Στη στέγη του κόσμου, μια θιβετιανή συλλογή ξενοδοχείων επιλέγει το αντίθετο από τον τουρισμό μεγάλου υψομέτρου: εννέα ημέρες για να φτάσει κανείς στο Έβερεστ και μια άρρητη προτροπή να μην κατακτήσει τίποτα.
Έχουμε συνηθίσει να μετράμε το Έβερεστ με ρεκόρ — πρωτιές στην ανάβαση, χρόνους αναρρίχησης, ουρές φωτογραφημένες στα 8.000 μέτρα. Η Songtsam, ένας οικογενειακός όμιλος που ιδρύθηκε το 2000 από τον Baima Duoji, πρώην Θιβετιανό σκηνοθέτη ντοκιμαντέρ, προτείνει μια άλλη μονάδα μέτρησης: τη βραδύτητα. Η νέα της διαδρομή συνδέει τη Λάσα με τη βόρεια ορθοπλαγιά του Έβερεστ σε εννέα ημέρες, χωρίς η επίδοση να γίνεται ποτέ το ζητούμενο. Η υψηλότερη κορυφή του κόσμου δεν είναι ένας στόχος που πρέπει να επιτευχθεί· είναι ένα κατώφλι μπροστά στο οποίο σταματάς.
Μια γεωγραφία που επιβάλλει τον ρυθμό της
Η διαδρομή αρχίζει στη Λάσα, τον «Τόπο των Θεών», όπου το Ποτάλα, ο ναός Τζοκάνγκ και τα σοκάκια του Μπάρκορ εξακολουθούν να συγκεντρώνουν τη ζωή των προσκυνητών. Από εκεί, ο δρόμος ανεβαίνει προς το οροπέδιο, διασχίζει τη Σάκια και το Τίνγκρι, περνά δίπλα από ανεμοδαρμένα περάσματα και φτάνει στο Ρονγκμπούκ, το τελευταίο κατοικημένο φυλάκιο πριν από τη βόρεια ορθοπλαγιά. Η επιστροφή γίνεται μέσω του Σιγκάτσε και της κοιλάδας του Γιαρλούνγκ Τσάνγκπο, λίκνου του θιβετιανού πολιτισμού.
Αυτή η κυκλική πορεία ακολουθεί εν μέρει την παλιά Διαδρομή του Τσαγιού και των Αλόγων, μια χιλιόχρονη εμπορική οδό ανάμεσα στη Γιουνάν και το Θιβέτ, κατά μήκος της οποίας η Songtsam έχει αναπτύξει τις δεκαοκτώ διευθύνσεις της. Επομένως, το δρομολόγιο δεν επινοεί έναν δρόμο: επαναφέρει μια αρχαία εφοδιαστική, εκείνη των καραβανιών, και τη μετατρέπει σε άσκηση του βλέμματος. Σε αυτό το υψόμετρο, το σώμα δεν έχει επιλογή. Ο εγκλιματισμός υπαγορεύει τον ρυθμό και ο ταξιδιώτης μαθαίνει, παρά τη θέλησή του, ότι το βουνό δεν το διασχίζεις· το ανεβαίνεις σε διαδοχικά στάδια υπομονής.
Δύο τρόποι να κοιμηθείς στους πρόποδες του Έβερεστ
Στα περίχωρα του Ρονγκμπούκ η διαδρομή αποκαλύπτει το πραγματικό της ερώτημα, εκείνο που το πρόγραμμα δεν διατυπώνει. Υπάρχουν δύο επιλογές για τη νύχτα: ένα θερμαινόμενο συνεργαζόμενο ξενοδοχείο στην Μπάιμπα, προφυλαγμένο από τον άνεμο· ή μια διανυκτέρευση σε σκηνή, στους πρόποδες της ορθοπλαγιάς. Η άνεση απέναντι στην έκθεση στα στοιχεία. Ο τοίχος από πανί απέναντι στον τοίχο από πάγο.
Αυτή η επιλογή ισοδυναμεί με δήλωση πρόθεσης. Το αναπαυτικό κρεβάτι υπόσχεται μια νύχτα ανάκτησης δυνάμεων και το βουνό σε απόσταση, πίσω από ένα τζάμι. Η σκηνή, αντίθετα, επαναφέρει το κρύο, την ορυκτή σιωπή, την εγγύτητα των σημαιών προσευχής και έναν ουρανό χωρίς φωτορύπανση. Η Songtsam δεν αποφασίζει — και ακριβώς εκεί βρίσκεται η ιδέα: η σύγχρονη πολυτέλεια δεν είναι πλέον η προσθήκη μιας υπηρεσίας, αλλά η ελευθερία να επιλέγεις τον βαθμό της δυσφορίας σου. Πληρώνεις για να έχεις το δικαίωμα να κρυώσεις.
Η ανατολή αντί για τη φωτογραφία της κορυφής
Το πρόγραμμα ορίζει μια συναισθηματική κορύφωση, και δεν είναι η άφιξη. Είναι η αυγή. Όταν οι πρώτες ακτίνες αγγίζουν το Έβερεστ, η κορυφή περνά από ένα γαλαζωπό γκρι σε καθαρό χρυσό, ενώ οι ακμές της ξυπνούν μία μία. Το ηλιοβασίλεμα, πιο αναμενόμενο και πιο πολυφωτογραφημένο, δεν προσφέρει αυτή τη σταδιακή άνοδο του φωτός. Η Songtsam κάνει την ανατολή την αληθινή συνάντηση, και αυτή η μετατόπιση δεν είναι καθόλου ασήμαντη: απαιτεί να ξυπνήσεις πριν από το βουνό, να το περιμένεις αντί να το αρπάξεις.
Εδώ βρίσκεται η συνέπεια ενός οίκου που μιλά για θιβετιανό διαλογισμό και αναζωογόνηση χωρίς να τα μετατρέπει σε επιχείρημα για spa. Εδώ και τριάντα χρόνια, ο Baima Duoji συνδέει τις διευθύνσεις του με την προστασία των τοπικών πολιτισμών και την ανάπτυξη των κοινοτήτων του Θιβέτ και της Γιουνάν. Η διαδρομή του Έβερεστ συνεχίζει αυτή τη γραμμή: δεν πουλά μια κορυφή, προτείνει μια κατά μέτωπο συνάντηση. Μένει να φανεί αν μια πελατεία συνηθισμένη να φέρνει πίσω αποδείξεις —την κορυφή, το υψόμετρο, τη selfie— θα δεχτεί να επιστρέψει μόνο με ένα φως. Αυτό είναι όλο το στοίχημα, και είναι πιο ριζοσπαστικό απ’ όσο φαίνεται.
Cette publication est également disponible en :
