Στις 9 Σεπτεμβρίου 2026, στη Νιόν, η Hublot ανακοινώνει μια συνεργασία με τον Jeff Koons. Κανένα ρολόι δεν συνοδεύει την ανακοίνωση: ούτε καντράν, ούτε υλικό, ούτε αναφορά. Αυτό που δίνεται να δει κανείς, σε αυτό το στάδιο, περιορίζεται σε έναν λόγο — αυτόν μιας διακηρυγμένης εγγύτητας ανάμεσα σε μια ωρολογοποιία και έναν από τους πιο σχολιασμένους εν ζωή καλλιτέχνες στον κόσμο.
Μια συνάντηση χρονολογημένη πριν από την επιλογή της
Η Hublot τοποθετεί την αρχή αυτής της εγγύτητας στο 1980, έτος που παρουσιάζει ως σημείο καμπής και για τις δύο πλευρές: εκείνο κατά το οποίο ο ελβετικός Οίκος ανατρέπει τους καθιερωμένους κώδικες της ωρολογοποιίας και εκείνο κατά το οποίο ο Jeff Koons ξεκινά τον επαναπροσδιορισμό της σύγχρονης τέχνης. Από το 2011, η Hublot έχει οικοδομήσει μια τακτική πρακτική συνεργασιών με καλλιτέχνες διαφορετικής προέλευσης — αρχιτέκτονες, ζωγράφους, σχεδιαστές, καλλιτέχνες του δρόμου και σύγχρονους καλλιτέχνες —, καθιστώντας κάθε συνεργασία δήλωση ταυτότητας όσο και αντικείμενο.
Αυτή η κοινή βιογραφική προτεραιότητα λειτουργεί, στο δελτίο τύπου, ως αυτοτελής δικαιολόγηση: δεν προβάλλεται πρώτα η φήμη του καλλιτέχνη, αλλά η σύμπτωση δύο πορειών που, την ίδια χρονιά, επέλεξαν η καθεμία να σπάσει με ό,τι προηγήθηκε. Ο Οίκος το μετατρέπει σε επιχείρημα νομιμοποίησης, τοποθετώντας τη συνεργασία στο έδαφος της κοινής ιστορίας και όχι σε εκείνο, το πιο αναμενόμενο, της απλής αξίας του καλλιτέχνη στην αγορά της σύγχρονης τέχνης.
Η αρχή Koons: η προφάνεια ως πρόσοψη
Το έργο του Jeff Koons στηρίζεται εδώ και περισσότερα από σαράντα χρόνια σε μια σταθερή αρχή: να παίρνει καθημερινές μορφές, άμεσα αναγνωρίσιμες, και να τις μετατρέπει σε εικόνες-σύμβολα μέσα από τη δουλειά στις αναλογίες, την τεχνική αριστεία και την ακραία προσοχή στη μικρότερη λεπτομέρεια. Τα Balloon Dog, Rabbit και Puppy είναι τα πιο συχνά αναφερόμενα παραδείγματα. Ό,τι φαίνεται ελαφρύ και αυθόρμητο σε αυτά τα έργα είναι στην πραγματικότητα αποτέλεσμα μιας κατασκευής μεγάλης τεχνικής πολυπλοκότητας — μιας έντασης ανάμεσα στην όψη και την κατασκευή, την οποία η Hublot διεκδικεί ως κοινό σημείο με τη δική της ωρολογοποιητική πρακτική.
«Η Hublot κι εγώ μοιραζόμαστε πάντα την ίδια γοητεία για την επιστήμη των υλικών», δηλώνει ο Jeff Koons στο δελτίο τύπου που ανακοινώνει τη συνεργασία. «Ως καλλιτέχνης, επιδιώκω διαρκώς να υπερβώ ένα αντικείμενο ή ένα υλικό, ώστε ο θεατής να ανακαλύψει σε αυτό μια σημασία που ξεπερνά κατά πολύ το άθροισμα των συστατικών του. Η Hublot κινητοποιεί όλη της την εμπειρία στη δημιουργία εξαιρετικών χρονομέτρων και στηρίζεται κι αυτή στην επιστήμη των υλικών για να μετατρέψει το αντικείμενο σε κάτι που αποκτά, για τον καθένα μας, βαθύτερη σημασία.»
Η ουσία πριν από την εικόνα
Από την πλευρά του Οίκου, ο Julien Tornare, CEO της Hublot, τοποθετεί το διακύβευμα αλλού από τη μόνη φήμη του καλλιτέχνη: «Αυτή η συνεργασία αντανακλά απόλυτα το όραμα που εμπνέει σήμερα τη Hublot: η ουσία πάνω από όλα. Μοιραζόμαστε με τον Jeff Koons ό,τι αποτελεί την ίδια την ουσία του Οίκου μας: την ένταση ανάμεσα στην παράδοση και τη ρήξη, τη μηχανική και το συναίσθημα, την καινοτομία και την τεχνογνωσία.» Η έμφαση στην ουσία, που επαναλαμβάνεται και στις δύο τοποθετήσεις, επιχειρεί να μετατοπίσει την ανάγνωση αυτής της συνεργασίας: όχι μια συνένωση εικόνων, αλλά μια σύγκλιση μεθόδων, ανάμεσα σε έναν καλλιτέχνη που κρύβει την πολυπλοκότητα της χειρονομίας του πίσω από μια λεία μορφή και μια ωρολογοποιία που διεκδικεί ότι κάνει το ίδιο με τους μηχανισμούς και τα υλικά της.
Ο Julien Tornare προσθέτει ότι «πίσω από την τόλμη κρύβεται μια εξαιρετική πειθαρχία» και ότι «πίσω από κάθε δημιουργία βρίσκεται απόλυτη τελειότητα εκτέλεσης» — μια διατύπωση που, επαναλαμβανόμενη σχεδόν αυτούσια στην περιγραφή του έργου του Jeff Koons, επιβεβαιώνει ότι η προσέγγιση χτίζεται πρώτα πάνω σε ένα κοινό λεξιλόγιο, πριν στηριχθεί σε οποιοδήποτε κοινό αντικείμενο.
Παραμένει, ωστόσο, ότι αυτή η ανακοίνωση, προς το παρόν, στηρίζεται μόνο σε λέξεις και σε μια κοινή ημερομηνία. Το ερώτημα που η Hublot αφήνει ανοιχτό είναι εκείνο της μετάφρασης: αν το ρολόι που θα προκύψει από αυτή τη συνεργασία θα καταφέρει να ενσαρκώσει τη διακηρυγμένη συμμετρία ανάμεσα στους δύο κόσμους, ή αν η συνάντηση θα παραμείνει, για λίγο ακόμη, μια άσκηση λόγου πριν γίνει αντικείμενο.
Διαβάστε επίσης στο Luxsure: Onze grammes d’or pour rejouer 1969 · Une montre française sous emblème républicain · IPPOLITA : Piotrek Panszczyk reprend l’archive par la main · Un million d’heures : la montre qui mesure au-delà d’une carrière
Cette publication est également disponible en :
