Μία μόνο φούστα, και όλα τα υπόλοιπα σε παραλλαγή. Για την άνοιξη-καλοκαίρι 2027, η Miuccia Prada και ο Raf Simons επιβάλλουν στον εαυτό τους έναν περιορισμό: μια γραφική, γραμμική, μοντερνιστική σιλουέτα που δεν κινείται. Αυτό που κινείται είναι ό,τι προσαρτάται πάνω της και ό,τι την αποτελεί.
Το Velcro, πρώτα απ’ όλα, δεν κρύβεται. Σε αντιθετικά χρώματα, χρησιμεύει ως βάση για κεντήματα με κρύσταλλα και εξακολουθεί να κλείνει. Το άνοιγμα ή το κλείσιμο της φούστας αλλάζει το σχήμα της και αποκαλύπτει ή κρύβει το διάκοσμο. Τα μεταλλικά κουμπιά πίεσης, μεγεθυμένα, γίνονται κοσμήματα. Η κρινολίνα, συνήθως κρυμμένη στο εσωτερικό, περνά στο εξωτερικό, διακοσμητικό στρώμα ή προστατευτικό κέλυφος.
Τα υλικά πραγματοποιούν την ίδια μετατόπιση. Το ματ επαλειμμένο βαμβάκι και το Re-Nylon, υφάσματα βιομηχανικής χρήσης, πλισέ γίνονται, μια κίνηση ξένη προς αυτά. Το βαμβάκι παίρνει όψη δέρματος ή καστορένιου. Φούστες-κοσμήματα ανασυνθέτουν μια γκιπούρ από κρύσταλλο, ενώ άλλες φέρουν φλοράλ μοτίβα μετριοπαθούς όψης, τόσο σε βαμβάκι όσο και σε συνθετικό.
Γύρω της, η γειτονιά μετράει. Ένα πουλόβερ, ένα πουκάμισο, ένα τοπ σουτιέν: το καθένα προσανατολίζει την ανάγνωση της φούστας, που γίνεται θραύσμα ενός συνόλου.
Μένει μια πλισέ φούστα που εκτείνεται πέρα από το σώμα. Η ελεύθερη ύλη της κρατιέται με το χέρι και η κίνηση εκείνης που τη φοράει αλλάζει μαζί της.
Cette publication est également disponible en :
