Ο οίκος σαμπάνιας Collery αποτίει φόρο τιμής σε μια πρωτοπόρο του μεσοπολέμου μέσα από οκτώ ακουαρέλες της Helen Barenton. Μια περιορισμένη έκδοση για να διηγηθεί όσα τα δελτία τύπου συνήθως ξεχνούν.
Στην ιστορία της σαμπάνιας, οι γυναίκες έχουν συχνά σηκώσει τους οίκους στους ώμους τους χωρίς να εμφανίζονται στις ετικέτες. Η Geneviève Collery-Herbillon είναι μία από αυτές. Ο οίκος Collery αποφάσισε να της αποδώσει αυτό που της οφείλεται.
«Ο Pierre πηγαίνει στα αμπέλια και εγώ πουλάω το κρασί μου»
Η φράση είναι δική της. Η Geneviève Collery-Herbillon, σύζυγος του Pierre Collery — γιου του ιδρυτή Jules-Anatole —, την πρόφερε στον μεσοπόλεμο με την ήρεμη ανεμελιά των γυναικών που είχαν καταλάβει, πριν ο κόσμος το διατυπώσει, ότι το εμπόριο είναι κι αυτό μια μορφή ευγένειας.
Εκείνη διέσχιζε το Παρίσι για να εμπορευτεί τη σαμπάνια της οικογένειας. Τη συναντάμε στο Hôtel Lutetia, στο Terminus Saint-Lazare, στην Potel & Chabot, που της δίνει παραγγελία το 1936. Σε μια εποχή όπου η εμπορική εκπροσώπηση ήταν ανδρική υπόθεση, η Geneviève Collery-Herbillon άνοιγε πόρτες με την προσωπικότητά της.
Helen Barenton, το βλέμμα μιας σύγχρονης
Για να διηγηθεί αυτή την ιστορία, ο οίκος Collery επέλεξε τη ζωγραφική αντί για το αρχείο. Η καλλιτέχνις από τη Ρεμς Helen Barenton φιλοτέχνησε οκτώ ακουαρέλες εμπνευσμένες από τα Roaring Twenties — εκείνη τη στιγμή χαρούμενης ανοικοδόμησης μετά τον Μεγάλο Πόλεμο, όπου οι γυναίκες φορούσαν κοντά μαλλιά, φούστες στο γόνατο και φιλοδοξίες στον ανοιχτό αέρα.
Αυτό που με εντυπωσίασε ανακαλύπτοντας τη Geneviève είναι η ελευθερία και η ενέργειά της — δεν ζητούσε άδεια για να υπάρχει σε έναν κόσμο που δεν είχε φτιαχτεί για εκείνη.
Οι ακουαρέλες της Barenton δεν επιδιώκουν να ανασυνθέσουν. Υποβάλλουν, υπαινίσσονται, αφήνουν χώρο. Μια εποχή μάλλον τη μαντεύει κανείς παρά τη βλέπει — κάτι που ίσως είναι ο σωστός τρόπος να μιλάμε για τη σαμπάνια: δεν αναπαρίσταται ποτέ πραγματικά, αισθάνεται κανείς.
2014: η μετάδοση ως αναγέννηση
Ο Nicolas Gueusquin ανέλαβε τον οίκο Collery το 2014. Η παρουσία του σε αυτό το πρότζεκτ τιμής δεν είναι τυχαία. Μιλά για «μετάδοση της κληρονομιάς και αναγέννηση της μάρκας» — διατύπωση που λέει το ουσιώδες: μπορεί κανείς να προχωρήσει μπροστά μόνο υπό τον όρο ότι ξέρει από πού έρχεται.
Η περιορισμένη έκδοση που προβλέπεται για το τέλος του 2026 θα συνδέεται φυσικά με αυτές τις ακουαρέλες. Οι ακριβείς λεπτομέρειες δεν έχουν αποκαλυφθεί, αλλά η πρόθεση είναι σαφής: να γίνει ένα μπουκάλι σαμπάνιας φορέας μνήμης. Αυτό δεν είναι τόσο συνηθισμένο σε μια βιομηχανία που συχνά προτιμά τον μύθο από την ιστορία.
Τι ξεχνά μερικές φορές να πει η σαμπάνια
Η σαμπάνια είναι μια πολύ ανδρική βιομηχανία στις θεμελιώδεις αφηγήσεις της — οι μεγάλοι οίκοι φέρουν ανδρικά ονόματα, τα χρονικά εξυμνούν πατριαρχικές δυναστείες. Κι όμως, η Veuve Clicquot, η Mathilde-Émilie Perrier γνωστή ως «Pommery», η Lily Bollinger: οι γυναίκες διαμόρφωσαν όσο και οι άντρες αυτό που πίνουμε σήμερα.
Βγάζοντας τη Geneviève Collery-Herbillon από τη σκιά, ο οίκος δεν κάνει πολιτική. Κάνει απλώς ιστορία — και αυτό είναι ήδη πολλά.
Cette publication est également disponible en :
