Για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, η Miu Miu είναι επίσημος συνεργάτης του δημόσιου προγράμματος του Art Basel Paris. Η έκδοση του 2026 σηματοδοτεί όμως μια καμπή: ο οίκος της Μιούτσια Πράντα αναθέτει, για πρώτη φορά, τον σχεδιασμό ενός ολόκληρου εκθεσιακού έργου σε μια κινηματογραφίστρια. Η Αλίς Ντιόπ, το όνομα της οποίας παραμένει συνδεδεμένο με το πιο απαιτητικό γαλλικό ντοκιμαντέρ, υπογράφει με το Geste de Consolation την πρώτη της εισβολή στον χώρο της έκθεσης — και το αποτέλεσμα δεν μοιάζει με κανένα συνηθισμένο format παραγγελίας μάρκας.
Το έργο συνεχίζει έναν διάλογο που ξεκίνησε το 2025 με το Fragments for Venus, την ταινία που είχε γυρίσει η Αλίς Ντιόπ για τη σειρά Miu Miu Women’s Tales. Εκεί ακολουθούσε ήδη ένα ερώτημα που διατρέχει όλο το έργο της: πώς απεικονίστηκαν οι μαύρες γυναίκες στην ιστορία και κατά ποιον τρόπο οι απεικονίσεις αυτές παραμένουν απολύτως σύγχρονα διακυβεύματα. Το Geste de Consolation ξαναπιάνει αυτό το ερώτημα και το αναπτύσσει, αυτή τη φορά, ως πολυμεσική σκηνογραφία που σχεδιάστηκε με πρόσκληση της ίδιας της Μιούτσια Πράντα.
«Θέλω η επιμελητική μου δουλειά να εστιάσει σε χειρονομίες παρηγοριάς που σχεδιάστηκαν από μαύρες καλλιτέχνιδες, καθεμιά δραστήρια στη δική της πειθαρχία, για να επανορθώσουν το φετιχοποιητικό βλέμμα στο οποίο μας περιόρισαν αιώνες ιστορίας της τέχνης», εξηγεί η Αλίς Ντιόπ. Η έκθεση παίρνει τη μορφή μιας διαδρομής σε τέσσερις διασυνδεδεμένους χώρους, καθένας οργανωμένος γύρω από μια διαφορετική πειθαρχία, φωνή και αρχιτεκτονική ατμόσφαιρα — ένας τρόπος για την κινηματογραφίστρια να επεκτείνει τη χειρονομία του μοντάζ πέρα από την οθόνη.
Η διαδρομή ανοίγει με μια φωτογραφία της Νοτιοαφρικανής καλλιτέχνιδας Ζανέλε Μουχόλι. Συνεχίζεται με μια εγκατάσταση βίντεο σε δύο οθόνες που σχεδίασε η ίδια η Ντιόπ, μοντάζ αρχειακών εικόνων και αποσπασμάτων ταινιών που διαμόρφωσαν το βλέμμα της ως κινηματογραφίστριας — βίαιες εικόνες δίπλα σε εκείνες που την παρηγόρησαν. Έπειτα έρχεται το Chambre à soi, ένα σαλόνι-βιβλιοθήκη απλωμένο σε ένα πάτσγουορκ από χαλιά με ζωηρά χρώματα, διακοσμημένο με ένα μοτίβο της καλλιτέχνιδας Μέρι Λι Μπέντολφ: ένας οικιακός χώρος φωλιασμένος στη μνημειώδη δομή από μπετόν του Palais d’Iéna, ανοιχτός σε όλους, όπου συγκεντρώνονται τα βιβλία που τροφοδότησαν τη διανοητική ζωή της Ντιόπ.
Στο κέντρο της έκθεσης, αυτή η βιβλιοθήκη παραχωρεί τη θέση της σε έναν χώρο performance όπου κείμενα των Πέντα Ντιουφ, Ζόρα Νιλ Χέρστον, Τζουν Τζόρνταν, Ουντρέ Λορντ, Μαρί Ντιαγιέ ή Ζέιντι Σμιθ διαβάζονται ζωντανά από ένα εναλλασσόμενο σύνολο performers, μεταξύ των οποίων οι Αλίς Ντα Λουζ Γκόμες, Λατίφα Λααμπίσι, Σεφόρα Ποντί, Νταβίντ-Κριστέλ Σανβέ και Μπέτι Τσομάνγκα. Η σκηνή φιλοξενεί επίσης μια προσαρμοσμένη εκδοχή του Prophétique, χορογραφικού κομματιού της Ιβοριανής Νάντια Μπεγκρέ που ερμηνεύουν έξι χορεύτριες, και στη συνέχεια παραστάσεις της συνθέτριας και μουσικού από το Σικάγο Άντζελ Μπατ Νταβίντ, με τη συνοδεία του συνόλου της Sistazz of the Nitty-Gritty.
Η διαδρομή ολοκληρώνεται μπροστά στο Sentinel (Mami Wata), μνημειώδες χάλκινο γλυπτό της καλλιτέχνιδας Σιμόν Λι. Με ύψος σχεδόν πέντε μέτρα, η επιμήκης γυναικεία σιλουέτα του, περικυκλωμένη από ένα φίδι, ερμηνεύει εκ νέου μια ισχυρή δυτικοαφρικανική θεότητα των υδάτων, της οποίας η εικόνα ταξίδεψε και μεταμορφώθηκε σε όλη την Αφρική και τις διασπορές της — μια αμφίσημη μορφή, ταυτόχρονα καταστροφική και δημιουργική, που κλείνει τη σκηνογραφία σαν σιωπηλός φρουρός που επαγρυπνεί πάνω σε ολόκληρο τον χώρο.
Η Ντιόπ συλλαμβάνει το Geste de Consolation ως ένα αυτοτελές μοντάζ: η μετάβαση από τον έναν χώρο στον άλλο λειτουργεί σαν κινηματογραφικό ράκορντ, όπου το νόημα συσσωρεύεται μέσω της γειτνίασης και της αλληλουχίας και όχι μέσω της άμεσης εξήγησης. Η έκθεση θα είναι ανοιχτή στο κοινό από τις 21 έως τις 25 Οκτωβρίου, με προεπισκόπηση στις 20, στο Palais d’Iéna — έδρα του Οικονομικού, Κοινωνικού και Περιβαλλοντικού Συμβουλίου και χώρο όπου πραγματοποιούνται επίσης οι επιδείξεις της Miu Miu. Οι εγγραφές για τις ξεναγήσεις θα ανοίξουν στις 8 Οκτωβρίου στο miumiu.com. Μένει ένα ερώτημα, που η ίδια η κινηματογραφίστρια άφησε σκόπιμα ανοιχτό: πώς μοιάζει μια παρηγοριά όταν σκέφτεται κανείς όχι ως ατομική επανόρθωση, αλλά ως συλλογικό μοντάζ;
Cette publication est également disponible en :
