθμού, γυρισμένο σαν μια κομψή σκηνή κλειστού χώρου, η Berluti εμπιστεύεται στον Victor Belmondo και τον Lee Jun-ho το έργο να σχεδιάσουν τα περιγράμματα ενός άντρα που αρνείται να παίρνει τον εαυτό του πολύ στα σοβαρά.
Υπάρχει ένας πολύ γαλλικός τρόπος να φοράει κανείς την πολυτέλεια με ανεμελιά, κι ένας άλλος, που έρχεται από τη Σεούλ, ο οποίος τον παρατηρεί και τον επανερμηνεύει. Αυτή ακριβώς τη συνάντηση σκηνοθετεί η νέα θεσμική καμπάνια της Berluti, γυρισμένη μέσα στους όγκους ενός παρισινού διαμερίσματος οσμανικού ρυθμού, όπου εξακολουθούν να διακρίνονται τα ίχνη μιας παλιάς τέχνης του ζειν. Μπροστά στον φακό της φωτογράφου Estelle Hanania, ο Γάλλος ηθοποιός Victor Belmondo και ο Νοτιοκορεάτης ηθοποιός και τραγουδιστής Lee Jun-ho διασταυρώνονται, απαντούν ο ένας στον άλλον, καταλαμβάνουν τον χώρο εναλλάξ, χωρίς ποτέ να πόζαρουν εντελώς.
Ο Οίκος μιλά για έναν «άντρα Berluti» που κατοικεί τον κόσμο με τους δικούς του όρους, καλλιεργεί ένα ιδιόρρυθμο βλέμμα και φορά την κομψότητά του με ελαφρότητα, αρνούμενος να εγκλωβιστεί σε μία μόνο κατηγορία. Η οπτική αφήγηση που επιλέχθηκε για να τον ενσαρκώσει οφείλεται λιγότερο στην επίδειξη και περισσότερο σε μια σκηνή ζωής που αιφνιδιάζει: ο Victor Belmondo, ακουμπισμένος σε ένα ξύλινο τραπέζι πάνω στο οποίο ακουμπά μια μεταλλική σφαίρα, σχηματίζει ένα συνενοχικό χαμόγελο, ντυμένος με ένα μπουφάν Un Jour από πατιναρισμένο δέρμα και φορώντας δερμπί Alessandro 1895 με ανταύγειες μαόνι. Πιο πέρα, καθισμένος σε μια πολυθρόνα, με τα πόδια ακουμπισμένα σε ένα δεύτερο κάθισμα, αναπηδά ένα μήλο στον αέρα, με ένα σακάκι Forestière ριγμένο στους ώμους, αφήνοντας να διακρίνεται, ασύμβατα, ένα απλό μποξεράκι.
Η άφιξη του Lee Jun-ho αλλάζει τον ρυθμό. Φορώντας μοκασίνια Andy που χτυπούν στο μελί παρκέ, διασχίζει το κάδρο με ένα μπλε δερμάτινο κοστούμι χτισμένο γύρω από το σακάκι Forestière, φοδραρισμένο με μια δεύτερη εκδοχή, σε ροζ πούδρας, ορατή από κάτω. Εγκατεστημένος σε μια βίντατζ πολυθρόνα, με το κεφάλι ακουμπισμένο σε ένα χέρι, δεν αναζητά καμία συγκεκριμένη πόζα: καταλαμβάνει τον χώρο με μια κομψότητα απαλλαγμένη από ακαμψία ή επισημότητα, σαν να είχε ζήσει εκεί πάντα.
Αυτή η επιφανειακή οικειότητα οφείλει πολλά στο φως: το παρισινό διαμέρισμα είναι λουσμένο σε τόνους κρεμ, μελιού και κεχριμπαριού, μια ζεστή, σχεδόν ζωγραφική διαύγεια που, μέσα στον κόκκο της, φαίνεται να κρύβει μια μακρινή απήχηση της ιταλικής Αναγέννησης. Αυτή η εναλλαγή ανάμεσα στο Παρίσι και την Ιταλία δεν είναι τυχαία σκηνοθετική επιλογή: αναπαράγει, σαν υδατογράφημα, τη διπλή καταγωγή της Berluti, ενός Οίκου που ιδρύθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα από μια γενιά τσαγκάρηδων, ανάμεσα σε ιταλικές ρίζες και παρισινή αγκύρωση. Γύρω από τους δύο ηθοποιούς, αρκετά εμβληματικά κομμάτια του Οίκου φωτίζονται σαν σύγχρονες νεκρές φύσεις: ένα ζευγάρι sneakers Stellar από έντονο καφέ δέρμα μοσχαριού Venezia τοποθετημένο σε μια σκούρα καρέκλα, ή μια τσάντα Un Jour εναποθέτεται σε μια κονσόλα, στεφανωμένη με ένα κλαδί λευκής ορχιδέας, σμιλεμένη από ένα σχεδόν ζωγραφικό παιχνίδι φωτός και σκιάς.
Το να ενώσεις έναν Γάλλο ηθοποιό, κληρονόμο μιας γενιάς του λαϊκού κινηματογράφου, με μια κορεάτισσα σταρ προερχόμενη από τον κόσμο του K-pop και των drama, δεν είναι ούτε αυτό μια ουδέτερη επιλογή: είναι ένας τρόπος, για έναν εκατονταετή παρισινό Οίκο, να δηλώσει ότι η γκαρνταρόμπα του κυκλοφορεί πλέον ανάμεσα σε δύο πρωτεύουσες του γούστου αντί να ακτινοβολεί από μία και μόνη. Η φωτογράφος Estelle Hanania, γνωστή για το ευαίσθητο βλέμμα της στις ζώνες μετεωρισμού ανάμεσα στην πόζα και τη «κλεμμένη» στιγμή, βρίσκει σε αυτό το δίφωνο σχήμα ένα έδαφος οικείο σε εκείνη: λιγότερο η επίδειξη ενός ρούχου και περισσότερο η αποτύπωση μιας ατμόσφαιρας.
Από τα τέλη του 19ου αιώνα, τέσσερις γενιές τσαγκάρηδων διαδέχθηκαν η μία την άλλη στην ηγεσία της Berluti, προτού ο Οίκος επεκτείνει το εγχείρημά του στη δερμάτινη γαλαντερί το 2005, και έπειτα σε μια πλήρη συλλογή ενδυμάτων το 2011, χωρίς ποτέ να παραιτηθεί από την υπηρεσία ραψίματος επί παραγγελία, διαθέσιμη ακόμη στα ατελιέ του, στις οδούς Marbeuf και de Sèvres. Ο Οίκος αριθμεί σήμερα περισσότερες από εξήντα μπουτίκ σε όλο τον κόσμο. Όμως αυτό που αφηγείται πρωτίστως αυτή η καμπάνια, μέσα από δύο πρόσωπα που όλα φαίνονταν να αντιπαραθέτουν, είναι έναν ορισμό της κομψότητας που δεν στηρίζεται πια στη στητή στάση προσοχής: κατοικεί πλέον στην ικανότητα να παραμένει κανείς ο εαυτός του, ακόμη και στη φυσικότητα ενός μποξεράκι που ξεπροβάλλει κάτω από ένα σακάκι μάστορα ράφτη.
Cette publication est également disponible en :
