Στο Σαιν-Εμιλιόν υπάρχουν μπουκάλια που ανοίγουμε και άλλα που περιμένουμε. Για το τέλος της χρονιάς, το Château Pavie μάς καλεί να (ξανα)ανακαλύψουμε τη σοδειά του 2016, εκείνη που ένωσε τέσσερις φωνές της διεθνούς κριτικής γύρω από την ίδια βαθμολογία: 100/100.
Μια πλαγιά, τρία εδάφη, μια επιμονή
Το Pavie δεν γίνεται κατανοητό χωρίς τον τόπο του. Το κτήμα εκτείνεται σε 42 εκτάρια αδιάσπαστα, στη διάσημη πλαγιά Pavie, ένα από τα αρχαιότερα αμπελουργικά τερουάρ της περιοχής. Τρία είδη εδάφους, χαρακτηριστικά του Σαιν-Εμιλιόν, συνδυάζονται εκεί· ο πλήρως νότιος προσανατολισμός κάνει τα υπόλοιπα. Το δελτίο τύπου μιλά για βαθιά, δομημένα κρασιά, που τα χαρακτηρίζει αξιοσημείωτη φρεσκάδα, και κανείς καταλαβαίνει ότι αυτή η τελευταία ιδιότητα, σπανιότερη απ’ ό,τι νομίζουμε στα μεγάλα κρασιά των ζεστών χρονιών, είναι εκείνη που ο οίκος επιδιώκει πάνω απ’ όλα να διαφυλάξει.
Από το 1998, το κτήμα έχει γνωρίσει βαθιά μεταμόρφωση, που στηρίζεται σε μακροπρόθεσμο όραμα και σε ολοένα λεπτότερη γνώση των εδαφών του, ώστε οι ποικιλίες και οι πρακτικές να προσαρμόζονται σε καθένα από αυτά. Η πιο ενδιαφέρουσα κίνηση δεν είναι θεαματική: συνίσταται στο να δεχτεί κανείς ότι ο αμπελώνας δεν είναι μια ομοιογενής επιφάνεια, αλλά ένα μωσαϊκό που πρέπει να διαβάζεται τεμάχιο προς τεμάχιο. Το 2012 αυτή η απαίτηση αναγνωρίστηκε: το Château Pavie εισήλθε στον πολύ κλειστό κύκλο των Πρώτων Μεγάλων Ταξινομημένων Κρυ κατηγορίας «Α» του Σαιν-Εμιλιόν.

Η δουλειά πριν από την κρίση
Πριν από τις βαθμολογίες, υπάρχει ένα ημερολόγιο κινήσεων. Τρύγος με το χέρι, γρήγορη μεταφορά των σταφυλιών, επιλεκτική διαλογή, οινοποίηση ανά τεμάχιο, τακτικές γευσιγνωσίες: ο οίκος περιγράφει μια αλυσίδα όπου κάθε στάδιο έχει τον ίδιο στόχο, να διαφυλάξει την έκφραση του καρπού και την ταυτότητα κάθε σοδειάς. Το ύφος, διευκρινίζει, πρέπει να μπορεί να εξελίσσεται χωρίς να υποχωρεί η ταυτότητα.
Για το 2016, το δελτίο τύπου κρατά μια ευνοϊκή χρονιά: ζεστό και ξηρό καλοκαίρι, έπειτα σωτήριες βροχές στα μέσα Σεπτεμβρίου, που επέτρεψαν στα σταφύλια να φτάσουν σε άριστη ωριμότητα. Ο τρύγος, που διεξήχθη με ηρεμία, ξεκίνησε από τις αρχές Οκτωβρίου. Το μείγμα συνδυάζει 60 % Μερλό, 22 % Καμπερνέ Φρανκ και 18 % Καμπερνέ Σοβινιόν, και το κρασί παρέμεινε στη συνέχεια είκοσι τέσσερις μήνες σε ωρίμανση, εκ των οποίων το 80 % σε καινούργια βαρέλια φτιαγμένα κατά παραγγελία από τους τοπικούς βαρελοποιούς, συνεργάτες του κτήματος. Αξίζει να σημειωθεί αυτή η λεπτομέρεια: η απαίτηση του κελαριού επεκτείνεται, ανάντη, στη χειροτεχνία της γειτονιάς.
Τέσσερις αναγνώσεις του ίδιου κρασιού
Η σοδειά επαινέθηκε ομόφωνα. Οι James Suckling, Ella Lister για το Le Figaro, Georgie Hindle για το Decanter και Lisa Perrotti-Brown για το Wine Advocate της απονέμουν από 100/100. Αυτό που εντυπωσιάζει στην ανάγνωση των λόγων τους είναι λιγότερο η βαθμολογία και περισσότερο η σύγκλιση του λεξιλογίου. Ο Suckling βλέπει σε αυτήν ένα από τα πιο εκπληκτικά κρασιά της σοδειάς. Το Le Figaro αναφέρει μια φρέσκια, ζωηρή, αρωματισμένη με μπαχαρικά, φρουτώδη γεύση, με πολύ όμορφη επιμονή. Το Decanter μιλά για ένα φανταστικό και άψογο 2016, που δείχνει ό,τι καλύτερο έχουν το τερουάρ και η οινοποίησή του. Το Wine Advocate, τέλος, περιγράφει ένα κρασί πλούσιο, με όγκο, σχεδόν παρακμιακό, στηριγμένο σε σφριγηλές, ώριμες τανίνες και ένα φινάλε επικού μήκους.
Δύναμη, φρεσκάδα, επιμονή: το δελτίο τύπου χρησιμοποιεί αυτές τις τρεις λέξεις για να περιγράψει το κρασί στο στόμα, και οι κριτικοί, ο καθένας στη γλώσσα του, τις επιβεβαιώνουν. Μια τέτοια συμφωνία λέει κάτι για μια σοδειά, αλλά και για μια μέθοδο, εκείνη ενός οίκου που αναζητά την ισορροπία παρά την επίδειξη.
Για να το χαρίσεις, να το περιμένεις, να το μοιραστείς
Σε αυτό το πλαίσιο το Château Pavie προτείνει το 2016 του για τις γιορτές του τέλους της χρονιάς, σε φιάλη 75 εκατοστόλιτρων που παρουσιάζεται σε κομψό ξύλινο κουτί. Η προτεινόμενη τιμή πώλησης είναι περίπου 500 € σε οινοπωλεία. Ο οίκος το προορίζει για τα μεγάλα γιορτινά τραπέζια: κυνήγι, ψητά κρέατα, ώριμα τυριά, γενναιόδωρα πιάτα που η φρεσκάδα και η επιμονή του πρέπει να συνοδεύουν φυσικά. Διευκρινίζει επίσης ότι η γευσιγνωσία μπορεί ακόμη να εξελιχθεί με τον χρόνο, κάτι που αλλάζει τη φύση του δώρου: δεν χαρίζουμε μόνο ένα δείπνο, χαρίζουμε υπομονή.
Σήμερα, η Angélique και ο Henrique Da Costa συνεχίζουν την κληρονομιά του Gérard Perse και της οικογένειάς του, με πνεύμα μετάδοσης, περιτριγυρισμένοι από μια ομάδα που ενίοτε είναι πιστή στο κτήμα εδώ και αρκετές δεκαετίες. Η συνέχεια είναι ίσως η πραγματική ύλη αυτής της ιστορίας: ένας τόπος, κινήσεις, πρόσωπα που μένουν.
Μένει το ερώτημα που θέτει κάθε μεγάλο κρασί που χαρίζεται στο τέλος της χρονιάς: πρέπει να το ανοίξουμε για την περίσταση ή να αφήσουμε την περίσταση να έρθει σε αυτό; Ένα μπουκάλι του 2016, μέσα στο κουτί του, φαίνεται ότι έχει ήδη επιλέξει να μην απαντήσει πολύ γρήγορα.
Διαβάστε επίσης στο Luxsure: Lanson, η φρεσκάδα επανασχεδιασμένη ως γαστρονομική κλήση · Portofino Dry Gin και ο μυστικός χειμώνας του λιγουριανού χωριού: Winter Nights · Η Moët & Chandon αντικαθιστά τη γραβάτα του 1886 με παπιγιόν · Château Soutard 2016 και Château Larmande 2018, δύο σοδειές για το γιορτινό τραπέζι
Cette publication est également disponible en :
