Στο δέκατο όγδοο διαμέρισμα, μια ώχρα-κίτρινη προθήκη στεγάζει το εργαστήριο της Diane Arrata. Εκεί τορνεύει γκρες που εξορύσσεται σε απόσταση μικρότερη από 200 χιλιόμετρα από το Παρίσι και το ψήνει δύο φορές, για να φτιάξει σκεύη προορισμένα για τα καθημερινά γεύματα.
Μια πρόσοψη που ξεχωρίζει από μακριά
Στον αριθμό 53 της rue Eugène Carrière, το ώχρα κίτρινο της προθήκης ξεχωρίζει πάνω στο τούβλο και την πέτρα του κτιρίου. Το όνομα του εργαστηρίου χωράει σε μικρά, λεπτά γράμματα. Η προθήκη αφήνει να φανούν ράφια, μια ξερή ανθοδέσμη σε ένα βάζο, κομμάτια ακουμπισμένα εκεί. Έχει κανείς όρεξη να σπρώξει την πόρτα πριν καν μάθει τι θα βρει.
Από το γκρες του Saint-Amand-en-Puisaye στο τραπέζι
Όλα τα κομμάτια της Diane Arrata είναι από γκρες του Saint-Amand-en-Puisaye. Τα πλάθει στον τροχό, ένα προς ένα, και κανένα δεν έχει δίδυμο. Ανάμεσά τους, ένα πλατύ πιάτο με ανασηκωμένο χείλος του οποίου το γυαλιστερό σμάλτο πιάνει το φως, κυλινδρικά ποτήρια χωρίς χερούλι, για να συνδυαστούν με ξυλάκια ή ξύλινο κουτάλι. Απλές μορφές, φτιαγμένες για να σερβίρουν.
Μετά την τορνευτική έρχεται το στέγνωμα, που θέλει υπομονή. Πρώτο πέρασμα στον φούρνο: 980 °C. Το σμάλτο εφαρμόζεται στη συνέχεια πάνω στον πηλό, και η δεύτερη όπτηση ανεβαίνει πάνω από 1 200 °C. Τουλάχιστον 220 βαθμοί χωρίζουν τις δύο φωτιές, και σε αυτή τη θερμότητα το σμάλτο λιώνει πάνω στο γκρες. Το αποτέλεσμα είναι ένα σκεύος ακατέργαστο και λεπτά σχεδιασμένο, που σερβίρεται όσο και κοιτάζεται.
Τέσσερις ακτές και ένα μεγάλο τραπέζι
Πριν από τον πηλό, η Diane Arrata εξερεύνησε άλλες καλλιτεχνικές γλώσσες. Βρήκε στην κεραμική εκείνη που της ταίριαζε περισσότερο. Οι ρίζες της είναι λιβανέζικες, ελληνικές, αιγυπτιακές και κορσικανικές: τέσσερις ακτές της ίδιας θάλασσας. Τα μεσογειακά τοπία, που τα έχουν πλάσει η θάλασσα, ο άνεμος και ο χρόνος, επιστρέφουν σε απαλές μορφές και σε σμάλτα που διατηρεί διακριτικά. Υπάρχουν και τα γεύματα της παιδικής της ηλικίας, μεγάλα γενναιόδωρα και ηλιόλουστα τραπέζια όπου το μοίρασμα κρατούσε το σπίτι.
«Η κεραμική είναι για μένα μια γλώσσα συγχρόνως προσωπική και καθολική.» Φαντάζεται τις δημιουργίες της ως «συντρόφους της καθημερινότητας», που προσκαλούν «στο μοίρασμα και στην απλή απόλαυση του να συναντιόμαστε γύρω από ένα τραπέζι». Η λέξη φαίνεται μετριόφρων για ένα αντικείμενο που πέρασε από δύο φωτιές. Λέει ωστόσο τη χρήση: ένα πιάτο περνάει από χέρι σε χέρι, ένα ποτήρι πιάνεται με τα δύο χέρια.
Έρχεται κανείς εδώ για ένα πιάτο, ένα κηροπήγιο, ένα φλιτζάνι του οποίου θα μπορεί να πει από πού προέρχεται ο πηλός και από πόσες φωτιές πέρασε.
Diane Arrata Ceramics
53 rue Eugène Carrière, 75018 Παρίσι
dianearrata.com
Διαβάστε επίσης στη Luxsure: Keramos: όταν το τραπέζι ξαναδιαβάζει την Αρχαιότητα στο Λούβρο · Buccellati, Pierre Lacroix και το τραπέζι ως θαλασσογραφία · Louis XIII και J.L Coquet: η ορυκτή επέκταση του τελετουργικού · Η Buccellati εξυψώνει την τέχνη του τραπεζιού: ανάμεσα στην κληρονομιά, το γυαλί του Μουράνο και τις εμπνεύσεις…
Cette publication est également disponible en :
