Fauré Le Page: Maison Saint-Honoré, ένα αρχοντικό του 1708

Στη rue Saint-Honoré 352, η Fauré Le Page ανοίγει τη Maison Saint-Honoré σε αρχοντικό του οποίου η κατασκευή ξεκίνησε το 1708. Η Maison δερμάτινων ειδών τοποθετεί εκεί τις συλλογές της δίπλα σε μια αίθουσα όπλων, μια βιβλιοθήκη και τα αρχεία της ως οπλοποιού με αρκεβούζια. Είναι ο τρόπος με τον οποίο η Maison, που γεννήθηκε το 2009, παρουσιάζεται μαζί με την πρεσβύτερή της του 18ου αιώνα.

Δύο Maison κάτω από την ίδια στέγη

Η Fauré Le Page αφηγείται τον εαυτό της στον πληθυντικό. Μια πρώτη Maison γεννιέται στο Παρίσι τον 18ο αιώνα, στις αρχές της βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΕ΄: επτά γενιές της ίδιας οικογένειας εργάζονται εκεί ως οπλοποιοί με αρκεβούζια των Βασιλέων και των Πριγκίπων, με όπλα που η Maison περιγράφει ως «περισσότερο για επίδειξη παρά για μάχη». Η δεύτερη γεννιέται το 2009 στη rue Cambon 21, λίγα βήματα από την place Vendôme, και κατασκευάζει τσάντες και αξεσουάρ. Διαθέτει έντεκα σημεία πώλησης, εκ των οποίων δύο στο Παρίσι. Η Maison Saint-Honoré ανεβάζει το σύνολο στα δώδεκα, και η Maison την παρουσιάζει ως «μια Maison για τη Maison».

Το κτίριο, διατηρητέο μνημείο, εκτείνεται σε τρία επίπεδα και σχεδόν 500 m². Τα παρκέ Βερσαλλιών, οι ποδιές, τα τζάκια και οι αρχικοί όγκοι αποκαταστάθηκαν. Ο αρχιτέκτονας Jean de Gastines, που έχει σχεδιάσει το σύνολο των καταστημάτων της Maison σε όλο τον κόσμο, υπογράφει το έργο. Τα έπιπλα είναι φτιαγμένα κατά παραγγελία, το ξύλο αποτελεί το οδηγητικό νήμα, και νέα ανοίγματα οδηγούν το βλέμμα προς τις συλλογές.

Ένα ύφασμα τυπωμένο στο Annecy, μια παλέτα με μυστικές συνθέσεις

Το Vestibule, στο ισόγειο, είναι αφιερωμένο στις τσάντες shopper: από το Daily Battle ως το πιο πρόσφατο Double Battle, που προσαρμόζεται. Όλες φέρουν το μοτίβο Écailles, που η Maison θεωρεί σύμβολο δύναμης και γοητείας. Το Toile Écailles τυπώνεται με μεταξοτυπία στο Annecy, στο τελάρο, χρώμα προς χρώμα, σε τέσσερα στάδια, με μια διαδικασία κοντινή σε εκείνη του μεταξιού, που ονομάζεται «à la lyonnaise». Έπειτα λαμβάνει κόκκους και βερνίκι, κάτι που του δίνει ευλυγισία, αδιαβροχοποίηση και αντοχή.

Στην οροφή, ένα «σύννεφο πούδρας» των ζωγράφων-διακοσμητών Dominique και Noé Bouillon, πατέρα και γιου. Οι ίδιοι οι δύο υπογράφουν στο Grand Escalier μια τοιχογραφία με τα λιβάδια της Νορμανδίας, από όπου κατάγεται η οικογένεια Le Page. Ο σιδηρουργός Romain Barré, με τη βοήθεια του χαλκουργού και γλύπτη Elie Hirsch, σχεδίασε εκεί μια μνημειώδη μαργαρίτα. Το λουλούδι ανήκει στους κώδικες της Maison: μια κίτρινη καρδιά Ocre de Mars, η νίκη της άνοιξης επί του χειμώνα και το «μ’ αγαπά λίγο, παθιασμένα, τρελά» του μαδήματος των πετάλων. Ο Romain Barré κατασκεύασε επίσης το κιγκλίδωμα.

Σε αυτή τη σκάλα βρίσκεται το Orgue à Couleurs, όπου παρουσιάζονται οι αποχρώσεις της χρωματικής παλέτας της Maison. Οι αποχρώσεις φαίνονται. Οι συνθέσεις που τις παράγουν παραμένουν μυστικές, στα χέρια των μαστόρων τεχνιτών.

Όπλα, βιβλία, ζωντανοί καλλιτέχνες

Στον όροφο, σαλόνια το ένα μετά το άλλο αναπτύσσουν τις συλλογές: ανδρικές γραμμές, ταξίδι και business στο Salon des Quatre Saisons, γυναικείες γραμμές στο Salon de Diane. Προστίθενται αποκλειστικές δημιουργίες, μεταξύ των οποίων το «From Paris with Love», μια περιορισμένη έκδοση στα μπλε και κόκκινα χρώματα της πρωτεύουσας και με τον Πύργο του Άιφελ.

Η Salle d’Armes φιλοξενεί το όπλο «Le Page à Paris» του Jérôme Bonaparte, του 1807, γαμήλιο δώρο του βασιλιά Φρειδερίκου Α΄ της Βυρτεμβέργης στον γαμπρό του, βασιλιά της Βεστφαλίας και αδελφό του Ναπολέοντα. Προς την αυλή, η Galerie de Mars φιλοξενεί το Défi de Mars, ένα παιχνίδι επιδεξιότητας που η Maison παρουσιάζει ως σύγχρονη ανάγνωση των παριζιάνικων σαλονιών σκοποβολής του 18ου και 19ου αιώνα. Το Salon Honoré υποδέχεται τους φίλους της Maison για συναντήσεις αφιερωμένες στην τεχνογνωσία, τις τέχνες και τον πολιτισμό.

Η Bibliothèque, που δεσπόζει πάνω από τη rue Saint-Honoré, συγκεντρώνει έργα όπου ο οπλοποιός με αρκεβούζια των Βασιλέων και των Πριγκίπων αναφέρεται από τον Μπαλζάκ, τον Πούσκιν, τον Δουμά, τον Σατωβριάνδο ή τον Μυσέ. Ο Augustin de Buffévent, διευθυντής δημιουργικού, προσκαλεί εκεί σύγχρονους καλλιτέχνες να συλλάβουν έργα για τη Maison: τα ζωόμορφα γλυπτά της κεραμίστριας Agnès Soustiel, τα ρομπότ του Arnaud Le Calvé, τα λουλούδια της κεραμίστριας Henriëtte H Jansen, μια φωτογραφία της Juliette Agnel. Η Maison ανακοινώνει ότι και άλλα ταλέντα θα ακολουθήσουν στη διάρκεια των εποχών.

Ό,τι επιλέγει να δείξει η Maison

Μια καταγωγή αποδεικνύεται καλύτερα με χρονολογημένα αντικείμενα παρά με επίθετα. Η διαδρομή περιλαμβάνει αρκετά: ένα όπλο του 1807, πορτρέτα της Marie-Adélaïde και του Jean-André Prosper Henry Le Page ζωγραφισμένα από τον Henri-François Riesener το 1820, την πινακίδα σε σχήμα κράνους που στόλιζε το κατάστημα της rue de Richelieu τον 18ο αιώνα, τις διακρίσεις που έλαβε στις Παγκόσμιες Εκθέσεις του 19ου αιώνα. Απέναντί τους, παραγγελίες σε καλλιτέχνες που εργάζονται σήμερα, και ένα ύφασμα που τυπώνεται ακόμη με το χέρι, σε γαλλικό εργαστήριο.

Η Maison δεν ισχυρίζεται ότι η δεύτερη είναι η νομική συνέχεια της πρώτης: μιλά για δύο Maison. Το σκεπτικό της βρίσκεται αλλού. Τα όπλα του παρελθόντος χρησίμευαν για να εμφανίζεται κανείς στην αυλή περισσότερο παρά για να πολεμά, και η Maison ονομάζει τις τσάντες της «όπλα γοητείας». Ό,τι φοράμε για να δειχνόμαστε συνδέει τις δύο εποχές, και το αρχοντικό της rue Saint-Honoré δίνει σε αυτό το επιχείρημα ένα σκηνικό του ίδιου αιώνα με την πρώτη Maison.

Με τη σειρά με την οποία η Maison ξεδιπλώνει τις αίθουσές της, η τελευταία είναι αυτή των αρχείων, στο ημιώροφο: η πινακίδα, έγγραφα, τα μετάλλια. Η διαδρομή κλείνει στον 18ο αιώνα.