Η Caron, που ιδρύθηκε το 1904 και από το 2018 βρίσκεται υπό τον έλεγχο της οικογένειας Edmond de Rothschild, ανοίγει στο Μονακό το πρώτο της μπουτίκ στο πριγκιπάτο. Ένας χώρος 83 τετραγωνικών μέτρων που δεν περιορίζεται στην πώληση αρώματος: το παρουσιάζει σαν έκθεμα μουσείου.
Η διεύθυνση, που σχεδίασε το γραφείο Casper Mueller Kneer Architects υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση της Olivia de Rothschild, γυρίζει την πλάτη στους συνήθεις κώδικες του πολυτελούς μπουτίκ αρωματοποιίας. Ακατέργαστο μπετόν, βουρτσισμένο μέταλλο, παιχνίδια αντανακλάσεων και λιτοί όγκοι συνθέτουν ένα σκόπιμα μινιμαλιστικό σκηνικό, όπου η αρχιτεκτονική αποσύρεται για να αφήσει όλο τον χώρο στην οσφρητική εμπειρία. Αυτή η επιλογή δεν είναι ουδέτερη: αποτυπώνει τη βούληση να αντιμετωπιστεί ο χώρος ως εκθεσιακός και όχι ως σημείο πώλησης, μια διάκριση που μετρά για έναν εκατοντάχρονο οίκο που θέλει να μην ευτελιστεί σε έναν κλάδο κορεσμένο από flagship ο ένα πιο εντυπωσιακό από το άλλο.
Στο κέντρο του χώρου υψώνεται μια εγκατάσταση έξι μέτρων, σύγχρονη επανερμηνεία των βρυσών αρώματος που έχτισαν τη φήμη της Caron από τις αρχές του εικοστού αιώνα. Αυτή η αρχιτεκτονική κίνηση δεν είναι ένα απλό διακοσμητικό νεύμα: εισάγει στο μπουτίκ ένα ιστορικό αντικείμενο του οίκου, μετασχηματισμένο σε μνημειώδες γλυπτό, ταυτόχρονα οπτικό σημείο αναφοράς και φόρο τιμής σε μια τεχνογνωσία που έχει εξαφανιστεί από τις καθημερινές πρακτικές της σύγχρονης αρωματοποιίας. Η βρύση αρώματος, άλλοτε εργαλείο ζύγισης και σύνθεσης κατά παραγγελία, γίνεται εδώ ξανά αντικείμενο στοχασμού.
Αυτή η σκηνογραφία συνοδεύεται από μια φιλοδοξία που ξεπερνά το ίδιο το άνοιγμα: ο οίκος ανακοινώνει ότι θέλει να καλεί, με τις εποχές, καλλιτέχνες να αξιοποιήσουν τον χώρο και να εμπλουτίσουν τη συλλογή με την ονομασία Formes Libres, σε διάλογο με το οσφρητικό σύμπαν της Caron. Η ιδέα ενός ζωντανού χώρου, που ανανεώνεται από διαδοχικές καλλιτεχνικές παρεμβάσεις, τοποθετεί το μπουτίκ του Μονακό στα μισά του δρόμου ανάμεσα στο εμπόριο και τη γκαλερί, μια τοποθέτηση που λίγοι ιστορικοί οίκοι αρωματοποιίας αναλαμβάνουν τόσο ευθέως.
Μένει να δούμε αν το Μονακό, ένα πριγκιπάτο συνηθισμένο σε εντυπωσιακές διευθύνσεις και σε flagship σχεδιασμένα για τη στιγμιαία φωτογραφία, θα μπορέσει να δεχθεί αυτό το στοίχημα στη διάρκεια και τον στοχασμό αντί για το άμεσο εφέ. Επιλέγοντας τη σύγχρονη τέχνη ως γλώσσα αντί της επιδεικτικής πολυτέλειας, η Caron διακινδυνεύει τη βραδύτητα σε ένα έδαφος που δεν προσφέρεται πάντα γι’ αυτήν.
Cette publication est également disponible en :
