Η επαναλειτουργία του πρώτου μπουτίκ της Sandro στο Marais θα μπορούσε να διαβαστεί ως μια απλή άσκηση λιανικής. Το έργο γίνεται πιο ενδιαφέρον όταν το δει κανείς ως εργαστήριο γήρανσης: ακάλυπτος χάλυβας, μασίφ δρυς, πέτρα, παλιά αντικείμενα και σκόπιμα οικιακός φωτισμός συνθέτουν έναν χώρο σχεδιασμένο να αποκτά πατίνα αντί να μένει καινούργιος.
Στη διασταύρωση των οδών Vieille-du-Temple και Francs-Bourgeois, η Sandro επιστρέφει στην ιστορική της διεύθυνση με μια νέα αρχιτεκτονική ιδέα που ανέπτυξαν το στούντιο HAOS και το Atelier Franck Durand. Ο γυναικείος χώρος εκτείνεται σε εκατόν τριάντα τετραγωνικά μέτρα, ενώ το ανδρικό μπουτίκ, στο ίδιο οικοδομικό τετράγωνο, καταλαμβάνει ενενήντα τετραγωνικά μέτρα.
Το σύστημα των εσοχών αποτελεί τον σκελετό του έργου. Τα ρούχα και τα αξεσουάρ διατάσσονται όπως σε ντουλάπα-δωμάτιο, αντί για τους κλασικούς κώδικες ενός μπουτίκ, όπου η κυκλοφορία πρέπει να οδηγεί αμέσως προς το προϊόν. Η δηλωμένη έμπνευση συνδυάζει το βιομηχανικό κίνημα, τον μινιμαλισμό του Donald Judd, τον κόσμο των Shaker, τη μπρουταλιστική αρχιτεκτονική, τα παραδοσιακά ιαπωνικά έπιπλα και αναφορές στον Hans van der Laan ή τον John Pawson.
Η παλέτα είναι σκόπιμα σύντομη: χάλυβας, μασίφ δρυς και πέτρα. Οι επιφάνειες εναλλάσσουν σοβά και λάκα. Ο χάλυβας χρησιμοποιείται με ορατές συναρμογές, αποδεκτές συγκολλήσεις και εμφανείς στερεώσεις, και στη συνέχεια καλύπτεται με βιομηχανικά χρώματα.
Η εργασία πάνω στα υλικά επεκτείνει αυτή τη λογική. Η HAOS ανέπτυξε πρωτότυπα και δείγματα ώστε να αναπαραγάγει, σε μια ιδέα που προορίζεται να εφαρμοστεί ευρύτερα, ορισμένες ιδιότητες που συνδέονται με τη χειροτεχνική κατασκευή: ελεγχόμενη ανωμαλία, πυκνότητα των υφών, παρουσία του χεριού και ικανότητα απόκτησης πατίνας.
Το φως συμμετέχει στην ίδια στρατηγική. Αντί για ομοιόμορφο φωτισμό, τα μπουτίκ χρησιμοποιούν ορατές πηγές: εμφανή σποτ, φωτιστικά HAOS από ξύλο και ιαπωνικό χαρτί, αλλά και vintage πολωνικά φωτιστικά της δεκαετίας του εβδομήντα.
Η πολιτιστική διάσταση παίζεται στα αντικείμενα. Ένα πορτογαλικό παγκάκι του δέκατου έβδομου αιώνα από κάστανο διατηρήθηκε στην πολύ πατιναρισμένη του κατάσταση. Ένα ξύλινο αγαλματίδιο σκαλισμένο στο χέρι στην Ιταλία στα μέσα του εικοστού αιώνα συνομιλεί με ένα έργο από χάλυβα και ξύλο του καλλιτέχνη Jim Rose.
Αυτή η επιλογή συνάδει με τον τόπο. Το Marais έχει γίνει μία από τις πιο πυκνά κορεσμένες από λιανικό εμπόριο περιοχές του Παρισιού. Το να ανοίξει ξανά εδώ η πρώτη διεύθυνση της Sandro δίνει στο έργο άλλη εμβέλεια. Ο οίκος, που ιδρύθηκε από την Evelyne Chetrite το 1984 και σήμερα είναι παρών σε περισσότερα από επτακόσια πενήντα σημεία πώλησης, επιστρέφει στο σημείο εκκίνησής του τη στιγμή που το δίκτυό του έχει γίνει παγκόσμιο.
Cette publication est également disponible en :
