Η Formula 1 επέστρεψε στη Μαδρίτη στις 13 Σεπτεμβρίου, έπειτα από απουσία άνω των σαράντα ετών, σε μια διαδρομή στην οποία κανείς δεν είχε ακόμη τρέξει αγώνα. Προσκεκλημένος της Moët Hennessy, διέσχισα πρώτα το Madring με φορτηγό, με ταχύτητα πεζού, πριν το δω να διεκδικείται από το θεωρείο της TAG Heuer.
Ένα φορτηγό, μια κλίση, το βράδυ των κατατακτήριων
Το φορτηγό προχωρά με βήμα πεζού πάνω στην άσφαλτο του Madring. Τα κατατακτήρια έχουν τελειώσει, τα μονοθέσια έχουν επιστρέψει στα γκαράζ και ο ήλιος, ήδη χαμηλός, πέφτει πλάγια πάνω στην πίστα. Λίγες ώρες νωρίτερα, ανήκε στα αυτοκίνητα. Είναι το τέλος ενός Σαββάτου του Σεπτεμβρίου, έπειτα από μια ημέρα Formula 2 και κατατακτηρίων.
Από μια εξέδρα μαθαίνει κανείς λίγα για μια πίστα. Περνά ένα αυτοκίνητο, ο θόρυβος φτάνει μετά από αυτό, εξαφανίζεται πίσω από έναν τοίχο. Το να κινηθείς πάνω της, έστω και αργά, αλλάζει την κλίμακα. Έπειτα έρχεται η La Monumental, η δωδέκατη στροφή: μια δεξιά στροφή 550 μέτρων, με κλίση έως 24 %, το μέγιστο που επιτρέπει η FIA. Το όνομά της προέρχεται από την αρένα Λας Βέντας, και το φορτηγό μπαίνει σε αυτήν σαν σε αμφιθέατρο. Το ημικύκλιο, ο τοίχος στην εξωτερική πλευρά, μια πίστα πλάτους δώδεκα μέτρων που δεν υποδεικνύει καμία προφανή γραμμή. Με την ταχύτητα του φορτηγού, η κλίση γίνεται αισθητή κάτω από τους τροχούς, μια πλευρική κλίση που σπρώχνει το σώμα προς τα έξω χωρίς καμία ταχύτητα να την δικαιολογεί. Σκέφτεσαι ότι η ίδια στροφή, όταν τη διαβείς με πλήρη ταχύτητα, πρέπει να είναι κάτι άλλο.
Λεπτομέρεια: La Monumental. Δωδέκατη στροφή του Madring, είναι η μακρύτερη στροφή με κλίση του ημερολογίου: 550 μέτρα, μέγιστη κλίση 24 % (13,5 μοίρες), πλάτος δώδεκα μέτρα. Ο Κάρλος Σάινθ εκτιμούσε την είσοδο ανάμεσα στα 180 και τα 200 χλμ./ώρα. Μια ανωμαλία στην έξοδο την κάνει για μια στιγμή τυφλή. Τα αυτοκίνητα ξεπερνούν εκεί τα 300 χλμ./ώρα πριν πέσουν στα 140 στην αργή στροφή που ακολουθεί.
Μια πίστα χωρίς παρελθόν
Όλα είχαν ξεκινήσει την Παρασκευή με μια πρωινή πτήση, έπειτα το ξενοδοχείο, έπειτα οι ομάδες του Οίκου. Ακολούθησε μια δοκιμή του Numanthia, παρουσία του Χούλιο Ροδρίγκες Μπουρέν, γενικού διευθυντή της μποντέγκα. Αυτό το ισπανικό κρασί του ομίλου θα σερβιριζόταν όλο το Σαββατοκύριακο στους χώρους φιλοξενίας, όπως είχε σερβιριστεί στη Βαρκελώνη. Το βράδυ, δείπνο στο Ten con Ten, σε μια πολύ ζωντανή αίθουσα.
Για όλους, αυτό το Γκραν Πρι ήταν το πρώτο. Η διαδρομή, καινούργια, έχει μήκος 5,4 χιλιόμετρα και 22 στροφές, χαραγμένες γύρω από το εκθεσιακό κέντρο Ifema, κοντά στο αεροδρόμιο. Οι χώροι φιλοξενίας είχαν σχεδιαστεί εξ ολοκλήρου εκ νέου, και οι ομάδες που μας υποδέχονταν ανακάλυπταν τον χώρο ταυτόχρονα με εμάς. Όλα ήταν οργανωμένα, από το πρόγραμμα έως τη μεταφορά. Μια πίστα χωρίς παρελθόν έχει αυτό το αποτέλεσμα: όλοι φτάνουν με το ίδιο επίπεδο άγνοιας, οι προσκεκλημένοι όπως και οι οδηγοί.
Το Σάββατο, το Paddock Club. Πίσω από τον αγώνα υπάρχει μια δεύτερη σκηνή, αυτή των paddock. Βλέπει κανείς τις ομάδες να προετοιμάζονται, τις εκδηλώσεις, την άφιξη των οδηγών μέσα από όλα αυτά. Είναι ένας άλλος ρυθμός από αυτόν της πίστας, πιο αργός και πιο πυκνός, όπου πολλά συμβαίνουν ταυτόχρονα χωρίς κανένα να είναι καθοριστικό. Το φορτηγό ήρθε στο τέλος αυτής της ημέρας. Έπειτα ένα δείπνο, και μετά ένα νυχτερινό κέντρο όπου η Belvedere ήταν συνεργάτης της βραδιάς, με τον μόνιμο DJ του Pacha Ibiza. Δεν επιμένω: δεν είναι αυτό που μένει.
Η εκκίνηση, πριν από τον θόρυβο
Την Κυριακή μπαίνει κανείς στη γραμμή εκκίνησης πριν από τον αγώνα, ενώ οι ομάδες ασχολούνται γύρω από τα αυτοκίνητα μέχρι την τελευταία στιγμή. Λέγεται φωτογραφικό σαφάρι: πλησιάζει κανείς τα μονοθέσια περισσότερο από όσο θα επιτρέψει ποτέ η τηλεόραση. Ο θόρυβος φτάνει πρώτος, αυτός των αυτοκινήτων που ετοιμάζονται να ξεκινήσουν. Γύρω, άνθρωποι που βιάζονται, μια κίνηση που δεν σταματά. Από την εξέδρα δεν γίνεται αντιληπτό τίποτα από αυτή την αναμονή.
Τρεις το απόγευμα, από το θεωρείο
Από το θεωρείο της TAG Heuer έβλεπες το τέλος της ευθείας εκκίνησης και μια δύσκολη στροφή από την οποία έπρεπε να περάσουν όλα τα αυτοκίνητα. Ο Οίκος είναι επίσημος χρονομέτρης της Formula 1 και συνδέει το όνομά του με την Ισπανία μέσω του Γιο Ζίφερτ το 1969 και της νίκης του Αϊρτον Σένα το 1989. Η Μαδρίτη δεν είχε τίποτα παρόμοιο: κανένα προηγούμενο, έναν αγώνα που έπρεπε να γραφτεί από το μηδέν.
Η εκκίνηση έδωσε τον τόνο. Ο Κίμι Αντονέλι έκοψε τη σικάν, ο Όσκαρ Πιάστρι και ο Τζορτζ Ράσελ ακουμπήθηκαν δύο φορές, ο Λιούις Χάμιλτον, αφού τον προσπέρασε ο Μαξ Φερστάπεν, άγγιξε τον τοίχο με το αριστερό πίσω μέρος. Ο Λάντο Νόρις προηγείτο. Στον δέκατο τρίτο γύρο, ο Λανς Στρολ χτύπησε στα προστατευτικά στη στροφή 20, με τα φρένα να θεωρούνται υπαίτια, και το εικονικό αυτοκίνητο ασφαλείας ανακατένειμε τον αγώνα. Ο Χάμιλτον κατέληξε να σταματήσει με τη σειρά του, πάλι λόγω φρένων, έπειτα ο Σέρχιο Πέρεθ. Ο Σαρλ Λεκλέρ, που δεν είχε μπει στα πιτ υπό την ουδετεροποίηση, πήρε την κορυφή. Ο Αντονέλι κέρδισε, η όγδοη νίκη του στη σεζόν.
Από το θεωρείο, κρατώ λιγότερο τη σειρά άφιξης και περισσότερο τη βεβαιότητα ότι οτιδήποτε μπορούσε να συμβεί στον επόμενο γύρο. Σε μια καινούργια διαδρομή, κανείς δεν γνωρίζει ακόμη τις παγίδες, και αυτό φαίνεται στον τρόπο με τον οποίο τα αυτοκίνητα προσεγγίζουν τις στροφές.
Μετά τον τερματισμό, μας έδειξαν την αίθουσα όπου οι τρεις πρώτοι παίρνουν ανάσα πριν ανέβουν στο βάθρο. Η Moët & Chandon είναι παντού, στο βάθρο όπως και στην αίθουσα που προηγείται. Ο όμιλος είχε ξανασκεφτεί τη φιλοξενία γύρω από αυτόν τον αγώνα, και τον είχα ακολουθήσει από τη γραμμή εκκίνησης μέχρι εκεί.
Το Madring έχει πλέον έναν πρώτο αγώνα πίσω του. Ο δεύτερος θα πει τι άφησε να του διαφύγει ο πρώτος.
Cette publication est également disponible en :
