Στο Μιλάνο, η Malo παρουσιάζει το The Architecture of Lightness, μια συλλογή που προχωρά πιο μακριά την εξερεύνηση της ιταλικής τεχνογνωσίας στο πλεκτό, ανάμεσα σε ελαφρύτερες κατασκευές και μια ηλιόλουστη παλέτα.
Υπάρχουν οίκοι για τους οποίους η ελαφρότητα είναι σλόγκαν και άλλοι για τους οποίους είναι τέχνη. Η Malo ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Παρουσιασμένη στο Μιλάνο με τον τίτλο The Architecture of Lightness, η συλλογή Άνοιξη-Καλοκαίρι 2027 συνεχίζει μια δουλειά που έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό πάνω στο λεπτό πλεκτό, την ιταλική χειροτεχνία και μια ορισμένη ιδέα του ραφιναρισμένου καλοκαιρινού ρούχου, μακριά από τους υπερβολικά προβλέψιμους κώδικες του είδους, εκείνους μιας παραθαλάσσιας πολυτέλειας που συχνά συγχέει την ελαφρότητα με την απλότητα.
Η σεζόν χτίζεται γύρω από ελαφρύτερες κατασκευές, ακριβείς αναλογίες και μια πιο ρευστή σχέση με το σώμα. Το λεπτό πλεκτό συνυπάρχει με μια μαλακωμένη ραπτική, εξωτερικά κομμάτια και ευγενείς ίνες, σε έναν διαρκή διάλογο ανάμεσα στην τεχνικότητα και την άνεση. Δεν είναι η ελαφρότητα της παραίτησης, αλλά της κυριαρχίας: κάθε κομμάτι μοιάζει να έχει ελαφρύνει εκ των υστέρων, σαν ο οίκος να αφαίρεσε, υλικό μετά υλικό, ό,τι δεν ήταν αναγκαίο, χωρίς ποτέ να θυσιάσει τη δομή που στηρίζει τη φήμη της τεχνογνωσίας του.
Η παλέτα συνοδεύει αυτή την επιλογή με κρεμ ξεθωριασμένα από τον ήλιο, απαλά φυσικά χρώματα, γήινα καφέ, κορεσμένα πορτοκαλί και ναυτικά μπλε — μια γκάμα που παραπέμπει λιγότερο σε μια εποχικότητα και περισσότερο στην ευγενή φθορά ενός ρούχου που φοριέται για πολύ καιρό υπό μεσογειακό κλίμα. Οι διάτρητες πλέξεις, τα τεχνικά λινά, τα μείγματα μεταξιού και οι κατασκευές από κασμίρ υπενθυμίζουν ότι αυτή η ελαφρότητα παραμένει, στη Malo, αδιαχώριστη από μια απαιτητική τεχνογνωσία: κάθε υφή μοιάζει επιλεγμένη λιγότερο για την πρωτοτυπία της και περισσότερο για την ικανότητά της να διασχίζει μια ολόκληρη σεζόν χωρίς να χάνει ποτέ τη φόρμα της.
Αυτό το λεξιλόγιο υλικών δεν είναι καινούργιο για τη Malo, οίκο ιστορικά συνδεδεμένο με το κασμίρ και το ιταλικό πολυτελές πλεκτό, αλλά βρίσκει εδώ μια ιδιαίτερα ολοκληρωμένη εκδοχή: η ελαφρότητα δεν ταυτίζεται ποτέ με την ευθραυστότητα, και η φινέτσα δεν επιδεικνύεται ποτέ εις βάρος της άνεσης. Αυτή η διαρκής ένταση, ανάμεσα στην τεχνική απαίτηση και την επιθυμία για απλότητα, ξεχωρίζει έναν ιταλικό οίκο πλεκτών από έναν άλλον.
Αυτή η πιστότητα σε ένα συγκεκριμένο λεξιλόγιο υλικών υπενθυμίζει επίσης ότι το πλεκτό, σε αντίθεση με άλλες, πιο εντυπωσιακές τέχνες, δεν προσφέρεται εύκολα σε μια απότομη υφολογική ρήξη: κάθε εξέλιξη χτίζεται αργά, βελονιά τη βελονιά, σε μια τέχνη όπου η κυριαρχία της κίνησης μετράει συχνά περισσότερο από την τόλμη του σχεδίου. Αυτή την ιδιαίτερη χρονικότητα, πιο κοντά στη χειροτεχνία παρά στον ξέφρενο κύκλο των τάσεων, φαίνεται ότι θέλει να τιμήσει το The Architecture of Lightness.
Αυτή η αποδεκτή βραδύτητα ξεχωρίζει επίσης τη Malo από έναν κλάδο του πλεκτού που ανταγωνίζεται όλο και περισσότερο από παίκτες που στοιχηματίζουν στην ταχύτητα παραγωγής αντί στην ποιότητα του υλικού. Επιλέγοντας να εκλεπτύνει αντί να ανατρέπει το λεξιλόγιό του σεζόν με τη σεζόν, ο ιταλικός οίκος φαίνεται να στοιχηματίζει σε μια πελατεία που αναγνωρίζει την αξία μιας σταθερής τεχνογνωσίας, ακόμη κι αν αυτή προκαλεί λιγότερο μιντιακό θόρυβο από μια πιο εντυπωσιακή συλλογή.
Από αυτή τη συλλογή θα κρατήσουμε κυρίως μια μορφή σταθερότητας που αντιπαρατίθεται στην εποχική ταραχή του κλάδου: η Malo δεν επιδιώκει να εκπλήξει, αλλά να εκλεπτύνει, σεζόν με τη σεζόν, όσα το ιταλικό πλεκτό μπορεί ακόμη να μάθει από την ελαφρότητα — ένα στοίχημα πιο ριψοκίνδυνο απ’ όσο φαίνεται, σε μια βιομηχανία όπου η καινοτομία υπερισχύει πολύ συχνά της συνέχειας.
Cette publication est également disponible en :
