Υπάρχει μια απολαυστική ειρωνεία σε αυτή τη συνάντηση. Από τη μία πλευρά, η Desigual, μάρκα της Βαρκελώνης που ιδρύθηκε το 1984 και συνδέθηκε για πολύ καιρό με έναν δηλωμένο μαξιμαλισμό, σχεδόν διακηρυγμένο ως αντιμινιμαλιστικό μανιφέστο. Από την άλλη, ο οίκος Ottolinger του Βερολίνου, που ιδρύθηκε από τους Ελβετούς σχεδιαστές Christa Bösch και Cosima Gadient και μέσα σε μία δεκαετία έγινε σημείο αναφοράς του σύγχρονου αποδομισμού, με τα σχέδιά του να φοριούνται από τη Ριάνα, τη Μπιγιονσέ και τη Ροσαλία. Ανάμεσά τους, μια συλλογή κάψουλα με τίτλο Desigual designed by Ottolinger, η οποία δεν επιδιώκει να εξαλείψει αυτή την απόσταση αλλά να την επεξεργαστεί ως υλικό.
Το εγχείρημα δεν γεννήθηκε από ένα μάρκετινγκ μπριφ, αλλά από μια παλιά γοητεία. Επί χρόνια, το εργαστήριο της Ottolinger αναζητούσε στην αγορά μεταχειρισμένων vintage κομμάτια της Desigual, τα αποσυναρμολογούσε και τα ανασυνέθετε στο δικό του δημιουργικό σύμπαν. Αυτή η έλξη προς τις στάμπες, τα χρώματα και τη μοναδικά αναγνωρίσιμη οπτική ταυτότητα της καταλανικής μάρκας έγινε με τον καιρό το σημείο εκκίνησης μιας συλλογής που βασίζεται στον αμοιβαίο σεβασμό για το σχέδιο, το πείραμα και τη χειροτεχνία. Αυτό που η Desigual επισημοποιεί σήμερα με την Ottolinger δεν είναι λοιπόν συνεργασία με την κλασική έννοια του όρου, αλλά η επίσημη αφήγηση μιας χειρονομίας που ο οίκος του Βερολίνου ασκούσε ήδη, στο περιθώριο, εδώ και αρκετές σεζόν.
Η αρχή βασίζεται σε μια ανατροπή του βλέμματος απέναντι στο αρχείο. Αντί να το μετατρέπει σε ιερό χώρο αφιερωμένο στη διατήρηση του παρελθόντος, η Ottolinger το καθιστά σημείο εκκίνησης μιας νέας δημιουργικής διαδικασίας. Οι Christa Bösch και Cosima Gadient διέτρεξαν τα αρχεία της Desigual στη Βαρκελώνη για να επιλέξουν ενδύματα από αδρανή αποθέματα, με κριτήριο τα χρώματά τους, τις στάμπες και τις ποιότητες των υλικών, πριν τα μεταφέρουν απευθείας στο εργαστήριο. Κάθε κομμάτι της συλλογής ράβεται στη συνέχεια στο χέρι στη Βαρκελώνη, όπου η αποδομιστική γλώσσα της Ottolinger εμβολιάζεται στο γραφικό σύμπαν της Desigual, χωρίς ποτέ να επιδιώκει να το εξαλείψει.
Αυτή η λογική της αποδόμησης για να ξαναχτιστεί κάτι είναι ακριβώς αυτό που φέρνει κοντά τους δύο οίκους, που φαίνονται τόσο απομακρυσμένοι. Η Desigual έχτισε την ταυτότητά της πάνω στην εξωστρέφεια και το χρώμα, ενώ η Ottolinger τη δική της πάνω σε μια αντισυμβατική ραπτική και μια πειραματική προσέγγιση των υλικών, που παρουσιάζεται τακτικά στην Εβδομάδα Μόδας του Παρισιού από την έναρξή της το 2015. Το αποτέλεσμα αυτής της συνάντησης δεν εξαλείφει τους κώδικες της Desigual: τα κομμάτια παραμένουν αμέσως αναγνωρίσιμα ως δικά της, αλλά διαπερνώνται από μια νέα ένταση, εκείνη ενός ενδύματος μαζικής κατανάλωσης που η απαιτητικότητα ενός ανεξάρτητου οίκου έρχεται να επαναπροσδιορίσει.
Για την Desigual, η οποία δηλώνει σήμερα περισσότερους από 2.000 συνεργάτες, παρουσία σε 107 χώρες και πάνω από 200 καταστήματα σε πέντε κατηγορίες προϊόντων, η συνεργασία αυτή εντάσσεται σε μια περίοδο ανανέωσης που αναγνωρίζεται ανοιχτά: εικόνα, συλλογές, χώροι πώλησης, με τη δηλωμένη φιλοδοξία να προσελκύσει μια νέα γενιά καταναλωτών. Η προσφυγή σε έναν οίκο του οποίου τις δημιουργίες φορούν η Ριάνα, η Κιμ Καρντάσιαν, η Ντούα Λίπα και η Ντότζα Κατ δεν είναι τυχαία επιλογή καστ, αλλά επιλογή τοποθέτησης: να συνδεθεί η λαϊκή μνήμη μιας μάρκας με την απαιτητικότητα μιας εξειδικευμένης γκαρνταρόμπας.
Αυτό που αφηγείται αυτή η συλλογή κάψουλα, ανάμεσα στις γραμμές, ξεπερνά μια απλή άσκηση ύφους. Θέτει το ερώτημα πώς ένας οίκος μπορεί να επανεφευρεθεί χωρίς να αρνηθεί ό,τι τον κάνει αναγνωρίσιμο, εμπιστευόμενος το ίδιο του το παρελθόν σε ένα εξωτερικό βλέμμα. Μένει να φανεί αν αυτή η νέα ανάγνωση, που γεννήθηκε από μια οργανική γοητεία και όχι από παραγγελία, θα καταφέρει να πείσει πέρα από τον κύκλο που έχει ήδη κερδίσει η Ottolinger, και αν η Desigual θα καταφέρει να μετατρέψει αυτή την έκτακτη κίνηση σε μια πραγματική πορεία για τη μάρκα.
Cette publication est également disponible en :
