Έπειτα από σαράντα χρόνια σμιλεύοντας το ύφασμα, ο Frank Sorbier ανοίγει τον πρώτο του οίκο υψηλής αρωματοποιίας. Δεν είναι η κίνηση ενός couturier που διαφοροποιεί τη μάρκα του, αλλά ενός τεχνίτη που αλλάζει υλικό χωρίς να αλλάζει μέθοδο.
Ένας couturier που αλλάζει υλικό δεν αλλάζει απαραίτητα επάγγελμα. Αυτή είναι η υπόθεση που θέτει, φέτος το καλοκαίρι, η γέννηση του Sorbier Parfums, η πρώτη έξοδος του Frank Sorbier από το ένδυμα σε περισσότερα από σαράντα χρόνια Υψηλής Ραπτικής. Grand Couturier και Maître d’Art, ο Sorbier έχτισε τη φήμη του πάνω σε μια σταθερή πεποίθηση: ένα ύφασμα διατηρεί τη μνήμη μιας χειρονομίας. Με το άρωμα, αυτή η πεποίθηση αλλάζει φορέα χωρίς να αλλάζει φύση.
Ένα υλικό που δεν φαίνεται πια
Η δυσκολία για έναν couturier δεν είναι να αφηγηθεί μια ιστορία· είναι να την αφηγηθεί χωρίς τη στήριξη του βλέμματος. Το ύφασμα κόβεται, ντραπάρεται, φωτογραφίζεται. Το οσφρητικό μόριο, αντίθετα, δεν έχει σιλουέτα. Ο Sorbier εξηγεί ότι θέλησε «να παρατείνει αυτόν τον αισθητηριακό διάλογο σε μια άλλη γλώσσα, πιο άυλη αλλά εξίσου επίμονη» — ένας τρόπος να αναγνωρίσει ότι το άρωμα είναι ένδυμα χωρίς σώμα, ένα κομμάτι που φοριέται χωρίς να φαίνεται.
Οι τρεις πρώτες δημιουργίες του Οίκου, διαθέσιμες για προπαραγγελία, δεν σχεδιάστηκαν ως αυτόνομη συλλογή αλλά ως άμεση συνέχεια των τελευταίων επιδείξεων του couturier: κάθε Κεφάλαιο ανακαλεί το συναίσθημα μιας συγκεκριμένης σιλουέτας, ενός υλικού ή μιας ανάμνησης από την πασαρέλα. Η λογική αντιστρέφεται σε σχέση με τη συνήθη πρακτική του αρώματος ενός σχεδιαστή, όπου η ευωδιά προηγείται ή συνοδεύει μια συλλογή χωρίς να συνδέεται οργανικά μαζί της. Εδώ, το ένδυμα έρχεται πρώτο και το άρωμα αποτελεί την εκ των υστέρων μετάφρασή του.
Σαράντα χρόνια οικειότητας ως πρώτη ύλη
Το δεύτερο στοιχείο που διαφοροποιεί αυτό το λανσάρισμα από μια κλασική άσκηση αδειοδότησης αφορά τη γένεσή του: ο Sorbier δεν προσέλαβε αρωματοποιό μέσω διαγωνισμού, αλλά συνεργάστηκε με τον Olivier Perault, ανώτερο αρωματοποιό της Robertet και παιδικό του φίλο. Αυτή η εγγύτητα, προγενέστερη του εμπορικού σχεδίου, αλλάζει τη φύση της συνεργασίας: επιτρέπει στον Sorbier να περιγράψει όχι ένα τελικό προϊόν που παραδίδεται από έναν πάροχο, αλλά μια οσφρητική βιβλιοθήκη χτισμένη από κοινού, στη διάρκεια μιας φιλίας και όχι στη διάρκεια ενός δημιουργικού brief.
Η Robertet, αιωνόβιος οίκος της Γκρας, παραμένει διακριτικός αλλά καθοριστικός προμηθευτής της δημιουργικής αρωματοποιίας — η αναφορά στο όνομά της τοποθετεί το Sorbier Parfums στην πλευρά της τεχνικής αλυσίδας και όχι του οσφρητικού μάρκετινγκ.
Λεπτομέρεια — Ο Οίκος δηλώνει ότι και τα τρία πρώτα Κεφάλαιά του αποτελούνται αποκλειστικά από πρώτες ύλες φυσικής προέλευσης. Πρόκειται για δέσμευση που τον διαφοροποιεί από το κυρίαρχο μοντέλο της επώνυμης αρωματοποιίας, το οποίο βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε συνθετικά μόρια, και τον φέρνει πιο κοντά στις πρακτικές της εξειδικευμένης αρωματοποιίας.
Τι αφήνει η πασαρέλα στο μπουκάλι
Ο Sorbier συνοψίζει τη φιλοδοξία του σχεδίου σε μια φράση που λειτουργεί ως πρόγραμμα: «κάθε Κεφάλαιο είναι μια πρόσκληση να φορέσει κανείς μια ανάμνηση και μια ταυτότητα όπως θα φορούσε ένα κομμάτι υψηλής ραπτικής». Η φράση αξίζει να ληφθεί κυριολεκτικά. Δεν λέει ότι το άρωμα μοιάζει με ένδυμα· λέει ότι λειτουργεί όπως εκείνο, με την ικανότητά του να οργανώνει μια προσωπική αισθητηριακή μνήμη αντί να προβάλλει μια δημόσια εικόνα.
Μένει να φανεί αν η αγορά θα ακολουθήσει μια τόσο απαιτητική ανάγνωση του αρώματος ενός σχεδιαστή, ενός τομέα που συνήθως στηρίζεται στην αναγνωρισιμότητα του ονόματος και όχι στη συνοχή της μεθόδου. Το Sorbier Parfums ποντάρει στο δεύτερο. Το στοίχημα θα κριθεί λιγότερο στα μπουκάλια που ήδη διατίθενται για προπαραγγελία και περισσότερο στην ικανότητα του Οίκου να διατηρεί, κεφάλαιο μετά το κεφάλαιο, την ίδια απαίτηση από το υλικό — είτε το δουλεύει με κλωστή είτε με σταγόνα.
Cette publication est également disponible en :
