Υπάρχει μια μορφή αυτονόητης, σχεδόν γεωγραφικής, λογικής στο να βλέπει κανείς την Rene Caovilla να συνοδεύει το Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας. Ιδρυμένος το 1923 στο Fiesso d’Artico, λίγα μόλις χιλιόμετρα από τη λιμνοθάλασσα, ο ιταλικός οίκος αντλεί εδώ και πάνω από έναν αιώνα την έμπνευσή του από τα ψηφιδωτά του Αγίου Μάρκου, τη δαντέλα του Μπουράνο και τους κρυστάλλους του Μουράνο — ένα έδαφος που κατέληξε να μετατρέψει σε αισθητική υπογραφή και όχι απλώς σε σκηνικό.
Για αυτή τη διοργάνωση, ο οίκος παρουσιάζει μια περιορισμένη επιλογή εμβληματικών μοντέλων: τα σανδάλια Cleo και Braid Cleo, το Chandelier, και το μοντέλο Cinderella, στα οποία προστίθεται μια καινοτομία, το Onda Pump. Το τελευταίο ξεχωρίζει για το κυματιστό περίγραμμά του, στολισμένο με κρυστάλλους, όπου ο οίκος υποστηρίζει ότι συνδυάζει μινιμαλισμό και εκλέπτυνση — έναν τρόπο να ανανεώσει το λεξιλόγιό του χωρίς να απαρνηθεί τους κώδικες που έχτισαν τη φήμη του στα κόκκινα χαλιά.
Αυτή η επιλογή σχετικής λιτότητας δεν είναι τυχαία στο σύμπαν της Caovilla, που συνήθως συνδέεται με πιο επιδεικτικές δημιουργίες, καλυμμένες με κρυστάλλους από το τακούνι έως το λουράκι. Το Onda Pump φαίνεται να θέλει να αποδείξει ότι ο οίκος μπορεί επίσης να παίξει το χαρτί της συγκράτησης, χωρίς ωστόσο να απαρνηθεί την τεχνοτροπία που τον διακρίνει — ο κρύσταλλος παραμένει παρών, αλλά συγκεντρωμένος σε μία γραμμή αντί να είναι διάχυτος σε όλη την επιφάνεια του παπουτσιού.
Η στρατηγική εκδηλώσεων, από την πλευρά της, παραμένει εξαιρετικά συνεπής: να συνδέει τη μάρκα με τις στιγμές όπου το κόκκινο χαλί ξαναγίνεται χώρος συλλογικής αναπαράστασης, ανάμεσα στον κινηματογράφο και τη μόδα. Η Mostra, όπως πριν από αυτήν οι Κάννες, προσφέρει στην Rene Caovilla μια βιτρίνα όπου το παπούτσι γίνεται το αξεσουάρ που αφηγείται διακριτικά μια ιστορία τεχνοτροπίας, ενώ οι προβολείς παραμένουν στραμμένοι στα φορέματα.
Έναν αιώνα μετά την ίδρυσή του, ο οίκος συνεχίζει έτσι να ποντάρει σε ένα περιορισμένο αλλά ακριβές αφηγηματικό έδαφος — τη Βενετία, τα ψηφιδωτά της, τους υαλουργούς της — αντί να κυνηγά ευρύτερες αναφορές. Ένα στοίχημα νισών, ανοιχτά αποδεκτό, που βρίσκει σε κάθε μεγάλη κινηματογραφική συνάθροιση μια νέα αφορμή να θυμίσει από πού προέρχεται, χωρίς ποτέ να χρειάζεται να το πει πολύ δυνατά.
Cette publication est également disponible en :
