Υπάρχει μια μορφή αρχιτεκτονικής αλαζονείας γνωστή στα νησιά με έντονο τουριστικό προσανατολισμό: αυτή που συνίσταται στο να επιβάλλεται ένα εισαγόμενο, αναγνωρίσιμο λεξιλόγιο ύφους σε ένα τοπίο που δεν είχε ζητήσει τίποτα τέτοιο. Το Four Seasons Resort Mauritius at Anahita επέλεξε την αντίστροφη άσκηση. Μετά από επτά μήνες εργασιών που έγιναν σε ολόκληρο το συγκρότημα, η ανακαίνιση που ολοκληρώνεται δεν επιδιώκει να επιβληθεί, επιδιώκει να αποσυρθεί, ώσπου να αφήσει το ίδιο το νησί να πάρει ξανά τον λόγο.
Το έργο ήταν εκτεταμένο: βίλες, κατοικίες, εστιατόρια, μπαρ, καθώς και το σπα Oseyan, καθένα επανασχεδιασμένο με την ίδια απαίτηση συνέχειας ανάμεσα στο εσωτερικό και το εξωτερικό. Δύο στούντιο μοιράστηκαν το έργο με λογική συμπληρωματικότητας και όχι υπέρθεσης ύφους. Η 1508 London ανέλαβε τα εσωτερικά των βιλών, των κατοικιών και του σπα, ενώ η Elastic Architects επανασχεδίασε τους χώρους εστίασης και τα μπαρ. Μια κατανομή εργασίας που θα μπορούσε να είχε παραγάγει μια συλλογή ανόμοιων ατμοσφαιρών· αντίθετα, γέννησε μια κοινή γραμματική, αυτή του διαλόγου με τον χώρο και όχι της αντιπαλότητας μαζί του.
Αυτή η επιλογή αξίζει να μας απασχολήσει, τόσο που πηγαίνει κόντρα σε μια τάση ακόμη κυρίαρχη στη νησιωτική πολυτελή φιλοξενία, όπου η εντυπωσιακή αρχιτεκτονική λειτουργεί ως εμπορική υπογραφή. Στο Anahita, η εκλέπτυνση δεν βρίσκεται στην ορατή χειρονομία αλλά στην ακρίβεια της συγκρατημένης χειρονομίας: υλικά που παραπέμπουν στην υφή του νησιού χωρίς να την καρικατουρίζουν, όγκοι που πλαισιώνουν τη θέα χωρίς να την ανταγωνίζονται, φυσικό φως που αντιμετωπίζεται ως δομικό υλικό από μόνο του. Η φυσική ομορφιά του τόπου, αντί να είναι ένα εμπορικό επιχείρημα ανάμεσα σε άλλα, γίνεται κυριολεκτικά το πρόγραμμα του έργου.
Επτά μήνες είναι λίγοι για να επανασχεδιαστεί ένα θέρετρο στο σύνολό του, και είναι ακριβώς αυτός ο χρονικός περιορισμός που δίνει συνοχή στο αποτέλεσμα: καμία απόκλιση ύφους στην πορεία, καμία συσσώρευση αντιφατικών επιλογών. Μένει να δούμε, στη χρήση, αν αυτή η δηλωμένη διακριτικότητα θα αντέξει στη δοκιμασία των εποχών και στις προσδοκίες μιας πελατείας συνηθισμένης στα εντυπωσιακά εφέ. Το στοίχημα του Anahita ίσως βρίσκεται εκεί: να αποδείξει ότι η αληθινή πολυτέλεια σήμερα συνίσταται στο να ξέρεις να σιωπάς αρχιτεκτονικά, ώστε ένα τοπίο να μιλήσει πιο δυνατά από σένα.
Cette publication est également disponible en :
