Σχεδόν τίποτα δεν απομένει από το Château de Marly: μερικά θεμέλια σε ένα πάρκο δυτικά του Παρισιού και η ανάμνηση μιας κατοικίας που ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ είχε θελήσει ως καταφύγιο μακριά από την εθιμοτυπία των Βερσαλλιών. Πάνω σε αυτό το αρχιτεκτονικό φάντασμα, ωστόσο, ο Julien Sprecher έχτισε τον οίκο υψηλής αρωματοποιίας του — και σε αυτό καταφεύγει ξανά για να ντύσει το νέο ανδρικό του άρωμα, το Althaïr Exclusif, διαθέσιμο από τις 21 Σεπτεμβρίου.
Χτισμένο στα τέλη του 17ου αιώνα, το Château de Marly δεν είχε ποτέ τον προορισμό των Βερσαλλιών: σχεδιασμένο ως κατοικία αναψυχής για έναν στενό κύκλο οικείων, ενσάρκωνε μια πιο ελεύθερη, σχεδόν κρυφή πλευρά της ζωής της αυλής. Κατεδαφίστηκε στις αρχές του 19ου αιώνα και πουλήθηκε πέτρα πέτρα, και δεν άφησε πίσω του παρά κήπους και την ιδέα ενός τόπου όπου η γαλλική αριστοκρατία επέτρεπε στον εαυτό της, για τη διάρκεια μιας παραμονής, να χαλαρώνει το πρωτόκολλο. Αυτή την ιδέα — περισσότερο από τον ίδιο τον τόπο — επέλεξε ο Julien Sprecher να αναστήσει ιδρύοντας τον οίκο Parfums de Marly, έναν οίκο εξειδικευμένης αρωματοποιίας που διεκδικεί το θάρρος και την ασυγκράτητη δημιουργικότητα ως άμεση κληρονομιά ενός κάστρου που κανείς από τους πελάτες του δεν μπόρεσε ποτέ να επισκεφθεί.
Το Althaïr Exclusif συνεχίζει αυτή τη λογική της αισθητηριακής ανασύστασης, επικαλούμενο αυτή τη φορά ένα άλλο κομμάτι του 18ου αιώνα: τη μουσική, ανυψωμένη σε αυτόνομη γλώσσα. «Φαντάστηκα ένα άρωμα σχεδιασμένο σαν κοντσέρτο, με εύρος, πλούτο υλών, αλλά και μια πιο συγκρατημένη, εκλεπτυσμένη και ευαίσθητη δεξιοτεχνία», εξηγεί ο Julien Sprecher, ο οποίος οικοδόμησε τη σύνθεσή του σαν παρτιτούρα τριών μερών. Οι νότες κορυφής συνδυάζουν αμαρέτο, περγαμόντο και κρόκο· η καρδιά ενώνει κανέλα, άνθος πορτοκαλιάς, κάρδαμο και πραλίνα· η βάση, τέλος, αναπτύσσει μια βανίλια Bourbon που συνοδεύεται από ξύλο γκουαγιάκ και ambrox — ένα υπερσύγχρονο υλικό που έρχεται, σύμφωνα με την αφήγηση του οίκου, να κάνει τον 18ο αιώνα να συνομιλήσει με την εποχή μας.
Η άσκηση αυτή δεν είναι καινούργια στην εξειδικευμένη αρωματοποιία, όπου η ιστορία χρησιμεύει τακτικά ως εγγύηση για συνθέσεις που, χωρίς αυτήν, δεν θα ήταν παρά γκουρμάν ξυλώδη κεχριμπαρένια αρώματα ανάμεσα σε πολλά άλλα — η βανίλια Bourbon και ο κρόκος, όσο δεξιοτεχνικά κι αν χειρίζονται εδώ, παραμένουν ευρέως διαδεδομένες συγχορδίες στο σύγχρονο ανδρικό άρωμα. Αυτό που διακρίνει το Althaïr Exclusif δεν είναι τόσο η πρωτοτυπία της πυραμίδας του όσο η ακρίβεια της αφήγησής του: η μουσική του 18ου αιώνα ως πρόσχημα για μια αισθητηριακή ισχύ, που παρουσιάζεται ως κληρονόμος μιας αυλικής φινέτσας σήμερα εξαφανισμένης.
Μένει ένα ερώτημα στο οποίο το δελτίο τύπου δεν επιμένει: τι πουλά κανείς πραγματικά όταν επικαλείται ένα κατεδαφισμένο κάστρο και έναν περασμένο αιώνα για να νομιμοποιήσει ένα φθινοπωρινό άρωμα; Μια οσμή, βεβαίως — βανίλια, κρόκος, κεχριμπάρι, τεχνικά άψογα. Αλλά επίσης, και ίσως κυρίως, την πρόσβαση σε μια μνήμη που κανείς, ξεκινώντας από τον ίδιο τον οίκο, δεν γνώρισε ποτέ. Μένει να δούμε αν αυτή η επινοημένη νοσταλγία αρκεί ακόμη για να κάνει να ονειρευτεί ένα κοινό που δεν έχει πια ανάγκη ένα κάστρο για να επινοήσει μια ιστορία.
Cette publication est également disponible en :
