Για πολύ καιρό, η ωρολογοποιία για γυναίκες περιοριζόταν υπερβολικά συχνά στη σμίκρυνση κωδίκων που είχαν σχεδιαστεί αλλού. Με δύο νέες ερμηνείες του Rendez-Vous, η Jaeger-LeCoultre υπενθυμίζει ότι ένα γυναικείο ρολόι μπορεί να συλληφθεί ως αυτόνομο ωρολογιακό πεδίο, όπου η μηχανική, η κοσμηματοποιία και οι διακοσμητικές τέχνες συνομιλούν εξαρχής.
Το θέμα δεν είναι λοιπόν μόνο η θηλυκότητα που προβάλλουν αυτά τα κομμάτια, αλλά ο τρόπος με τον οποίο η Μανιφακτούρα μετατρέπει τη μικρή διάσταση σε χώρο πολυπλοκότητας.
Η συλλογή Rendez-Vous, που παρουσιάστηκε το 2012, απαντούσε ήδη σε μια επίμονη ανωμαλία: λίγα μηχανικά ρολόγια ήταν τότε σχεδιασμένα αποκλειστικά για γυναικείους καρπούς. Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα, η Jaeger-LeCoultre συνεχίζει αυτή την επιλογή με δύο σχεδόν αντίθετες προτάσεις. Το Rendez-Vous Jewellery Night & Day συγκεντρώνει τη θεαματική έκφραση των Métiers Rares, ενώ το Rendez-Vous Hour-Minute διερευνά μια μορφή τεχνικής και αισθητικής συγκράτησης.
Το πρώτο περιορίζεται σε δέκα τεμάχια. Η κάσα από πλατίνα 950/1000 έχει διάμετρο τριάντα τέσσερα χιλιοστά και φέρει σαράντα οκτώ διαμάντια κοπής μπαγκέτα. Το καντράν από διάφανο ζαφείρι είναι ζωγραφισμένο στο χέρι με την τεχνική της μικρογραφίας. Απεικονίζει έναν ασιατικό μουσοχάφτη (παραδείσιο) σε κλαδί κορεατικού κρανιάς. Κάτω από αυτή τη σκηνή, ένας δίσκος ολοκληρώνει μία πλήρη περιστροφή σε είκοσι τέσσερις ώρες, αποκαλύπτοντας διαδοχικά τη Σελήνη και τον Ήλιο.
Η επιλογή αυτή παρουσιάζει ενδιαφέρον, γιατί αντιστρέφει τη συνήθη ιεραρχία. Η επιπλοκή δεν είναι ορατή ως αυτόνομο τεχνικό επιχείρημα· δρα από το βάθος για να αλλάξει την αντίληψη της εικόνας. Το ρολόι διαβάζεται έτσι ως σκηνή πολλών επιπέδων, όπου η κίνηση του χρόνου μεταμορφώνει αθόρυβα το τοπίο.
Το δεύτερο κομμάτι υιοθετεί πιο διακριτική γλώσσα. Το Rendez-Vous Hour-Minute έχει διάμετρο είκοσι εννέα χιλιοστά και πάχος μόλις 7,47 χιλιοστά, γεγονός που το καθιστά ένα από τα λεπτότερα ρολόγια της συλλογής. Διατίθεται σε ατσάλι ή σε ροζ χρυσό 750/1000 και συνδυάζει λεία στεφάνη, χαραγμένο πλάτη και εύκαμπτο μπρασελέ σχεδιασμένο ως δεύτερο δέρμα.
Τα δύο αυτά αντικείμενα δείχνουν πάνω απ’ όλα ότι το γυναικείο ζήτημα στην ωρολογοποιία δεν μπορεί πλέον να περιοριστεί σε θέμα χρώματος, διαμέτρου ή τοποθέτησης πολύτιμων λίθων. Αφορά μια ολοκληρωμένη σύλληψη του κομματιού: τη χρήση του, τη μηχανική του, τη σχέση του με το κόσμημα, την αναγνωσιμότητά του και την παρουσία του στον καρπό.
Η αντίθεση ανάμεσα στις δύο καινοτομίες είναι τελικά το βασικό τους ενδιαφέρον. Η μία επιβεβαιώνει την αφηγηματική δύναμη των Métiers Rares· η άλλη αποδεικνύει ότι μια λιτή αρχιτεκτονική μπορεί να σηκώσει την ίδια απαίτηση.
Cette publication est également disponible en :
