Όταν ένα κάθισμα γίνεται κόσμημα
Η συλλογή κοσμημάτων My Dior μεταφέρει σε χρυσό το μοτίβο του πλέγματος. Πίσω από την άσκηση ύφους βρίσκεται μια ιστορία επίπλου: εκείνη των καθισμάτων όπου κάθισε το πρώτο κοινό του Christian Dior.
Οι κώδικες των μεγάλων Οίκων σπάνια γεννιούνται από ένα σχέδιο. Συχνά προέρχονται από ένα αντικείμενο που βρέθηκε, ένα έπιπλο ή μια σύμπτωση στο ατελιέ, την οποία ο χρόνος αναδεικνύει σε υπογραφή. Το πλέγμα του Dior ανήκει σε αυτή την οικογένεια. Προτού στολίσει τσάντες και κοσμήματα, αυτό το κανονικό δικτύωμα ήταν το ψάθινο πλέγμα των καθισμάτων Ναπολέοντα Γ΄, όπου καθόταν το κοινό στις πρώτες επιδείξεις του Christian Dior στην avenue Montaigne. Η My Dior επιστρέφει σε αυτή την πηγή και την επεξεργάζεται σε χρυσό.
Από την πλέξη στο μέταλλο
Το μοτίβο στηρίζεται σε μια ένταση: μια εύκαμπτη, σχεδόν οικεία πλέξη αποδίδεται σε ένα υλικό που δεν λυγίζει. Η συλλογή αναπτύσσει το πλέγμα σε χρυσό, ενισχυμένο με μια κατοπτρική λεπίδα που διατρέχει τις δημιουργίες και αιχμαλωτίζει το φως στις εσοχές της ύφανσης. Εκεί όπου το κάθισμα πρόσφερε ρατάν και σκιά, το κόσμημα προτείνει γυαλισμένο μέταλλο και αντανάκλαση. Η μετάβαση από το ένα υλικό στο άλλο δεν είναι απλώς αλλαγή κλίμακας: μεταμορφώνει ένα έπιπλο καθίσματος, φτιαγμένο για το βάρος του σώματος, σε στολίδι φτιαγμένο για το φως.
Η κίνηση αυτή έχει τη δική της λογική στη γραμματική του Οίκου. Το πλέγμα λειτουργεί ήδη ως αποτύπωμα, αναγνωρίσιμο με την πρώτη ματιά και ανεξάρτητο από το αντικείμενο που το φέρει. Χυτεύοντάς το σε χρυσό, η My Dior δεν δημιουργεί έναν νέο κώδικα· ωθεί τον παλιό στην πολυτιμότερη μορφή του, εκεί όπου το μοτίβο δεν ντύνει πλέον τίποτε άλλο παρά τον ίδιο του τον εαυτό.
Η μνήμη ενός σαλονιού
Μένει ό,τι ο χρυσός δεν λέει εντελώς. Επαναφέροντας το κάθισμα των πρώτων επιδείξεων, η συλλογή ανακαλεί μια σκηνή: ένα σαλόνι, ένα ακροατήριο, τη σιωπή πριν περάσει ένα μοντέλο. Το κόσμημα γίνεται θραύσμα ενός χαμένου σκηνικού, το ίχνος ενός επίπλου που κανείς δεν κοιτούσε και που όλοι κατέληξαν να θυμούνται. Ίσως αυτή να είναι η πραγματική επιτυχία ενός κώδικα του Οίκου: μια ξεχασμένη λεπτομέρεια, μόλις μεταφερθεί, να μοιάζει σαν να προοριζόταν ανέκαθεν να λάμψει. Παραμένει το ερώτημα μέχρι πού μπορεί να επανεφευρεθεί ένα μοτίβο χωρίς να αραιώσει, όμως το πλέγμα έχει ήδη αποδείξει ότι επιβιώνει από το έπιπλο που το γέννησε.
Cette publication est également disponible en :
