Το βράδυ ενός εγκαινίου ή ενός καλοκαιρινού δείπνου, σχεδόν πάντα καταλήγει κανείς να αφήσει το σακάκι του στην πλάτη μιας καρέκλας. Μένουν τότε μόνο ένα πουκάμισο, ένα παντελόνι και μερικές λεπτομέρειες, και πάνω σε αυτά μόνο στηρίζεται η εικόνα του συνόλου.
Παραμελημένο για πολύ καιρό στη θέση του εσωρούχου, το πουκάμισο φοριέται σήμερα πρόθυμα μόνο του, και μερικοί καλά σκεπτόμενοι συνδυασμοί αρκούν για να κάνει κανείς εντελώς χωρίς κοστούμι.
Με παντελόνι με πιέτες, αυστηρότητα χωρίς σακάκι
Είναι ο συνδυασμός που πλησιάζει περισσότερο το κοστούμι και, παραδόξως, ο πιο απαιτητικός. Χωρίς σακάκι να δομεί τους ώμους, όλα στηρίζονται σε ένα καλοκομμένο πουκάμισο: ραφές ώμου τοποθετημένες ακριβώς στο άκρο του ώμου, μανίκια που τελειώνουν στη βάση του χεριού, ουρές αρκετά μακριές ώστε να μένουν μέσα στο παντελόνι όταν σηκώνει κανείς τα χέρια. Βαλμένο μέσα σε παντελόνι από γκρι φανέλα ή δροσερό μαλλί, ένα λευκό ή γαλάζιο ποπλίνα σχηματίζει μια εμφάνιση μεγάλης λιτότητας, που ολοκληρώνεται με λεία δερμάτινη ζώνη και ασορτί μοκασίνια.
Το Musée de la Chemiserie του Argenton-sur-Creuse υπενθυμίζει εξάλλου ότι το πουκάμισο εξελίχθηκε στο πέρασμα των αιώνων «για να γίνει σήμερα ένα ένδυμα που δείχνεται». Φορεμένο μόνο του, αξίζει λοιπόν την ίδια φροντίδα με ένα σακάκι: καθαρό γιακά, σιδερωμένες μανσέτες, καμία πτυχή ντουλάπας στο μπροστινό μέρος.
Με ακατέργαστο τζιν, ένα πουκάμισο με υφή
Με τζιν, καλύτερα ένα ύφασμα με υφή. Ένα οξφόρδ με κουμπωτό γιακά, λευκό ή γαλάζιο του ουρανού, έχει ακριβώς την κατάλληλη υφή απέναντι στο ύφασμα ντένιμ, χωρίς ποτέ να φαίνεται υπερβολικά επίσημο. Τα μανίκια γυρίζουν δύο φορές, πάνω από τον καρπό, και μένει κανείς στο ίδιο ύφος για τα παπούτσια: μποτάκια από καστόρι ή ντέρμπι με χοντρή σόλα.
Ένας μόνο κανόνας: να αποφεύγονται δύο πανομοιότυπα μπλε, γιατί ένα πουκάμισο και ένα τζιν της ίδιας απόχρωσης συγχέονται γρήγορα από λίγα μέτρα.
Κάτω από ένα πλεκτό, ο γιακάς σε προβολή
Στην ενδιάμεση εποχή, το πουκάμισο γλιστρά πρόθυμα κάτω από ένα πουλόβερ με στρογγυλό λαιμό ή μια λεπτή ζακέτα, από μερινός ή βαμβάκι. Μόνο ο γιακάς και λίγα χιλιοστά μανσέτας προεξέχουν: αρκετά για να ντύσουν ένα πλεκτό που, μόνο του, θα φαινόταν υπερβολικά απλό.
Η επιλογή του γιακά έχει εδώ μεγαλύτερη σημασία από την επιλογή του υφάσματος: ένας ιταλικός γιακάς ή ένας κουμπωτός γιακάς στέκεται καλύτερα κάτω από το ντεκολτέ ενός πουλόβερ από έναν μαλακό γιακά, που τείνει να καταρρέει.
Ανοιχτό, σαν πουκάμισο-μπουφάν
Η τελευταία ελευθερία, η πιο καλοκαιρινή: να φοράτε το πουκάμισο εντελώς ανοιχτό, πάνω από ένα χοντρό λευκό μπλουζάκι. Το λινό προσφέρεται φυσικά γι’ αυτό το παιχνίδι, όπως και η φανέλα από το φθινόπωρο, και η εμφάνιση αποκτά έναν αέρα ανεμελιάς που δεν έχει καμία σχέση με τη γκαρνταρόμπα του γραφείου.
Οι ουρές μένουν ελεύθερες, τα μανίκια ελαφρώς γυρισμένα, και μια κοπή λίγο πιο φαρδιά από το συνηθισμένο αφήνει το ύφασμα να πέφτει χωρίς να τραβά στους ώμους.
Διαβάστε επίσης στο Luxsure: Η AMBUSH φαντάζεται μια γκαρνταρόμπα για την αστική περιπλάνηση · 5000 Άνοιξη-Καλοκαίρι 2027: ο Taylor Thompson κάνει την εξορία γραμματική · Ο Alberto Zambelli χτίζει ένα δωμάτιο γύρω από το σώμα · Ο Roberto Baggio στα αρχεία της C.P. Company, μια ταινία αντί για καμπάνια
Cette publication est également disponible en :
