Πώς μοιάζει ένα ένδυμα όταν ο χρόνος παύει να είναι εποχή και γίνεται ύλη; Για την άνοιξη-καλοκαίρι 2027, ο Emporio Armani απαντά με επιφάνειες που μοιάζουν να έχουν διασχιστεί, τσαλακωθεί, πλυθεί ή μεταλλοποιηθεί. Ο λόγος δεν αφορά μια αναπαραγόμενη φθορά: επιδιώκει να δώσει στο ύφασμα μια ορατή μνήμη.
Η συλλογή, που σχεδίασαν οι Silvana Armani και Leo Dell’Orco, τιτλοφορείται Traces of Time. Χτίζει το λεξιλόγιό της με κρυστάλλους αλατιού, που χρησιμοποιούνται ως επεξεργασία και ως κέντημα, με όξινα πλυσίματα και κρύες βαφές. Το λινό μιμείται, σε τρομπ-λέιγ, την επιφάνεια ήδη φορεμένων ρούχων· το seersucker σκάβεται και τσαλακώνεται, ενώ το βελούδο που έχει επεξεργαστεί με λέιζερ γίνεται διάστικτο.
Ο χρόνος ως υφαντική χειρονομία
Το αλάτι είναι η πιο εύγλωττη ύλη αυτής της πρότασης. Συντηρεί και διαβρώνει, διακοσμεί και καταναλώνει: ο Emporio Armani το χρησιμοποιεί για να δώσει στη συλλογή την αμφισημία της. Το ίχνος δεν είναι ούτε νοσταλγία ούτε προστιθέμενο ελάττωμα. Γίνεται ένας τρόπος να μετατοπιστεί η όψη του ενδύματος, διατηρώντας τη δομή του και διαταράσσοντας την επιφάνειά του.
Αυτή η αναζήτηση συνεχίζεται στις υπερκείμενες οργάντζες, στα εφέ αντανακλάσεων και στις πινελιές λουρέξ που διακόπτουν την αδιαφάνεια της αφήγησης. Τίποτα δεν παρουσιάζεται ως φυσική πατίνα: τα εφέ είναι κατασκευασμένα, αναγνωρισμένα ως τέτοια, και αυτό ακριβώς τα κάνει ευανάγνωστα.
Ένα ντουλάπι που αρνείται την ιεραρχία των φύλων
Ο Emporio Armani περιγράφει από παλιά το ντουλάπι του ως τόπο κυκλοφορίας ανάμεσα στο αρσενικό και το θηλυκό, το επίσημο και το άτυπο. Αυτή τη σεζόν, τα σακάκια χάνουν κάποτε τη δομή τους ή αφήνονται να διασχιστούν από ουρές και κόμπους. Τα παντελόνια ελαφραίνουν· τα πλεκτά παραπέμπουν στην οικειότητα του εσώρουχου· οι κώδικες περνούν από το ένα ντουλάπι στο άλλο χωρίς να καταλήγουν σε μια αφηρημένη ουδετερότητα.
Τα υλικά δίνουν τη γραμμή: λινό, ελαφριά μετάξια, υφάσματα πουκαμίσου, βισκόζη και ζέρσεϊ σχεδιάζουν σιλουέτες χωρίς βάρος. Η ελάφρυνση δεν σημαίνει ωστόσο απουσία κράτησης. Επιτρέπει στην κίνηση να παραμένει ακριβής, εκεί όπου το παραδοσιακό tailoring θα επιδίωκε πρώτα να επιβάλει μια φόρμα.
Το χρώμα στο κατώφλι του μαύρου
Η παλέτα προκρίνει ανώμαλα ουδέτερα πριν καταλήξει στο μαύρο. Αυτή η χρωματική διαδρομή συνοδεύει τις επιφάνειες αντί να τις κυριαρχεί. Υπερμεγέθεις τσάντες, παντόφλες από σχοινί ή ύφασμα και μικρά καλύμματα κεφαλής συμπληρώνουν τις σιλουέτες χωρίς να αλλάζουν το κύριο θέμα: τον τρόπο με τον οποίο η ύλη καταγράφει το πέρασμα του χρόνου.
Η συλλογή δεν προτείνει μια ψευδαίσθηση γήρανσης. Κάνει μάλλον τον χρόνο εργαλείο σύνθεσης. Είναι μια ουσιώδης διάκριση: το ίχνος αξίζει εδώ μόνο επειδή παραμένει δεμένο με το χέρι, την επεξεργασία και την απόφαση της φόρμας.
Cette publication est également disponible en :
